kimse kimsenin cehaletini çekmek zorunda da değil!

kendisinin nickaltıma yazdığı tanımdaki bebeğim, dans edelim vb. ifadeleri ile yine kendini şaşırtmayan yazarımsı kişidir. sonra neden ülkede hergün şu kadar kadın tacize uğruyor neden öldürülüyor diyoruz. insanların burada bile birbirine saygısı yok, sözel şiddet uygulanabiliyor kolayca... komik olduğunu düşünerek hiç tanımadığı bir yazar hakkında kullandığı bu ifadelerin normalde şiddet olduğunu sanırım hatırlatmama gerek yok. tebrikler!!!
sözel şiddete göz yummak şiddet uygulamak gibidir.
sahne sizin, oynayın...

edit: #625914 nolu tanımda geçen ifadeler sataşma ifadesi olmadığı için kendisine yaptığım şikayet kabul edilmemiştir. sanırım ben sözel şiddetin ne olduğunu bilmiyorum. özür dilerim 20 küsur yıllık eğitim hayatım da boşa gitmiş.

geç gelen edit: tanım silinse de bazı şeylere çözüm olmayacak belli ki.
bu da kendisine hatıram olsun...

roma hukukuna göre atlar "res mancipi" mallar arasında sayılmaktadır. döneminin en değerli malları arasında yer almaktadır.

bu açıdan bakarsak, değerinize değer katacağınız , malınızı mülkünüzü üçe beşe katlayacağınız yeni bir döneme giriyorsunuz.

bu yeni dönemde akraba sayınızdaki artış sizi bile şaşırtacaktır. dikkatli olmanızı ve ağzınızı sıkı tutmanızı salık veririz.

sözlük rüya tabirleri ekibi hayırlı sözlükler diler.

kuşlar kesinlikle dansçı olurdu. gökyüzünde ahenkle süzülüşleri bunun en güzel ispatı.

beşli kuark da diyebileceğimiz parçacık. theta-plus olarak da biliniyor.

bir kolye yaparken boncukları yan yana dizeriz ve boncuklar sonunda bütün bir yapıyı, yani o kolyeyi oluşturur. kuarklar da genellikle 3'lü şekilde bir araya gelerek proton, nötron, lambda gibi parçacıkları oluşturur. bazen de bir kuark ile bir karşıt parçacığı, yani bir antikuark bir araya gelir ve başka bir parçacık oluşur. yani kuarkların 4'lü, 5'li şeklinde ya da daha fazla sayıda bir araya geldiği pek görülmüş bir şey değil. ancak bir süre önce büyük hadron çarpıştırıcısı'nda böyle bir parçacığın bulunduğuna dair bir sonuç geldi.

kuarklar hakkında az buçuk ya da fazlaca bir şeyler bilenler için şu detayı da ekleyeyim: parçacık 2 yukarı kuark, 2 aşağı kuark ve 1 anti-garip kuarktan oluşuyor.

parçacığın doğal şekilde yakalanmış bir örneği yok. hızlandırıcı aracılığıyla, yani aslında insan eliyle ortaya çıkarılmış durumda. eğer gerçekte böyle bir parçacık varsa, son derece kısa ömürlü olması ve hemen bozunup başka parçacıklara ayrıştığı için gözlemlerle yakalanamıyor olması gerekir diyebiliriz.

giuseppe tartini, italyan besteci ve keman virtüözü. barok döneminin tecessümüdür bu adam. hukukçu, eskrimci, ne ararsan var. yukarıda güzelce yazılmış biyografisi zaten. tipik italyan enteleküteli kendisi. aristokrat bi aileden geliyor ve manastır eğitimi de görmüş. tam zır deli. herkes rahip olacak diye beklerken, gidip kardinalin yeğenini kaçırıp evleniyor. bi dünya adam peşine takılıyo tabi. zor kurtarıyor canını. sonra zaten hayatının sonuna kadar keman çalışmış. kemanda vivaldi’nin karşısına çıkabilecek bi adam varsa bu dünyada, ahanda tartini abimizdir o. ancak onu meşhur eden şey, tek bir parçasıdır. bu parçanın bestesi yapılmadan önce tartini bi rüya görür. rüyasında kemanını şeytana verir ve şeytan çalmaya başlar.öyle bi solo atar ki şeytan kemanı çalarken, tartini rüyada kendini kaybedecek kadar etkilenir. hatta nefes nefese uyanmış. başlamış duyduğunu bestelemeye. ancak sonuçtan memnun kalmamış. ortaya çıkan bestenin rüyadakiyle pek alakası yokmuş. daha ne kadar alakası olabilirmiş acaba. rüyasında dinlediği ne ola, nasıl bi şey ola ki diye düşündürtür durur adama. eserin adı ‘’devil’s trill sonata’’. şeytanı dinlemek isteyenler için aşağıya iliştiriyorum.

karlos gibi seven birini isteyen yarenler için gelsin
yanarım

birkaç ay öncesinden bir çizim.
sene boyu durup yaz tatilinde defterle kaleme sarılan biriyim maalesef
resimag.com/p1/9f364a3edef9.jpeg

her konuda başımıza gelebilecek durumdur.
insanın dünyada en hüzünlü olabileceği anlardan birisidir.
bin tane fikir, bin tane yol geçerken aklından hiçbirini seçemezsin. belki cesaretin olmadığından belki hiç bir fikrini mantıksız bulmadığından. sadece birisinin 'şöyle yap bence' demesi bile sana yetecekken, öyle birisini bulamamaktır. ailene, arkadaşlarına içindeki ikilemleri anlatamadığını görüp iki kez kahrolmaktır.
zordur ama geçebilirsen bu dar sokaktan bir daha karanlıktan korkmazsın. eğer kendinin sırdaşı olabilirsen bir daha kazık yemezsin. yapabilirsen tabi. yapmazsan artık garezin olur dünyaya. bu durumda kaldığın için herkese her şeye bir miktar kırık devam eder hayatın.
zordur kısaca. tek başına büyümeye çalışmak, hayatın seni öksüz bırakması durumudur.

ozbi'nin en sevdiğim şarkılarından birini kendine mahlas edinmiş yazar kişisi.

ozan. şifa istemem balından adlı türküsünün sözlerini bırakacağım buraya. sitem etmek, ama nasıl sitem etmek. her şeye rağmen severek sitem etmek, iyiliğini isteyerek sitem etmek, onurunu koruduğunu bildirerek sitem etmek, travmatize olduğu halde yüreğinden naiflik aka aka sitem etmek. o kadar iyi anlıyorum ki bu sözleri, o kadar canım yanıyor ki...

şifa istemem balından
bırak beni bu halımdan
razıyım açan gülünden
yeter dikenin batmasın

gece gündüz o hizmetin
şefaatin kerametin
senin olsun hoş sohbetin
yeter huzurum gitmesin

taşa değmesin ayağın
lale sümbül açsın bağın
istemem metheylediğin
yeter arkamdan atmasın

kolay mı gerçeğe ermek
dost bağında güller dermek
orda kalsın değer vermek
yeter ucuza satmasın

sonu yoktur bu virdimin
dermanı yoktur derdimin
gerekmez ilaç yardımın
yeter yakamdan tutmasın

nesimi'yim vay başıma
kanlar karıştı yaşıma
yağın gerekmez aşıma
yeter zehirin katmasın.

hayatımızın hep bir ritim içinde geçtiğine inanır ve ona göre hayatı sürdürmeye çalışırız. çünkü uyku zamanında uyumamızı, uyanmamız gerektiğinde uyanmamızı sağlayan; kan basıncı, vücut ısısı, kalp frekansı, uyku-uyanıklık ritmi gibi işlevlerimizi yürüten ve diğer adıyla sirkadiyen ritmi dediğimiz durum.

küçük bir tezgahınız varsa yemek yapmayla uğraşırken sürekli elinizin bir şeylere çarpması, tencerenin tavanın düşmesi, ya da yağ sıçraması olabilir.

varlığına pek de katılmadığım hastalık.

nasıl ki herkes, mesela mavi rengi sevmiyorsa, herkesin güldüğü şeyler de aynı değil. tamamen zevk meselesi böyle şeyler. sadece gülme konusunda da değil, insanların kırıldığı şeyler bile çok büyük farklılıklar gösteriyor mesela. esprisine "hey kovboy!" dediğim biri bu lafıma aşırı derecede bozulmuştu. hayretler içinde kalmıştım.

sensiz iyiydik, neden geri döndün, dönmeseydin keşke, demek istediğim yazar.
o kadar şov yaptın elveda gidiyorum, modlar işlerini iyi yaptığını düşünsün falan...

o psg sözlüğe veda ediyor başlığındaki tanımını silince bu şovunu unutacağız mı sanmıştı acaba*

mor ve ötesi.

işveren çıkarına çalışan işçi sendikalarına verilen isim.

ismini duyar duymaz yandaş olduklarını anlasak da "bunlar neden sarı" diye de kendimize soruyoruz elbette. diğerleri 'kızıl' sendika olduğundan mı sarılar? yoksa binaları sarıydı da oradan mı çıktı?

yirminci yüzyılın başlarında fransa'da sarılar hareketi isimli bir hareketin faaliyet alanı olarak ilk kez ortaya çıkmış kuruluşlardır sarı sendikalar. sarılar, sınıf mücadelesini aslında bir 'mücadele' olarak görmeyip uzlaşmacı, diyalogcu yöntemleri savunur. bu sendikalar, onu kuran güçlere ve sonraki sahiplenici veya yürütücülerine bakıldığında milliyetçi gruplar tarafından idare edilmiştir ve edilmektedir diyebiliriz. dolayısıyla 1900'lerin fransa'sında da günümüz dünyasında da işçi hareketlerini ve özellikle en büyük kozu olan grev hakkını baltalamak için tetikçilikten ibaret faaliyetleriyle işçi değil patron, yurttaş değil devlet çıkarlarını gözetmişlerdir. daha sendikal hakların kazanımını doğru dürüst tadamamış işçi sınıfının ortasına konan bu 'hain' kurumlar o dönemde patron/devlet eliyle yönlendirilmemiş (ki buna inanmak güç) olsa dahi buna oldukça uygun bir anlayışta olduklarından işveren güdümünde yıllardan beri varlıkları devam eder. hareketin ilk yıllarında da mali ve fikri açıdan işverenlerle arasında bulunan organik bağ da sosyalist düşünceye karşı oluşturulduklarını anlamamızı sağlıyor. sendikal faaliyetin amacı ile bağdaşmayan grev kırıcılık, patron sözcülüğü gibi sevdalarından dolayı her dönemde onursuzluklarıyla anılacaklar.

genel olarak 'sarı' tabiri, hareketin adından geliyor denilse de bunu gerçekten binalarının renginin sarı olması veya kızıl'la bir karşılaştırma sonucunda daha uzlaşmacı ve apolitik bir renk olmasından ötürü böyle isimlendirildiklerini söyleyen kaynaklar da mevcut. sarılar'ın işçi sınıfının sosyalizmle özdeşleştirilmesini reddetmesi, sınıf mücadelesinde kullanılan araçlarda işverenden yana tavır alması sebebiyle kızıl ile yapılan kıyasın da pek yanlış olduğunu söyleyemeyiz.

türklerin almanya'da türkçe eğitim istemesi ile kürtlerin türkiye'de kürtçe eğitim istemesi aynı şeyler değildir kürtler bu ülkeye sonradan gelmemişlerdir zira.

yönetmenliğini miguel sapochnik’in yaptığı başrollerinde tom hanks(finch) ve caleb landry jones ( robot jeff) oynadığı 2021 yapımı film.

filmin konusu şöyle: ozon tabakasında delik olmuş, dünya sıcaklığı yüksek derecelere ulaşmış , radyasyondan dolayı yaşam neredeyse imkansız hale gelmiştir.

bir bilim adamı olan finch,köpeği ve dewey adlı robotuyla tek başına yaşamaktadır. fakat hasta olan finch, kendisinden sonra köpeğine bakması için,insan komutlarını anlayabilen bir robot icat eder(jeff). o sırada kaldıkları st.louis’deki fırtınadan dolayı, san francisco’ya doğru yola çıkarlar. jeff ile köpeği goodyear’ın biribirine alışma süreci ve jeff’in insani özellikleri öğrenmesi bu yolculuk esnasında işlenir.

konusu itibariyle; i am legend filmine benzemekle birlikte, market yağmalaması, insanların yokluk esnasındaki acımasızlığı ‘körlük’ kitabını anımsatmakta. markette karşılaştığı anne- kızdan, 9 yaşlarındaki kızının eline silah verip ‘biri karşına çıkarsa,elindeki silahla ne yapacağını biliyorsun’ demesinden de anlaşılıyor konu.

sonradan jeff adını alacak olan robota ilk komutu ‘bir robot, bir insana zarar veremez ya da zarar görmesine seyirci kalamaz’ ; asimov’un ilk yasasıyla aynıdır. yalnız asimov’da 3 yasa görünürken, filmdeki robota 4 komut verilir. zaten 4.komut da köpeği goodyear ile ilgilidir.

tek insanın geçtiği film yapmanın zorluğunun hakkından , tom hanks başarıyla geliyor. filmin atmosferi, felaket sonrası sessizliği ‘i am legend’ filmini fazlasıyla andırıyor.

bilim-kurgu kategorisindeki bu film, sevgi, dostluk temalarını içeriyor daha çok. bir felaketin sonuçlarından çok, dostluğu ve sevgiyi buluyorsunuz.

sahte hayatlar yaşamaya çok alıştık internet alemine daldık dalalı. daimi bir takip edilme hevesiyle kendi özel hayatımızı gözler önüne sermekten büyük bir keyif duyar olduk. hayatımıza dair ne varsa, paylaşım sitelerinde ayan beyan ortaya döktük ve bu, bizim popülerlik yolundaki en büyük adımımız oldu. halbuki git gide yalana dönen, sahteliğe meyleden bir yaşam döngüsünde yol alıyorduk, bilemedik. bir kafede otururken “sıkıldım” desek hiç kimse dönüp bakmazken bize, bu sözü internette bir siteye yazınca onlarca yorum almaktan dolayı göğsümüz kabardı. 500 – 1000 sanal arkadaşımız olunca kendimizi sosyalleşmiş saydık fakat bir sinema filmini yalnız izlemek zorunda kaldığımızda bile o arkadaşların sahteliğinden şüphelenmek aklımıza gelmedi. işte bu bizim takip edilme, izlenme isteğimizdendir. büyük biradere gönüllü köleliğimizdendir.


bir başka ve daha evvel bir zamana ait olan televizyon ise başka bir yönümüzü ortaya koydu. başka insanların hayatına olan merak. televizyonla birlikte, kendi hayatımızı yaşamaktansa, başka insanların yaşadıklarını izlemeye koyulduk büyük bir iştahla. insanlarıın en özeline kadar soktuk burnumuzu, yetmedi eleştirmeye, akıl vermeye bile başladık. onlar yaşadılar biz izledik. onların hayatındaki her şeyi merak etmeye başladık. bir adam hayal kurdu mesela, biz o hayale ondan fazla inandık. eve gelince ilk iş televizyonu açtık dünyada neler olmuş diye bakmak için. ama aslında dünyada neler olduğunu, eve gelmeden az evvel kendi gözlerimizle görmekteydik. işte bu da bizim takip etme, izleme isteğimizdendir. büyük birader olmaya yeltenişimizdir.
bu iki isteğin bileşimi bizi yavaş yavaş “truman burbank kompleksi”ne doğru sürüklemeye başladı. her an bir film setinde gibi yaşamak adet oldu artık. kulağımızda kulaklıklarla yürürken, çalan müzik “clint mansel”e aitse bir de, kendimizi bir filmin başrolünde hissettik. fonda çalan müzik eşliğinde bize biçilen rolü oynuyorduk, çevremizdeki herkes gibi. bu yanlış değildi aslında, çünkü zaten herkes, bir kamera olsun ya da olmasın, clint mansel çalsın ya da çalmasın kendine yazılmış bir senaryoyu hayata geçirmekteydi. acı çeker gibi yapmak, gülümser gibi, acıkır gibi, sevişir gibi, yaşar gibi yapmak oldu işimiz. ve tabii sonunda ölür gibi yapmak… ta ki bir gün gökyüzünden bir spot ışığı önümüze düşüp bize bir şeyleri ayrımsatana kadar.


truman burbank, bir şirket tarafından evlat edinilen ve doğumundan itibaren her saniyesi dev bir film setinde geçen, farkında olmasa da yaşamı bir dizi olan bir adamın hikayesidir. tanıdığı herkes profesyonel oyunculardır, karısı, annesi, babası, en yakın arkadaşı… istinasız herkes. sahip olduğu hobiler ve dahi fobiler dizinin devamı için ona zorla kabul ettirilmiştir. ve otuz yaşına kadar truman bu olayın farkına varamaz bir türlü. andrew niccol’ün yaratıcılığın da bir sınırı olduğunu kabul edemeyen pırıl pırıl zihninin bir örneğidir bu film. niccol’ün zihninin ne kadar sınır tanımaz olduğunu anlamak için gattaca, simone, the terminal’i de izlemeniz yeterlidir sanırım. tabii bu yaratıcı kalem üstadının gözü kulağı olan yönetmen peter weir’i de unutmayalım. “dead poets society”de harikalar yaratan yönetmenin “the truman show”da yaptığı ise bir başka harikadır. jim carrey, oynadığı her rolün hakkını verebilen bir adam olduğu için de film büyük bir başarı sağlamıştır. izlemeye değer bir film olduğunu söylemeye gerek duymuyorum. izlemeye ve izlenmeye devam edin, sadece spot ışığı ya da bir dekor parçası düşerken kendinize dikkat edin. ölümünüzün “rating”i ne kadar yüksek olursa olsun, öldüğünüzde yayından kaldırılacaksınız…