yarın bir gün server parası için bize gelmede naparsan yap dediğim durum. vermem yani onu söylim.

çocuk bunu nereden biliyor? bu nefreti, şiddeti nereden öğreniyor? tabii ki ailesinden. çocuk bu. doğruyu yanlışı öğretildiği gibi bilir. sen aile olarak doğru düzgün bir eğitim vermekten acizsen olacağı budur. benim de çevremde bir sürü çocuklu aile var. bizzat şahit oluyorum ki tamamen yetiştirmekle alakalı. ne çocuklar var zarar veririm diye böceğe bile dokunamıyor. kısaca ailelerin suçudur efendim. eğitemiyorsan, terbiye edemiyorsan çocuk yapmayacaksın. bu kadar basit.

en yakın tarihli olarak bugün aldığım bildirimdir. yazdıklarının okunup geri dönüt verilmiş olması gerçekten çok mutlu ediyor insanı, birde kim olduğunu bilebilsem... bu bildirim düştüğü an bir şeyler yazasım geliyor, birileri yazdıklarımı beğenip okumak istiyorsa hemen yazmalıyım moduna giriyorum. çok hoşuma gidiyor.

not: teşekkür ederim*.

değerimizi bilin köftehorlar. bu sözlük hepimizin, gerçekten bir aile ortamı. dost meclisi gibi oldu burası. bu arada her gülen yüze kanmayın, birçoğu sonradan dümen çıkıyor...

kişiyi bir süre sonra dış dünyadan koparan psikolojik rahatsızlıktır. ayrıca günlük hayat işlerini oldukça aksatır. gördüğü, işittiği en alakasız detaylar bile hayal için tetikleyici olabilir, genellikle müzik bunlardan en tetikleyici olandır.

ilk başta bu güzel bunla yaşamak istiyorum diye düşünebilirsiniz fakat bu rahatsızlığın yıllar boyu sürebileceğini unutmayın gittikçe daha çok vaktinizi almaya başlayacak. bu yüzden kesinlikle profesyonel yardım gerektiren, asla küçümsenmemesi gereken bir rahatsızlıktır.
( kendimden biliyorum)

içinde yaşadığım topluma dair naçizane gözlemimdir.

bu millette inanılmaz bir mustafa kemal atatürk sevgisi vardır, ayrıca muhafazakar olarak adlandırabileceğimiz güruh da osmanlı tarihini, özellikle fatih sultan mehmet dönemini öve öve bitiremez. fakat bunların çok azı açıp "bu dönemlerde ne olup ne bitmiş?" "neler hangi şartlarda nasıl yaşanmış?" diye araştırırlar.

bu yüzden ortamlarda sık sık politikaya bulanmış kirli tarih sohbetleri duyarız, bu yüzden koşarak kaçmak isteriz, "bilmiyorsanız konuşmayın arkadaş!" diye isyan edesimiz gelir.

ayrıca; çok önemli bir husus daha var ki, o da bu sorunun yalnızca türkiye halkında olmamasıdır. elin amerikalısına ortadoğu'yu sorun gösteremiyor. kendimizi eleştirelim fakat haksızlığa da lüzum yok, bu problem birçok ülkede var. fakat onlarda bilmediği konuda konuşma cesareti bu kadar çok mudur onu bilmiyorum.

rahatsız edici sakinliğimi uyuşturucuya alkole bağlayanlar oldu ama ömrü hayatım da bir kez bile uyuşturucu kullanmadım yakın çevremden biri o illeti kullanıp bir de müptelası olmuşsa uzaklaştırmak için elimden geleni yapmışımdır buna aşırı şiddette dahil.
beşiktaş’ta bir dostum geçmişte söz verdiği halde yine uyuşturucu kullanınca alıp yazlığa götürüp ayağına kırana kadar dövmüşümdür,o küçük kızına o kafayla yaklaştırmam demiştim,iyileşene kadar baktım da...
neyse söylemek istediğim şey şu ki,olan olaylar karşısında baktığım tek nokta var “en fazla ölürüm” sakinliğimi sükunetimi sağlayan şey bu kabulleniş ve altında yatan da yanılmıyorsam bıkkınlık ve ölümü yeni bir başlangıç yeni bir macera olarak görmek.
çok ölüm gördüm çok genç yaşlarımda bununda etkisi vardır ama ölüm bana sonsuzluk okyanusun da yüzmeye başlamak için bir kulaç gibi geliyor.
ara ara ölümü özlüyorum...

rengin'in 1996 yılında çıkarttığı kendi adını taşıyan albümünün çıkış parçasıdır:

inanç kavramının kötü alışkanlıklarla alakası yok.

öyle bir gereklilik yoktur. insanların cocuk doğurmayı seçip, seçmemesine siz karar veremezsiniz. bu kişisel bir konudur, kimseyi de ilgilendirmez.

eskiden kartvizite yazılırdı. bu da torpil için işe yarardı. bir işe girebilmek için de adamını bulmak lazımdı.
ehliyeti, liyakatı, dürüstlüğü hiçe sayıp, bu özelliklere bakmadan birisine kefil olmak sakınca doğurur.

bu başlık karşıma defalarca çıktı. tanım giren her bir yazar iyi kötü bir şeyler bulmuş sözlükte. ben bu başlık her karşıma çıktığında düşünüyorum, ancak bulamıyorum. sözlükte kendimden bir parça mı buluyorum? kendimden bir parçayı mı yazıyorum buraya? kimselere anlatamadıklarımı mı yazıyorum? yoksa sadece twitterı kapattıktan sonraki bende oluşan bir boşluğu mu kapatıyor burası? yeni dostlar mı edinmek istiyorum burada?

hepsinden biraz var tam olarak hiçbiri değil. benim gibi hissedenlerin laneti bence bu. neyi neden yapıyoruz, neyi neden hissediyoruz bunun açıklamasını net olarak yapamayan insanlar işte. söz gelimi bir insana niçin sevdalandığımızın yanıtını bir ömür veremiyoruz falan. velhasılı benim için henüz bulunamamış nedendir. bulursak editleriz. bulamazsak da nedenimiz yoktu yine de sevdik deriz. sevdik sözlüğü.

beraber geçirilen zamanı zehir eden insanlardır. mutlu olmasını bilmeyenler, ayrıştırıcı/cinsiyetçi olanlar, memnuniyetsizler ve her yerde başarısını övmeye çalışanlar benim için bu gruba girerler.

(bkz: agatha christie) ben sanırım biraz da o dönemi seviyorum. tereyağlı kızarmış ekmek. insanların birbirine yatılı misafir olması. günümüz çok yalnız ve çok yavan geliyor bana.

öğrenci, öğretmenim önümüzdeki dönem olacaksınız di mi deyince cevap verememek.

bir ara, televizyon programının biri bunun tarlada yediği lahanalar gaz yapınca göle girip yüzen bir manda olduğunu ortaya çıkardı. bu daha inandırıcı gelmişti ama üzerinde durmadılar.

pandemi başında kitap siparişleyemediğim için e-kitap sitelerine dadanmıştım mecburen. birçok kitabında ücretli e-book hali satılmıyor ücretsiz sitelere yönleniyor insan. öneri birkaç link:

hattusa
pdfdrive
turuz

normal kitap okumayı ekitaba tercih ettiğim için sevdiğim kitapları siparişleyip temin ediyorum şu sıralar. sevmediklerim için de aynı yazardan başka bir kitap alıyorum. emek sömürücü olmamak için böyle bir çözüm buldum.

not: bu ülkede insanlar kitap okusun da nasıl okursa okusun motivasyonuyla linkler paylaşılmıştır.