çanakkale - ayvacık assos

bi atın bakim neymiş.

bence yanlış anlam içeren bir başlık olmuş.
yani bir yazarı diğerinden ayırmak haksızlık olur. burada bir çok kişiyle mesajlaşıyorum.
ama mesajlaşıyorum sadece.
kimseyi görmedim, duymadım.
dolayısıyla bu derecede iletişim hâlinde olduğum veya olmadığım her yazarı takdir ediyorum. iyi ki varsınız...

şüphesiz mecburiyetlerdir.

verilen bir şey var tabi ki, korku. evet bize her şey korku, her şey tasa. gelecek korkusu, fikir belirtirsem bir şey olur mu korkusu, dışarıda tek başıma yürürken bir şey olur mu korkusu. baskının getirdiği korku öyle bir yer edinmiş ki omuzlarımızda adeta eziliyoruz altında, ama merak etmeyin doğruluyoruz, bunun da altından kalkarız. unutmayın ki sevgili atamın izinde olan türk gençliğine hiçbir şey olmaz.

buna.

ben aklii vaka;
benim, hayatım boyunca hiç bir parti, kurum veya kuruluş üyeliğim olmadı. okul hayatımdaki sınıf başkanlığı seçimleri dahil hiçbir zaman bir seçime aday olmadım. hiçbir zaman özel bir kursa gitmedim bunun nedeni para ile ilgili olabilir. topluluk önünde buna ailemde dahil hiçbir zaman konuşma yapmadım şarkı söylemedim şiir okumadım. gördüğüm duyduğum ve aklımın almadığı birçok olay birçok konu olmuştur ama hiç üstad diyebileceğim biri olmadı hayatımda soramadım. keşke öyle yapmasaydım dediğim milyon tane olay olmuştur. pişman olmaktan perişan olduğum zamanlar çokcaydı. kazandıklarımdan çok kaybettiklerim oldu. kaybederek tecrübe kazanıldığı doğrudur ama o tecrübe ile tekrar kaybetmek daha iyi bir tecrübe kazandırmıyor bunu öğrendim. insan herşeye alışıyor en yakının ölümüne, para kaybetmeye, aldatılmaya, yalana yani benim başıma gelse katlanamam denen ne varsa başa gelince katlanılıyor ve hatta bir zaman sonra unutup normale bile dönüyor. insanın başına gelen olaylar yetişme tarzı ve bulunduğu çevreden bağımsız olarak gelir ve insanı yine hiç bilmediği tanımadığı tarza ve çevrelere sokabilirmiş bunu yaşayarak teyit ettim. zaman her şeyin ilacı sözü bir gerçektir. bunun en güzel hikayesini size anlatmak isterdim ama halim yok ve daha bitmedi zaten. yukardaki yazdıklarım hikayemin ön sözü olsun buda bu yazının son sözü. ben adli değil akli bir vaka.

"la columna rota" (1944) (bkz: frida kahlo)
"the broken column" (kırık sutun)
kahlo'nun en sevdiğim tablosudur. geçirdiği kazanın vücudunda ve zihninde oluşturduğu tahribatların en başarılı örneğidir.

keman sevenler için.

en sevmediğim insan tipidir.
bana söyleyeceksin neye kırıldığını ki kendime çeki düzen vereyim, susmak bugüne kadar kime yaramış? karşındaki insandan umudunu kesmişsen anlarım bu suskunluğu ancak yine de en güzeli iletişim kurmaktır diye düşünüyorum, çocuk gibi susmak sorunu sadece daha büyük bir hale getirir.

bir doktor adayı olarak keyifle okuduğum bir kitaptı. kitap dokuz farklı hikayeden oluşuyor. bu hikayeler birbirinden ayrı olsalar da birbirinden bağımsız değiller, belli bir kronolojik sırayı takip ediyorlar ve üniversiteden yeni mezun olmuş genç bir doktorun edindiği tecrübeleri anlatıyorlar. bu tecrübeler sonucunda doktorumuzun mesleki ve karakter olarak adım adım nasıl geliştiğine şahit oluyoruz ve rusyanın ücra bir köyüne atanan bu doktorumuzun atandığı yerde zorlu yaşam koşulları ve köylülerin batıl inançlarıyla nasıl mücadele ettiğini okuyoruz. tabi bu doktor vasıtasıyla iki doktorun daha başından geçen bazı olayları da okuyoruz, fakat hikayenin esas noktasını köye atanan bu genç doktorumuz oluşturuyor.

dönem olarak 1. dünya savaşında geçiyor hikaye. fakat savaşın etkisini çok fazla hissetmiyorsunuz, yazar daha çok karakterin başından geçenlere ağırlık veriyor. (son hikaye hariç.)

yazarın kiev üniversitesi tıp fakültesi mezunu olduğunu öğrendim. kitabı okuduğunuzda bunu net bir şekilde anlayabiliyorsunuz, yazarın hikayelerini oldukça sağlam bir temele kurmasını da sağlıyor bu durum.

benim en sevdiğim hikaye morfin adlı hikaye oldu. hikayeler arasında en uzun hikaye oydu, en vurucu olanın da o olduğunu düşünüyorum. olaylar en ince ayrıntılarına kadar verilmese de karakterin yaşadığı duygusal iniş çıkışlar net bir şekilde aktarılmıştı okura. şahsen ben çok beğendim.

kitabın en sevdiğim yönü ise doktorları kahramanlaştırmadan objektif bir tavırla ele alması oldu. kitapta anlatılan doktor hepimiz gibi insan, hepimiz gibi korkuları, zayıflıkları ve eksiklikleri var.

özetle benim sevdiğim bir kitap oldu genç bir doktorun anıları. herkes okuyabilir tabi fakat doktor olacak ya da doktor olmak isteyen herkesin ileride bu mesleğin getireceği zorlukları anlayabilmeleri adına bu kitabı mutlaka okumaları gerektiğini düşünüyorum

merhaba sevgili arkadaşlar.
salı gününe elveda niteliğinde bir program olacak bu gece.
bundan sonra programımız cumartesi günleri yapılacak.
bu gece hayatın nasıl yaşanması gerektiği üzerine konuşacağız.
hayat nasıl yaşanmalı sorunsalı başlığına tanımlarınızı girebilir ve katkı sağlayabilirsiniz.

makinistiniz ben ve yolcularım sizler ile yine son istasyona doğru akşam saat 23:00'da tekrar yolculuğa çıkacağız.

dinlemek için;
buradan

ablanızın pıttığı size feda olsun.

geberik kuşak olma sebebi acaba korkunç bir döneme doğma olabilir mi?

önce prim veriyorsunuz, göklere çıkarıyorsunuz. sonra kadının özgüven ve ego patlamasını görünce de yerin dibine sokuyorsunuz. verme o zaman kardeşim sen de prim.

bir zaman makinanız yoksa pişmanlığın hiç bir faydası yoktur.

başlayan her aşk.
hiç bir aşk karşılıklı başlamaz.
biri aşık olur ötekini ikna eder yada edemez.

izmir, karşıyaka’da bir esnaf abimiz, dükkanı çeviremeyince bu ekonomik ortamda, dükkanı çalışanlarına bırakmış... harçlıklarını çıkarsınlar bari çalışanlar diye... mesele artık hayatta kalmak. izmir ses ver? destek olak mı? ınstagram *kahveperest_karsiyaka
adres: karşıyaka girne bulvarı no.64
instagram sayfasına gider