ezberi çok kuvvetli olsa gerek...

bizim gibi avam sınıfında iç savaş olur, moderasyonda olunca taht kavgaları deniyor adına.

herkesin tercihine sonsuz saygı duyuyorum ama kendi tercih ve fikrime göre de çok büyük aptallık. elbette interaktif sözlükler bu işler için ideal gibi görünüyor. neticede insanlar bilgi birikimlerini, düşüncelerini, hislerini döküyorlar buraya. ama çok büyük bir sorun var: bütün bunlar anonim bir kimlik arkasında yapılıyor. yani o her bir girisinden ayrı ayrı etkilendiğiniz, her satırına aşık olduğunuz, tatlı yanaklarından bir buse almak istediğiniz o yazarın ansızın gür sakalları, pala bıyıkları batıverirse ne yapacaksınız? ya da birdenbire böbrekleriniz uçup gidiverirse? peki siz canım kadınlar; ya o kültürlü bey nargile tiryakisi, mahallenin bıçkın delikanlısı, asabi hanzo çıkıverirse?

yapmayın. keyifle okuyun, beğeniyle takip edin, her bir girisinin tiryakisi olun ama gönül işlerine girmeyin. demedi demeyin.

bir de kusura bakmayın ama çok büyük öküzlük ya. "ahaha canım ne güzel bahsetmişsin kafka'dan, bu arada üstünde ne var?" bu ne be?

ünlü yazar, büyük münzevi, doğa aşığı, pasif direnişin simgelerinden biri, yürümeyi çok seven henry david thoreau’nun ölmeden hemen önce söylediği son sözleridir.

bazı tahminler vardır bu sözleri neden söylediği ile ilgili ama kesin bir yargıya varmak asla mümkün olmamıştır. thoreau çok büyük bir yazardı, bir dahiydi ve söylediklerinin bir anlamı olmalı. ama sanırım bunların bir anlamı yoktu.

belki aklındaki bir şiirden parçalardı bu sözler. yazmayı planladığı ama zamana direnemediği için sadece o ışıltılı beyninde kalan parçalanmış bir dize. belki de ölüm anında gözlerinin önünden geçen hayatının bizim anlam veremediğimiz bir anı kırığı. belki rosebud gibi bir efsane idi.

sanırım gerçekten kelimeler bazı anlamlara gelmiyor. bazen birden çok anlama geliyor, bazense anlamları kişiden kişiye değişiyor. sözcüklerin gücüne her zaman inanmış ve ölene kadar da inanacak biri olarak gönül rahatlığıyla söylüyorum ki bu güce inanan insanlar birbirini nerede görseler tanırlar.

bazen sözcüklerin refakatinde huzur bulduğunuzda bir insanda anlattıklarınız ve dinledikleriniz omuza kondurulmuş rotasız bir öpücük olur. kullandığınız her sözcük için yazdığınız dipnotlar inatla bağımsızlık savaşı veren bir tel saçla yazılır.

henry david thoreau ne demek istedi hiçbir zaman bilemeyeceğim ama şunu içimin en derinlerinden hissederek söylüyorum ki sözcüklere tutkun insanlar her ne olursa olsun, mesafe tanımadan birbirini anlar.

yeap. hem de nasıl ya adeta evde turist rüzgarı estiriyorum. sonra türkiye'de olduğumu hatırlıyorum geçiyor.

şimdi bir sihirsiz nefes gibisin.
artık sen de herkes gibisin.

pandeminin varlığına şükrettiren durumdur. 1 yıldan fazla oldu, evdeyiz. düşelim onu lütfen.
köprünün uzaması büyük avantaj.
mesela akp yap-satçı zihniyetle bu köprüyü kontrol ediyor olsaydı, aman tanrım !
köprü geçiş ücretini abdestsiz günlerle çarpıp bir de üzerine trt vergisi, elektrik vergisi, çöp vergisi ve hatta duş alırken kullandığımız su ile abdest almamanın vergisini bile eklerdi.
köprünün uzunluğunu dert etmeyelim, yol boyunca aşağıda bulunan ve bizden hunharca vergi alanlara uzun uzun el sallayabileceğiz.
sözlük formatı ve kurallarıda olmayacak, istediğimiz gibi sövüp sayarız, uzun yol boyunca.*

beğenilmek, sevilmek ve kabul görmek için, gereğinden fazlasını yapmak.

“kendini en çok kimler için paralıyorsan!
bilki;
en çokta onlara yaranamıyorsun.”

denizlerle fazla içli dışlı değilim. zaten deniz değil bozkır çocuğuyum. 15 yılı geçkin bir zamandır denize de girmiyorum. girsem yüzme deneyimim olmadığından açılamam. ancak kıyıya paralel şekilde kulaç atabilirim.

kimsenin düşünceleri ve yaptıkları sorgulanamaz değildir amma velakin tarihi bugünün şartları ile değerlendirmeye kalkıp o günün şartlarında verilmesi gereken kararları vermiş bir insanı ve kararlarını sözde iyi kötü muhasebesi yaparak 'bugünün' şartları ile yargılayıp, ülkenin kurucusu olan bir insana, kıymetli bir lidere içten içe bilenmesini de bu sözde yargıların arkasına sığınarak haklı çıkarmaya çalışan sığırların olduğu bir yerde ne yazık ki oturup adam akıllı bunu şu sebepten ötürü yapmıştır, o şartlar altında verilmesi en uygun karar buydu diye bir takım şeyleri açıklamaya çalışınca anlamadıkları ve 'putlaştırıyorsunuz' diye sayıkladıkları için ne yazık ki bu konu hakkında söylenecek pek bir şey yok. öyle ya da böyle, mevcut şartlar altında ama doğru ama yanlış verilmesi gereken kritik kararlar vardı ve mustafa kemal atatürk bunların altından kalkmayı başardı. her ideolojinin, her düşüncenin yobazı vardır bu inkar edilemez bir gerçek ama siz daha iyi misiniz ki karşılığında daha iyisini görmeyi bekliyorsunuz? adam akıllı argüman sunan adamı zaten oturur dinlersin ama laf etmeye çalışanların yarısının dini inançlarından gözleri dönmüş olduğunu kalan yarısının da 'atatürk zamanında dizüstü bilgisayar bile yokmuş' gibi non-iq saçmalıklarla kendi kendilerini gaza getirdiğini düşünürsek oturup dinlenecek ve hak verilebilecek insan sayısı beşi zor geçer. salt nefretin de salt sevginin de yargılarımıza gölge düşürmemesi gerekiyor, iyi bir eleştiri ve kabul edilebilir bir argüman sunan insan da oturup yobaz bir insanla muhalefet etmez zaten.

bir yazarın cinsiyetini anlamak için niye özel bir çaba harcama gereği duyuyorsunuz ki? bir yazar burada ne adıyla, ne şanıyla, ne cinsiyetiyle, ne de işiyle gücüyle barınmıyor burada, yazdıklarımız, düşündüklerimizle buradayız biz. ne yapacaksınız, takip ettiğiniz yazar erkek çıkınca ah ben buna yürüyemem, takipten çıkayım falan mı diyeceksiniz?anlamıyorum amacınızı. boşverin yazarların kişisel bilgilerini, özelliklerini de biraz yazdıklarımıza odaklanın.

yunus emre’nin allah yolunda olanların hal, tavır ve davranışları ile bu yolda olduklarının belli olduğunun da konu alındığı şiiri.

“aşk bezirganı, sermaye canı
bahadır gördüm, cana kıyanı

zehi bahadır can terkin urur
kılıç mı keser himmet giyeni

kamusun bir gör, kemterin er gör
alu görmegil, palas giyeni

tez çıkarırlar fevkal'ulaya
bin isa gibi dünya yakanı

tez indirirler tahtesseraya
bir karun gibi dünya kovanı

aşık olanın nişanı vardır
melamet olur belli beyanı

zühdüm var deyu ta'n eylemegil
merdut ederler mağrur olanı

ilmim var deyu mağrur olmagil
hak kabul etti kefen soyanı

atlası kodu, abalar geydi
ibrahim ethem sırdan duyanı

çün mansur gördü, ol benem dedi
od'a yaktılar, işittik anı

od'a yandırdın, külün savurdun
öyle mi gerek seni seveni

zinhar ey yunus, gördüm demegil
od'a yakarlar gördüm deyeni“

“rakı şifadır! tüm yaraların acısını dindirir. kısa bir süreliğine de olsa.”

- kafa’sı güzel birinin sözü.

sezen aksu'nun firuze şarkısında "üzüm buğusu gibisin sen firuze" olarak geçen söz öbeği.

üzümün dış kısmında oluşan ve dokunur dokunma silinip giden tabakayı ifade eder. şarkıdaki haliyle "çok hassassın, dokunulmaya kıyılmazsın, narinsin" demek isteniyor. hayatımda bunun kadar güzel olan çok az benzetme duydum!

ikinci tabağı söyleme eşiği. özellikle tatlı ve mantı içeren tabaklarda insanı ikileme sokan durum.

odamında duvarında asılı bulunan " beni kitaplara kaçıran ne çok insan var" sözünün sahibi yazardır.

bir süredir öfkeliyim. kendini geliştirmeyen, susan, görmezden gelen, vazgeçen insanlara kızıyorum. saygı duymuyorum. haketmiyorlar. hayat ellerimizin arasından kayıp giderken, an be an bilinmeze doğru yol alırken azıcık olsun sorgulamadıkları için çok kızgınım. körü körüne bağlı oldukları herşey için kızgınım. aydınlığımız sönerken bu şımarıklığa hoşgörüyle yaklaşamıyorum. sinerek yol açtıkları korkunç gerçekleri yüzlerine tükürsem yine ses etmezler. nasıl kızmıyım...

kimse uyanmadan hemen yiyim.

son arka sırada yalnızdım, şimdi gecenin on bir suları yatağımda yalnızım. ben ruhen, bedenen hep yalnızım. *