iki çocuğum var.
eşimin memeleri iki çocuğumuzu da beslemeye yetti. iki çocuğumuz da anne sütüyle büyüdü.
ama o memeler benim için erotik çağrışım yapmaktan ya da en özel anlarımızda beni cinsel anlamda tatmin etmekten de geri durmadılar.

yani besleyen meme ve erotik meme diye bir ayrım yoktur; memeden beslenen ve memeden tatmin olan diye bir ayrım vardır. ayrım memenin sahibinden değil muhatabından yola çıkılarak belirlenmelidir.

çekmeyenlerin bilip bilmeden boş yorum yaptığı ağrıdır..

eylem aktaş - zor yıllar (hatırla sevgili)
ömrümüzün son demidir
dönülmeyen o vedalar
kuşatıldık zor yıllarda
yarım kaldı hep o sevdalar

-mümkün mertebe kireçsiz su
-çaykur'un sarı ve mavi paketlerinin karışımı
-porselen çaydanlık
-çayı sıcak suyun üstüne dökmek olarak açıklanabilecek sırladır.

ters tarafa bakan soru işareti şeklindedir. ironik girdilerde açıklayıcı emoji olarak kullanılabilir.

ayrıca, (bkz: sarcasm)

tanımlarını desteklediği görseller ile beni fazlasıyla güldüren emekçi yazar, özellikle sabah aç karnına aldığınızda midede patlayan afyon etkisi gösterir.

zincirlenmiş siyah eller, zorla çalıştırma, ömür boyu hapis... tüm bunlar siyahilerin 1600'lerden 1800'lere kadar köleleştirilmesini mi yoksa 2021'deki abd hapishane-sanayi kompleksini mi tarif ediyor? belirlemek zor. zor çünkü ikisi arasında net bir çizgi yok. yöntem farklı ama sömürü aynı.

geçen onca yıla rağmen amerikalı siyahiler için hiçbir şey değişmedi denebilir. sistematik ırkçılığın kılıfı değişiyor fakat kendi baki kalıyor. devam eden polis vahşeti vakaları ve sayısız siyah sivilin öldürülmesiyle (ki bunların hepsi kameraya kaydedilmiyor) sistem geçmişten daha güncel olan ırkçı bir mirası sürdürmeye devam ediyor.

belgesel, siyahilere karşı yapılan ırkçılığın tarihini üç aşamaya ayırıyor: kölelik (1664-1865), jim crow (bkz: jim crow kanunları) (1865-1965) ve 1965'ten günümüze uzanan süreç. amerika birleşik devletleri'ndeki aşırı hapis cezalarının ve adalet sisteminin son derece ırksallaştırılmış doğasını gözler önüne seriyor bu yapım.

kölelik yüzeysel olarak sona erdirirken, “ suça yönelik verilen ceza hariç” maddesi, ceza sisteminin mahkumları zorunlu işçiye -esas olarak kölelere- dönüştürmesine fiilen izin verir. bu, 13. değişikliğin yürürlüğe girmesinden kısa bir süre sonra siyahiler toplu olarak tutuklanmaya başlar. jim crow yasaları olarak adlandırılan katı ayrım yasaları, siyahların beyaz alanlara erişmesini engeller. kkk altında siyah karşıtı şiddet, çete linçleri ve terörizm bu dönemin normlarıydı. bu durum bir sürü insanı göçe zorladı. birçoğu sadece ekonomik durumlarını iyileştirmek için değil, ırkçı güneyli beyazların devam eden taciz ve şiddetinden korktukları için şehirlere kaçtı. bugün siyah amerikalılar, geçmişin ırkçı yükünü nereye giderlerse gitsinler taşımaya devam ediyor, çünkü onların mülksüzleştirilmeleri ve yerlerinden edilmeleri bir kölelik ve şiddetli ırkçılık tarihinin sonucuydu. bu ayrımcılık dönemi, 1965 sivil haklar hareketi ve ayrımcılığı, nefret suçlarını yasaklayan birkaç yasanın kabulü ile görünüşte sona ermiş olsa da, siyahi amerikalıları esasen köle emeğine zorlama sistemi hiçbir zaman tamamen ortadan kalkmadı. aslında, sadece adı değişti. 1970'lerde başkan nixon yönetiminde ise toplu hapsetme başladı.

nixon'ın retoriğin zeminini hazırladığı yerde, başkan reagan'ın “uyuşturucuyla savaş” kampanyası sistemin pratikte uygulanmasını sağladı. 1980'lerde artan uyuşturucu bağımlılığı ve uyuşturucu ticaretiyle mücadele ediyor gibi görünüyordu, iddiaya göre ulusun “geleceği” sayılan amerikalı çocukları korumayı amaçlıyordu. kampanya, crack kokain bulundurmaya (genellikle siyahilerin çoğunlukta olduğu mahallelerde bulunur) kokaine kıyasla daha sert cezalar getirerek siyahların ve beyazların mekansal ayrımını istismar etti. sonuç olarak, devam eden gerçek şu ki, şu anda yaklaşık 3 siyah erkekten 1'i hayatında bir suçla karşı karşıya kalacak. alabama'da siyah erkek nüfusun %30'u hapis cezası nedeniyle oy kullanma hakkını kalıcı olarak kaybetti.

bu dönemde özellikle siyahilerin hapsedilmesinde istikrarlı ve üstel bir artış gözlemlenebilir. onları “süper yırtıcı” olmakla suçlayan medya, sürekli olarak siyah tecavüzcüler ve katiller hakkında raporlar yayınlayarak bu mesajı güçlendirmeye hizmet etti. siyahlara karşı beyaz suçluları, özellikle de beyaz erkeklerin siyah kadınlara karşı işlediği tecavüzleri ağırlıklı olarak göz yumdu.

tüm sistemin siyahi karşıtlığı üzerinde gizli bir işbirliği içinde olduğunun kanıtı olarak – siyahilerin boyun eğdirilmesinden kazanç sağlayanlar yalnızca cumhuriyetçiler değildi – demokrat başkan bill clinton, hapsetme yanlısı politikalar ve yasalar için bastırmaya devam etti. devam eden gerçek şu ki, şu anda yaklaşık 3 siyahi erkekten 1'i hayatında bir suçla karşı karşıya kalacak. alabama'da siyahi erkek nüfusun %30'u hapis cezası nedeniyle oy kullanma hakkını kalıcı olarak kaybetti.

bu yönetim sırasında cezaevleri, mahkumları ucuz, neredeyse bedava işgücü olarak kullanarak milyarlarca dolarlık bir endüstri haline geldi. boeing, jcpenney ve victoria's secret gibi büyük şirketler bu uygulamayı kâr amacıyla kullandılar. gıda endüstrisi de hapishane emeğinden yararlandı: amerikan diyetinin temel gıdası olan patatesler mahkûmlar tarafından ekiliyor, yetiştiriliyor, hasat ediliyor, paketleniyor ve naklediliyor. kesinlikle farklı bir taktik ve strateji. nihayetinde, siyahi insanları aktif olarak suçlu sayan, dezavantajlı sosyoekonomik durumlarını sömüren ve onları emeklerinden kâr etmek için orantısız olarak daha uzun süreler boyunca hapseden bir sistem, tam da başka bir ad altında paketlenmiş modern bir kölelik biçimidir.

merhabalar canım portakallar,
bu akşam yapacağımız 90lar gecesinin duyurusu ve gecenin yıldızları afişini paylaşıp kaçıyorum müsaadenizle.
bu akşam saat 21.00'da sözlük radyosundayız, 90lar dinlemek isteyen herkesi bekliyoruz ve karşınızda 90lar gecesi yıldızları;

ps: tam anlamıyla 90ların ruhunu yansıtan bu güpgüzel afiş için canım cenk'in arka bahçesine çok fazla teşekkür. *

bir banny safdie ve josh safdie filmidir. filmin senaryosunu da bu ikili yazmıştır. filmin başrol oyuncusu ise benim için vasat komedi filmlerinin adamı olan ve ara ara ben stiller ile karıştırdığım ama sonra kendisine haksızlık ettiğimi düşündüğüm adam sandler’dır. yine kendisine haksızlık yapmamak için oynadığı happy gilmore, big daddy ve 50 first dates beğendiğimi söylemeliyim.

film sürekli bir başarısızlık girdabında boğulmaya başlayan ve eski günlerini mumla arayan howard ratner’ın hikayesini anlatıyor. howard bir zamanlar kazandığı başarıdan çok uzaktır ve borçları çığ gibi büyümektedir. bu borçları ödemek için ve tekrar başarılı olmak içinse en iyi yöntem olarak bahis oynamayı seçer. bir de afrika’dan getirdiği siyah opali açık artırma ile satarak büyük bir voli vurmayı.

ama gündelik hayatın tüm gerginlikleri, howard’ın başarısızlığa olan inanılmaz meyili ve özel yaşantısının alt üst olması onun ayağına çelme takan etkenlerdir.

filmin en güzel yanlarından biri adam sandler’ın benim için beklenmedik olan iyi oyunculuğu ve kendilerini oynayan kevin garnett ve the weeknd’in performansları oldu.

filmin sonu ise gerçekten filmi izlenmeye değer kıldı benim için. film bittiğinde çoğu adam sandler filminde olduğu gibi haksızlığa uğradığım duygusuna kapılmadım.

ikisini de dikkatle dinlemenizi tavsiye ediyorum.

orijinal:


cover:*

az önce yaşadığım şeydir. beğenen tüm dostlara teşekkürlerimle. darısı olmayanların başına.

eda berker-beni sana hapsettin.

söylenecek söz kalmıyor, sadece elimizden gelen dua etmek , inşallah en kısa zamanda şifa bulur, allah acı çektirmes'in ,sizlere güç ve sabır diliyorum , kardeşim.
bu mübarek günlerde kimin ihtiyacı varsa allah yardımcıları olsun .

doğal davranırım.

kadınlar geniş bir balkon gördüğünde sarfettikleri cümle olabilir.

aaaa ne geniş balkon,ne güzel, halı falan yıkanır.*

bu başlığa girmisken annemin odaya gelip iyi geceler annem demesiyle hüngür hüngür ağlayarak uykuya dalacagim sozluk. iyi geceler.

ego mastürbasyonu yapan bir ik ve müdür ile görüşmem.
bir işe başvurduğumuzda elbette olumsuz da olabileceğini biliyoruz. hatta, olma olasılığının daha az olacağını düşünüp, yine de başvuruyoruz. çünkü, işsizliğin allah belasını versin.
iki üniversite mezunuyum. bir süredir, suçlusu olarak kendimi de gördüğüm işsizlik yaşıyorum. suçum, süreci iyi yönetememek.
bir süre önce de bir hayli kurumsal olan bir firmaya, kendi eğitimden daha düşük eğitimlilerin dahi başvurup, çalışabildiği bir pozisyona başvurdum.
anında görüşmeye çağrıldım. belki de bu salak niye buna başvurdu, bi görelim tipini dediler. tipten de salak görünüyor mu acaba diye merak ettiler belkide.
ilk görüşmemi ik tek başına yaptı ve belli bir sonuç bildirmese de görüşme olumlu görünüyordu.
bir süre sonra müdürün görüşmek istediğini söyleyip, ikinci mülakata çağırdılar.
o görüşmede genel olarak olumlu görünüyordu. tabii bunlar benim varsayımım. ama az çok belli olur ya hani, oldu yani.
hatta o görüşme sonucunda müdüre hanım bir sonraki görüşmemiz resmi bir görüşme olacak dedi. o ne demekse artık.
ben onu işe alım görüşmesi olarak anladım ki bence herkes de öyle anlardı.
tabii ki yine de olmama ihtimalinin farkında ve bilincindeyim.
bugün için tekrar görüşmeye çağrıldım ve gittim tabii.
bu üçüncü görüşme olacağı için ve olumsuz olsa niye bana vakit ayırsın, en iyi ihtimalle arayıp olmadı derler diye düşündüğüm için, bunun işe alım görüşmesi olacağını yüksek ihtimal varsayarak gittim.
bu sefer hem müdü2r hanım hem ik oradaydı.
orada dediysem, beni randevu verdikleri saatten 1 saat fazla beklettikleri görüşme!
yine de moral bozmadım. çünkü sonuçta iş!
beni daha önce ayrı ayrı mülakat yapan kişiler bu sefer de beraber beni tekrar dinlemek istediler! kendimi anlattım. ben kendimi gayet güzel izah edebilen birisi olarak, yine onların karşısında ezilip, bükülmeden, kendimi özguvenli bir şekilde izah ettim. onlar konuşurken her şeye peki demek yerine, ben de onlara sorular sorup, izahat bekledip. tabii ki çok saygılı ve profesyonel bir şekilde yaptım bunu. çünkü 3. görüşme artık benim de bunları konuşma hakkım vardı.
ben bu şekilde konuştukça müdüre hanımın surat ifadesi değişti. evet maskeden bile belli olacak bir değişim.
bu arada bana olumlu hiçbir şey söylemiyorlar. sürekli köşeye sıkıştırma çabası var belli. biliyorum onların işi bu. bu bi test. ama o testte kendini dik tutup, aynı şekilde kendisini izah eden birisinin varlığı neden rahatsız ediyor peki? amaç ne?
en son dayanamayan müdüre bana "senin özgüveninden korktum" dedi.
bu ne şimdi?
o pası da kendimce gole çevirdim.
bu sefer de "cesaretin korkutucu" dedi.
biz nerdeyiz? ne oluyor yahu?
bende kayış koptu kopacak ama sakin oldum yine de.
daha ufak tefek bir sürü şey.
en sonunda "(bkz: sizi ileride değerlendireceğiz) dedi.
yuh yani. bu nedir?
ben de sizi bekliycem öyle mi?
salon kadını çizgimden kaymamak için, konuşmayı sonlandırıp çıktım.
bu nasıl bir iş yapış? bu mudur bu işin aslı?
karşınızdaki de insan yahu. zorlamak ayrı, bu ayrı bir şey.
bugün sayemde rahatlamışlardır umarım. mutlu geçmiştir günleri.

acaba yoldaş benjamin çocukluğunda hollanda milli takımını mı tutuyordu? diye düşündüren başlık.

farkındalık oluşturmak için oluşturulmuş bir gün.

kızı oğlanı demeden, cinsiyet ayrımı gözetmeden adil,adaletli ,hoşgörülü bir dünyada buluşmak umuduyla.

ülkemiz içinse tek temennim çocuk yapıyorsanız bunun gerekliliklerini de yerine getirin . coğrafyanın dezavantajlarını kızınıza yansıtmayın. sevin. burdan başlayın. öyle bir sevin ki sevgiye doysun çocuk. sevgi çocuğun ham maddesidir.*

çocukların kahkahalarından kendi sesimizi duymadığımız bir türkiye hayaliyle.

devamlı kullanıyorsanız abonman çıkarmanız önerilir. büyük şehirlerde öğrencilerin vazgeçilmezi'dir. durak harici durmazlar, saatinde geçmeye çalışırlar. üç aşağı beş yukarı ne zaman geleceğini tahmin edersiniz. istanbul için en bilineni 500t halk otobüsleridir.