bunu belirleyen genellikle akrabaların karakteri ve tutumu olmuyor. çoğu anne kendi ailesinin sevilmesini isteyip sürekli eşinin tarafını kötüleme gibi bir alışkanlığa sahip. eşin ailesinin yaptığı en ufak detay bile çok büyütülüp sürekli dillendirildiği için insanlar anne tarafına daha yakın hissediyor.

annemin tüm çabalarına rağmen ısrarla baba tarafı diyorum ben. net daha iyiler, canlarım.

aynı konseptte radyo yayını yapmak isteyen yazarlarımızın buluşmasını sağlayacak başlıktır.

bu başlık altına girdiğiniz program fikrine dahil olmak isteyecek diğer yazarların size mesaj atmasını sağlayarak ortak yayın fikirleri ortaya koyabilirsiniz.

"radyoda şöyle bir program olsa ne güzel olurdu" dediğiniz bir ukdeniz varsa, bu fikirlerinizi de bu başlık altında paylaşabilirsiniz.

''bu güzel yazıyor mu'' minvalinde bir şeyler karalıyorum.

dökme mozaik zeminli yurt holü. zatürrede iyi gidiyor.

mesela benim mahlas tam ofsayt. kaç kişiye erkeğim dememe rağmen bazısına anlatamadığım durumdur malesef. ama hak da veriyorum onlara direkt kadın sanarak mesaj atıyorlar

bedava yazarlık eğitimi almak gibi bir şey.. çünkü ancak yazdıkça yazma kabiliyeti gelişiyor, zihin berraklaşıyor, daha net düşünebilir hale geliyorsun.. yazmak, terapi etkisi yapıyor. yazıyorum, iyileşiyorum, çok şükür..

edit: (bkz: ziegarnik etkisi)nden kurtulmaya yardımcı oluyor çünkü yarım kalan, tamamlanmamış olayları yazınca olay zihinde tamamlanmış oluyor, artık eskisi kadar rahatsız etmiyor. mesela kızgın olduğunuz, affedemediğiniz kişileri, olayları vb. yazın, zamanla o duyguların hafiflediğini fark edeceksiniz..

bir kedi sahiplendim. aslında bahçemde yaşayan bir sürü kedim var ancak bir tanesi evimde yaşamaya başladı. aynı evin içinde bir paticanla yaşamak çok farklıymış. sahiplenin, sahiplendirin. bir an önce bu duyguyu tatmanızı dilerim. bu duygu sizi çok daha "insan" yapıyor.

hamam tası gümüşten küfür edition.*

edit: söylemeyi unutmuşum daha düne kadar hepsi-dört peynirli pizza şarkısında “aman kilodu kolla” diye bir söz geçiyor sanıyordum, ardından “ekstra mozarella” sözü geldiği için epey edepsiz oluyordu swh.*

en sevdiğim mi bilmiyorum ama kar leoparı diyorum. panthera uncia

orta asyanın dağlık bölgelerinde yaşıyor*.
çok eğimli yamaçlarda avlanıyor.
uzun(91 cm baya uzunmuş ) ve pofuduk bir kuyruğu var denge için.

benekli postu kamuflaj içinmiş.
tüylü ve geniş patileri de kara batmamasını sağlıyormuş.
avlandığı hayvansa yine kendisi gibi sanki ovadaymış gibi hareket edebilen dağ keçisi.-->

ikili arasındaki mücadele ise seyretmeye değer*.

zaman zaman yaşadığım durumdur. zihnin çalışmaya devam etmesi ama bedenle arasında bağın kopması gibi. tam anlamıyla bir paralize hali de değil ama bir başı ve sonu olan, yapılması gereken işler yerine manasız şeyler yaparken bulabiliyorum kendimi.

uzaktan kumandalı televizyonların olmadığı dönemde evdeki çocuklar uzaktan kumanda niyetine kullanılıyordu.

hiç ama hiç katılmadığım öneri.

devletin bunun için ne insan gücü ne de maddiyat ayırmasını gerekli bulmuyorum.

çünkü bilerek aşı olmayanlar belli bir süre sonra doğal seçilime maruz kalıp ya hastalanıp atlatıp kısmen bağışıklık kazanacak ya da hastalanıp atlatamayıp telef olacak, ne gerek var?

brezilyalılar'ın (bkz: zombi yürüyüşü) gibi, ölüm ile yaşam arasındaki çizginin aslında çok zayıf ve belirsiz olduğuna dikkat çekmek için yapılan meksikalılar'ın geleneksel etkinliğidir. iskelet ve zombi kıyafetleriyle geçit töreni yaparak, bir günlüğüne de olsa ölülerin yakınlarına uğradığını kabul eder ve onlara sevdikleri yiyecekleri hazırlar.

durumunun olmaması muhtemel erkektir. yol yakınken hanım kızlarımızın tekrar düşünmeleri istenir. kendisine bir tektaş alamayan yarın öbür gün daha neler neler alamaz kim bilir. bir de romantizm ayağına size papatyadan yapılmış yüzükle evlilik teklifi falan ederse kaçın!

doğrudan yazar olmaz, kitap yazan bir bilim insanı olurdum.

uzun ve detaylı yazmayı sevdiğim için de muhtemelen roger penrose olurdum.

migren, regl ağrısı.

- acılarım kaç gün sürecek portuga?
- 40 gün.
- 40 gün sonra geçecek mi?
- hayır, alışacaksın...

fazla mıncıklanınca "baba rahat dur!" sinyali veren kedi organı.

toplumsal bir biçimde körleşmeyi vurucu bir şekilde anlatan jose saramago romanı. körlük okumaya başladığınız ilk andan itibaren korku ağıyla zihnimizi örmeye başlıyor. okuyucusuna kör olma korkusu düşüncesini okuma boyunca derinden hissettiriyor. saramago kitapta fizyolojik körlükten ziyade toplumsal körlüğe dikkat çekiyor. kitapta yer ve zaman konusunda bir belirsizlik mevcut. trafik ışıklarında aniden kör olan bir karakterle yolculuk başlıyor. sonrasında şu anda yaşadığımız pandemi dönemini anımsatan bir biçimde körlük yavaş yavaş yayılıyor. bunun sonucunda karantina dönemi başlıyor. akıl hastanesinde karantina altına alınan körler arasında çekişmeler, hayatta kalma mücadelesi saramago'nun etkileyici üslubuyla çarpıcı bir gerçeklikle okuyucuya aktarılıyor. okuduktan sonra uzun süre etkisinde kalınan kitaplardandır.

protesto edilen saçmalıyor, protesto eden saçmalıyor. ülke iyice kafayı yedi artık.