fatih erdemci-ben ölmeden önce.

artık böyle haberleri duymaktan, görmekten o kadar yoruldum ki. bu kadar zor mu gerçekten birlikte barış içerisinde, huzur içerisinde yaşamamız? başkalarına saygı duymak bu kadar zor mu? şimdi neyi kanıtladın bir cana zulüm edip? en büyük erkek sen mi oldun? en büyük müslüman sen mi oldun? hayır. sadece acınası bir zalim oldun. insanlığından uzaklaştın. en kötüsü de ne biliyor musunuz? yaşadığımız şu memlekette bu takdir görüyor, cezalandırılmıyor. umarım daha iyi bir gelecek bekliyordur bizi. aksini düşünmek bile çok zor. çok ağır...

genelde şöyledir :kaç net yaptın knk?
-iyi knk
-eyvallah,görüşürüz.
ya da
-silgi var mı?
-var
-teşekkürler
en sonunda ise
-iyi akşamlar
-iyi akşamlar,güle güle.

dünyanın en fazla savaş kazanan kişisi. istanbula öğretmen asker olarak gelecekken fransız ihtilali çıktığı için gelememiştir. belki bu olay hayatını değiştirmiştir.

kesinlikle olması gerekendir, eğer eksi oy olmayacaksa artı oy da olmamalı. (bkz: herşey zıttı ile kaimdir) sadece artı oy butonu koymanın "hadi lala dipsi poo birbirimizin egosunu şişirelim" demekten farkı yok.

" dünya bir han konan göçer "


dostlar beni hatırlasın - âşık veysel

kaç zamandır takipçilerimi görebilmek için karma puanımın 1500 olmasının hayalini kuruyorum, artık alabilirim istersem ama kıyamıyorum puanlarıma imdat.

1990'lardan bekarlar sonra grup kim bunlar ve en sonunda flört ismi ile çıkan efsane grup

başka biri yazmadan ben yazayım...

pikachu.

insanlara hiç bir şey olmamış gibi görünmeye çalışır! lafları, sözleri kulak arkası atar 'aman be öyle demek istememiştir ,öyle yapmak istememiştirlerle' avutur kendini. moralini yüksek tutmak için bolca güler tebessüm eder dünyaya... sanarlar ki hiç derdi tasası yok. kimse bilmez göz yaşları içine akar... 'pozitif düşün pozitif olsun. evrene negatif enerji gönderme' diye diye her şeyin en berbatına layık olur! en kötüsü ne varsa onu yaşar hepte herkes yinede 'yüzün gülüyor vay be hayat sana güzel' der. yüzü hep güler içi hiç gülmez... sonra bir gün derler ki neden böyle oldu dibimizde mutlu mesut yaşardı... evet yaşardı dibinizde hâl hatırsorulmasız hüznünü içine ata ata yaşar(dı)...
12.09.2018*

depreyonu iliklerime kadar yaşadığım bir dönemde yazmışım bunu. ne kadar üzüldüm kendime. neler yaptın sen kendine böyle?
bugünlere gelebilmek için kendimden neler kurban ettim ah bir bilseniz. en masum yanlarımı bıraktım geride bugün daha huzurlu olabilmek için. birilerine güvenmeyi, inanmayı, koşulsuz sevmeyi, alttan almayı, hoş görülü olmayı, tahammül yeteneğimi, sınırsız merhametimi sınırlandırdım bir de düşünsenize.
bugün sen çok değiştin, aramıza duvarlar ördün diyenlere o tuğlaları sen verdin diyebiliyorsam. sebebi bana yaşattırdıkları ve benden götürdüklerinin yanında 'aman dikkat edeyimde kimseyi kırmayayım' endişesini benden silip atmaları olmuştur. isteyen istediği şeye kırılabilir artık beni kimsenin kıramayacağı bir hayata merhaba demişken kimse için endişe duyamayacağım.

bu hayatı hislerinizle yaşamayın derim. hele ki bunu insanlara asla belli etmeyin. kimseye yaralarınızı açmayın. kimseden ummayın mutluluğu, huzuru...

kendinizi sevin bolca. kendinize güvenin...
bunu standart bir kişisel gelişim kitabından fırlamış klişe bir söz sanmayın. hayatın tüm uçlarını yaşamış, ölümün soğuk yüzünü bir çok kere görmüş ve küllerinden doğmuş bir ablanız bir kardeşinizden bir tavsiye olarak düşünün.
bu hayatı kendiniz için yaşayın yoksa başkaları için ölürsünüz.

hemen kalbim küt küt atmaya başlar, elim ayağım birbirine dolaşır, konuşmaya başlayınca dilim dönmez, kekelemeye başlarım.

henüz girmedim. daha 33 yaşındayım.

atarsın ama sonunda patlaması olasıdır.bu da can neticede ne kadar dayanabilir ki.

sözlük ekibinin kendi isteklerini kendilerinin sunduğu radyo programı. herkesin ses tonu ne kadar müzikal, telaffuzları ne kadar düzgün. bravo!

kocaman adamları toplayan başlık. herşeyin nizamında sütüyle filan bebek gibi yapıldığında tadı çıkan besin.

kitap okumak için vakit yaratılır.

rastgele bir kafeye girip de menüyü açınca fahiş fiyatları görüp ufak bi istişareden sonra kalkmaya karar vermek. herkesin aynı fikirde olması ama kafe sahibinin tek böbreğini istiyormuşsun mahcubiyeti ile ter dökmek. hatta telefonla konuşuyor gibi yapıp neticeden bahane uydurup kaçarcasına uzaklaşmak.. yazarken terledim.

devrim hesap vermez. hele ortalık taze barut kokarken ne soru sorar ne cevap verir. olması gerekenler önceden bellidir ve buna göre hareket edilir. başlarındaki padişahın ülkeyi 72 millete peşkeş çektiğini bilmeden hala ona tapan güruha soru sorarak bir yere varılmayacağı herkesin malumudur zaten. laiklik dediğimiz kavram dinin devlet işlerinden ayrılıp bireyin kendi vicdanını ilgilendiren bir duruma getirmektir. birbirini sömürmek ve rezilliklerini gizlemek için dini kullanmayı alışkanlık haline getirenlere bunu kaldırmayı sormak amiyane tabirle akıl kıtlığının işaretidir.

gerçekmiş gibi insanın tüm benliğini saran, sarsan rüyalardır.

bugün biraz hüzünden gidiyoruz. hem ruh halim hem başlıkların anımsattıkları bu yöne çekti bugün beni. kusura bakmayınız artık.

üst üste sürekli aynı rüyaları görüyordum. rüyamda abim sürekli 'ben ölmedim banu' diyordu. ama bu aylar yıllar sürdü ve ben her defasında çok üzülüyordum.

bir gece bir bankta oturuyorum. lapa lapa kar. göz gözü görmüyor. fırtına kıyamet. abim çıktı geldi. kocaman sarıldı bana 'kuzum korkma' dedi. bir anda hafif sakin hani böyle tatlı tatlı yağar ya kar heh işte ona döndü hava. nasıl bir huzur kapladı içimi. sonra abim 'banum ben artık gelmeyeceğim çünkü sen hep çok üzülüyorsun bundan sonra uzaktan izleyeceğim seni kendine dikkat et tamam mı?' dedi ve uzaklaşmaya başladı. bir anda ayağa kalktım ama o gözden kaybolmuş ve her yer yine fırtına tipi olmuştu. 'abi abi' diye bağırmalarımı hatırlıyorum. etrafa koşuşturuyor ama onu göremiyordum. o gece ağlayarak uyandım. sanki rüya değildi. o günden sonra abim hiç gelmedi rüyalarıma. hiç göremedim onu bir daha. ve bu rüyanın etkisi aylarca sürdü.*