bugün hissettiğim yorgunluk tipi. araştırıp, kitaplardan bulup, hatırlamaya çalışıp da yazmak ne kadar da zormuş. olsun arada da yorgunluğumuz bundan olsun.

bir iki haftadır sözlükteki bazı başlık ve tanımları anlamak için ciddi bir çaba sarf ediyorum.
türkçe-ingilizce karışık cümleleri okurken başım dönüyor. tabii ki türkçede bulunan sözcüklerin yeterli gelmediği durumlarda başka dillere zaman zaman hepimiz başvuruyoruz lakin bahsettiğim cümleler %51 türkçe %49 ingilizce. böyle bir dil yok, üstelik anlaşılmıyor. anlaşılıyorsa da sanırım sadece kullanıcıları anlıyor çünkü bende tık yok. ortada doğru düzgün bir cümle yok, karman çorman bir kelime yığını.

başak
temizlik ve düzen hastası değilim.
ortalık dağınık olmasa da işim görülür.

kolay kolay bu başlığa uğramayı tercih etmiyorum.
yazdıklarım iç açıcı olmuyor çünkü.

tam bir mutsuzluklar ülkesiyiz. bari adaletsizlikler ülkesi olmasaydık.. yüzsüzlükler ve kötülükler ne kadar hızlı yürüyorsa kanunlar da bir o kadar yavaş yürüyor. bekle, bekle, bekle. tükenmek bilmez bir sabırla bir meçhulü bekle ama hiçbir şey çıkmasın.

insanların çoğu bencil, öfkeli, kavgacı, çıkarcı ve yalancı. doğrunun ve haklının yalnız kalmasından o kadar bıktım ki. çocukken çok tozpembe bakıyor ve kendime çok güveniyormuşum. kendime güvendiğimden dolayı kavgadan ve yalandan uzak durmak için elimden geleni yaptım hep. ama durumumu yaşar kemal şu sözleriyle öyle güzel özetliyor ki: ''kendine güvendiğin için yalancı değilsin. yalan dolan bilmediğin için yalan karşısında yenileceksin.''

küçükken kendime o kadar çok güveniyordum ki, dünyadaki adaletsizliği ve kötülüğü değiştirme hayalleri kuruyordum hatta, elbette bu yavaş yavaş olacaktı, yere çakılmam sert oldu o yüzden. her seferinde kalbim o kadar kırılıyor ki, yakında kırılacak bir şey kalmamasından korkuyorum.

insanların bu davranışlarına alışmak istemiyorum. eskiden ''bu neden böyle, böyle şeyleri ortadan kaldırmak için birlik olmalı, çabalamalı'' derdim, artık bunları bile sorgulamıyorum. insan diyorum işte, ülkemiz diyorum, olmayan adalet, düzen, insanlık diyorum... çoktan alıştım belki de, ama hala derinlerde bir yerde üzüntü duyup sinirleniyorum.

yeryüzünde olmayan iyilikleri beklemekten yoruldum.

doğukan özdemir

bir sese hasret kalmanın hüznü, böyle güzel mi anlatılır... mesele, aslında o sesi duymamak değildir yalnızca. aramak isteyip arayamamak. varlığına, yaşamasına dair meraktan hezeyan içinde olmaktır. hezeyan dedim çünkü ara ara vurur insanı, çıldırmak üzeresinizdir. ve sessizlik sağır edici gelmektedir. acıtır...
bu dağ, bu karları taşımıyordur artık. o ses.. o sesi duymak zorundasınızdır.

"ben senin eşin, ağabeyin, arkadaşınım biri bitse biri kalır
seni hiç bırakmayacağım.”
-cemal süreya.

apartmanımıza sığınan anne kedinin bebeklerinden biri. komşularımızdan biri ramazan ayında annelerini bir caminin önüne attı. geri dönmeye çalışırken araba çarpmış kuzuma.* hayatımda gördüğüm en güzel kedilerden biriydi, herkese kendini sevdirirdi. anne kediyi atan komşularımız bebekleri 10 gün içinde sahiplendirmezsek hepsini atacaklarını söylemişti. biz sözümüzü tuttuk ama onlar tutmadı ve dolaylı yoldan da olsa bir canın ölümüne sebep oldular.
fotoğraftaki bebek ise çok güzel bir yuvada. geçen aylarda bir yaşına girdi. diğer kardeşleri de farklı yuvalarda ve mutlular.

bir kaçışın başlangıcıydı, otobüs camının ardından çekilen bir fotoğraf / aşti

ekonomi almış başını gitmiş.
her gün her şeye zam geliyor.
pandemi desen milletin içinden geçti zaten.
fakirlik açlıktan kırılan bir halk var.
işsizlikten intihar eden vatandaşlar var.
her gün kadın cinayeti haberleri alınan ülke
hayvanlara tecavüz edilen bir ülkedeyiz.
yolsuzluk, adam kayırmada rakip tanımıyoruz.
bir üniversitede rektör kendini her yere dekan olarak atamış.
araştırma görevlisi alımı yapılırken sınavdsa sonuncu olan kişi atanmış.
yaptıkları sarayın bir günlük gideri asgari ücretlinin %20’sini karşılayabiliyorken,
ülkedeki tek sorun alkoldü zaten.
aferin amg

sözlük butonlarına olduğundan çok daha fazla anlam yükleyip, gerçeklerle yüzleşince acı içinde feryat eden yazar beyanı.
zalım kızlar favlayıp kafa karıştırmayın işte üzülüyor çocuklar.

2 liralık kahveye 20 lira verecek kadar aklımı yitirmedim. cimrilik değil. kat kat kalitelisini sahilde denize karşı içebiliyorum. ek olarak pelinsuların ağızlarını yayarak konuşmalarından da uzak kalabiliyorum.

insanlığın genel sorunu.
kendileri höt höt olduğu için tepenize çıkmaya müsaittirler. herkese hak ettiği gibi muamele edilmesi gerekiyor.

hastalık olduğunu düşünenler veya topluma zararlı olduğunu düşünenlere sorsak hümanist, özgürlükçü ve aydın olduğunu söyleyeceklerdir muhtemelen. sizin bakış açınız örneğin köpekleri sevmediği için miyavlamalarını istemek gibi bir şeydir. şimdi biz filmlerden izleyince yuh zencilere ne zulmetmişler veya yahudiler neler çekmiş diyoruz ya, ileride de bizim torunlarımız bizim lgbt’ye bakış açımız için de aynı şeyleri düşünecekler.

hiç de kolay olmayandır..

arkadaşlar, siz eski sevgilinizi özlemiyorsunuz.

eski günlerin, güzel olanlarını özlüyorsunuz.

kişiden bağımsız.

yazdığı #467697 tanımı okuduktan sonra saygı duruşuna geçtiğim müzik üstadı. dolu dolu bir gençlik yaşamışsınız, kıskanmadım değil.

anlat abi seni dinliyorum...

okumadığım bir sürü kitap var izlemediğim bir sürü film var.
öğrenince şaşıracağım şaşırınca seveceğim kıymetli bilgiler deneyimler var.
ailem var karşılık beklemeden seven hep sevecek olan ailem var.
dediğim başlıktır.

marketlerin olayı g..ünden anlaması durumu. muhtemelen 2 erkek arasında:

-la knk ped parfümeri - makyaj sayılıyo mu la?
+tabii la knk manyah mısın yasak satmak.

şeklinde gerçekleştiğini düşüyorum.

hiçbir şey. süper bi yer burası. her şey doğru yapılıyor.

(bkz: durumumuz yoktu okuyamadık)