stalk yapıyorlardır. yandaki yuvarlaktan o an neye bakyıkları ortaya çıkıyor. ya da kimseyle muhatap olmak istemeyip sözlükte kendi halinde takılmak istiyorlardır

ciddi anlamda fırsat verilmemiş bir harekettir. belki fırsat verilse idi, ülke daha yaşanılabilir bir hal alırdı.

türk solundan kastımız; her durumda ve koşulda halkını savunan, mazlumun yanında zalimin karşısında duran, gerektiğinde filistin de savaşa giden, gerektiğinde 6.filoya saldıran genç düşüncedir. diğer sol görünümlü "solcuklar" (bazı ülkelerin arka bahçesi olmuş, bazı ülkelerin tetikçisi olmuş solcu) tanımın muhatabı değildir.

benim zaten kapalı olan özelliktir hiç beğeni gelmiyor bozuk sanırım veya ben kapattım.

en başından beri düşündüğüm hal. ölümden korkanlar yüzünden maruz kaldığımız durum.
sanki tek ölümcül hastalık korona.
korona olmasak sonsuza kadar yaşayacaz sanki

ivediklikle yasalaştırılması gereken tercihtir. insanların, giyimine,yediği-içtiğine,gezdiği-gördüğüne karışmakla yetinmeyen ahlak timsali galaksinin koruyucularına dert olmaktadır.

her zaman söylerim memleketi kalkındırıp muassır medeniyetler seviyesine çıkarak 3 soru var; bana ne?,sana ne?,kime ne?

ben haklı olan her eleştiriyi kabul ediyorum. objektif görüşe saygım sonsuz.

başlık açmadan önce o başlığın farklı yazılmış veya aynı şeyi kasteden versiyonu olup olmadığını kontrol etmek, ara sıra ukde listesine girip bilginiz olan başlıkları açmak,* yazım yanlışlı başlıkları yazarına yahut moderatöre yollayıp düzeltme talep etmek gibi şeyler geldi aklıma şimdilik.

bakarız.

aşk bir mevsim - pinhani
belki bir düş gördük, rüyadayız
ama düşleri sevdik, unutmayız
sanki çok sevmiş gibi yapanların ülkesinde
kaçacak bi yer buluruz elbette.

adam tatilde yahu.

beklenen gün gelecekse çekilen çile kutsaldır.
illaki çilesiz hayat olmaz.
daha önce bir çok enrty de yazdığım gibi varoluşun kendisi başlı başına bir çiledir.
kimi insan daha az çeker, kimisi ise bir ömür.
zaten hayat da böyledir işte.
biraz güleceğiz, biraz ağlayacağız, biraz da yaşacağız.

genellikle sorun çıkmasını en baştan engellemeye çalışıyorum ben. bu nedenle müthiş düzenli yaşarım. mesela mola saatlerini kalem kalem bildiririm, orada kahve ve çay içme saatleri bile yazılıdır. bu kısaca bu saatler içinde kimse beni farklı işlere çekmeye çalışmasın aramız bozulmasın anlamına gelen uyarıdır. çalışırken kimseyle konuşmam ki düzen bozulmasın. ya da bir işe başlayacaksam mümkünse bir süre maaş almadan çalışırım. tüm dosyaları ezberler, benden önce çalışan arkadaşın yaptığı tüm işleri kontrol eder, onun çalıştığı insanları arayıp tanışır, o insanlardan farklı kişilerin numarasını öğrenir, onlarla anlaşma yaparım ki yedek çalışma arkadaşlarım olsun. sistemi kurduktan sonra maaş almaya başladım. iş yaşamım son derece sorunsuz ve hatasız geçer. her zaman a,b,c, z planlarım vardır.

ancak sosyal hayatı böyle bir düzene oturtmak mümkün değil. çok denedim, olmadı. ne kendi ne de karşı tarafın duygularını kontrol altına almak diye bir şey yok. neye kızar, neyi kıskanır, yüzüne ne der arkandan ne sayıp söver hiç belli olmuyor. bu nedenle sorun çıktığı an gidip uyuyorum ben. uykum geliyor. tartışma sırasında bile baktım sorunu çözemiyorum uyuya kalırım. vücudum uyku üretir. baktım uyanınca geçmemiş, ağlarım uyanır, ağlarken uyuya kalırım.

yani ya korkunç bir mücadele veriyorum ya da tamamen kendimi bırakmış oluyorum. neden? çünkü ortam yok. allah sabır versin, çok zor.

ponulu korno

- eyyyy moderatörler ne yaptınız bu adama ?

gözleri kaybetmek. görme yetisini kaybedip karanlığa mahkum olmak.
görme engelli olmak, ölmek dışında daha kötü ve hatta ölmekten de beter bir durum.
allah, hiçbirimizi ve yakınımızı aydınlıktan mahrum etmesin.

balkona çıktım, sokak bomboş hava biraz soğuktu. üst sokaktan kamil abinin bahçeden horozun ötmesinden başka bir ses yoktu. o susunca tekrar sessizliğe gömülüyordu koca mahalle. derken bir adam park etti aracını. kim bilir nereden geldi? kapısını kapattı, şöyle bir gerindi ve belki de evinin yolunu tutturmuştu ki bir şeyler mırıldanarak yoluna devam etti. sokak tekrar sessizdi, biraz daha dinledim. artık tütünümün yanarken çıkardığı sesten başka bir şey yoktu. sonra birden 3 aylara girdiğimizi hatırladım, çocuk gibi sevinç kapladı bedenimi. acaba bu sene de ramazanı görebilecek miydim? geçen senelerde sahurdan sonra alelacele bir bardak çay, bir sigarayı elime tutuşturup balkonda ezanı beklediğim vakitler geldi aklıma. ne güzeldi. ezanı beklemek dahi sabırsızlandırıyordu insanı... 1. gün 2. gün... 10, 15, 20 derken bayrama şu kadar var derdik. sonra birden bu bayramların da eski bayramlar gibi olmayacağını anımsadım... ne ara bu kadar ruhsuzlaşmıştım? biliyordum, yine de cevaptan kaçtım. o yoktu çünkü, bayramlarım yarımdı. valide hanım bayram sabahları erkenden evden toz olmama öğleye doğru eve gelmeme, şişmiş gözlerime ve yarı hüzünlü-yarı mutlu halime bozuluyor ama ses etmiyordu. o da biliyordu. önce büyüklerin eli öpülür. bu duygular içinde saatin epey geç olduğunu fark etim. evet vakit bir hayli geçti...

müziğin sesini duymayanlar dans edenleri deli sanarlar

bugüne kadar okuduğum ve ruhumda iz bırakan nadir kitaplardandır. sabahattin ali’yi ilk bu kitap ile keşfettim ve birini böylesi sevmenin mümkün olmadığını yine bu kitap ile öğrendim. okurken de altını çizdiğim, şu çok sevdiğim alıntısını aşağıya bırakıyorum.

unutulanların yerine konulan geçici elemanım. asıl sahibi geldiği anda şutlanıyorum. (bkz: xay=şey)

kısa süreliğine de olsa insanlardan uzaklaşıp bir sonraki günü ve sorumluluklarınızı düşünmeden sadece yapmak istediğiniz şeyleri yaparak vakit geçirmek.