mide rahatsızlığı olanın izlemesini tavsiye etmediğim bir vıcık vıcık utanmazlık arlanmazlık ve yüzsüzlük videosu.
youtube linki aşağıda bir eksi vermek de tepkisizlikten iyidir.
atalardan;
“ar damarı çatlamış”
“suratına tükürdüm yarabbi şükür dedi”
“zeytinyağı gibi üste çıktı”
“yavuz hırsız ev sahibini bastırır”
benim favorim “ hırsız içerden olunca kapı kilit tutmaz oğul “
seç beğen al...
buradan
buradan
sıralı yalanlar videosu

loki. o son cezalandırmadan sonra taş olan yüreğim bir yumuşadı ona karşı ama hak etti.*
bir de iblis. özellikle fallen angel tablosuyla beraber canlanır empati duygumla beraber sempatim.

edit piaf: atlas'ı yazmadım çünkü atlas benim için kötü bir karakter bile değil.*

uzunca bir süre gayet normal olduğunu düşündüğüm ve benim de sıklıkla gerçekleştirdiğim bir eylemin içerisindeki canlıdır. bu durumun pek çok kişi tarafından "garip" yahut tercih edilmeyecek bir şey olduğunu öğrendiğimde çok şaşırmıştım. neden bir yerde oturmak, bir şeyler içmek yahut yemek için mutlaka bir başka insan gereksin ki? bunu hiç anlayamadım. yalnız başına olmak fikri neden bu kadar "sıradışı" olarak görünüyor insanlara, bunu ciddi anlamda düşündüm ve bulamadım. herkes yalnızlığını çok sevsin yahut bunu bir ihtiyaç olarak hissetsin demiyorum tabi. bazı insanlar başkalarıyla olmaktan çok hoşlanabilir, yapı gereği dışadönük olabilir yahut sosyallikten beslenebilir. son derece doğal bu. fakat yalnız başına olmak da en az onun kadar normal değil mi? yahut ben mi fazla içselleştirdim bu durumu, bilemiyorum. bir gün bir arkadaşım: "ben tek başına yemek yiyen birini görünce çok üzülürüm, kimsesi yokmuş gibi gelir" dediğinde hayretler içinde kalmıştım. "ben asla tek başına yemeğe, cafeye filan gidemem, utanırım" demişti, aklım almamıştı. pek çok kişi için garip yahut acınası göründüğümü düşünmemiştim hiç. öyleymiş. ben ona şaşırmıştım bu yaşına kadar hiç tek başına sinemaya gitmediği için, o bana şaşırmıştı bunu defalarca kez yaptığım için. sonra etrafımı gözlemledim ve fark ettim ki gerçekten de insanların büyük çoğunluğu yalnız başlarına bir şeyler yapmıyorlarmış. çok acayip. yalnızlığa, biraz kendiyle kalmaya nasıl ihtiyaç duymaz bu insanlar, nasıl hiç yorulmazlar birileriyle olmaktan diye düşündüm ara ara. (bazı çıkarımlarım da var ama o başka bahis tabi.) ben bunları düşünürken bir "cafede yalnız başına oturan insan" olduğum için muhtemelen etraftaki pek çok kişi benim için üzülüyordu.

saray uçaklarından satın yangın söndürme uçagı alın.

egolu, ünvanına sığınan ama boş insanlara sabrediyorum. icraa ettiğim sanat dalı budur, evet.

yeni ve doğru teşhis ek olarak doğru ilaç kombinasyonu ile kendime gelmeye başladım. geçmişim ile artık hesabım kalmadı. ani öfkelenmeler, bir günde 4 mevsimi yaşamak ve paranoyalarım artık yok. ilk defa kendimi normal hissediyorum. denge ve huzurun verdiği keyif başkaymış. hemen kendimi kadıköy'e attım. her anın keyfini yaşamak harika bir his. bu hastalık (bkz: borderline) gerçekten çok zormuş. doğru karar verip ülkenin en iyi psikiyatrlarından birine gidip sorunu çözme yoluna girdiğim için kendim ile gurur duyuyorum.

çoğu zaman beynin ufak bir oynu sonucu gelişen ve "hissediyorum" kelimesini kullandığımız cümleler kurduran bilinçaltı oynu.


şunu şöyle açıklayayım; diyelim ki biri önünüze 6 cisim koydu ve bunlar farklı renkte olan cisimler. size dedi ki; "sence benim seçtiğim hangisiydi?" cisimlere bakarsınız, renklerden biri öyle çarpıcıdır ki, içinizden bir ses size onu seçmeniz gerektiğini söyler. ve bam! sonuçta siz doğru olanı seçmiş olursunuz lakin burada işlemi altıncı his gerçekleştirmez, seçtiğiniz cisim daha renkli/güzel şekilli olduğundan beyniniz uyarıcı vari bir tepki alır. böylece siz altıncı hissinizin kuvvetli olduğunu sanırsınız. halbuki her şey ufak bir beyin oynudur. *)

jülide ateş'in 2021 yılındaki yaşındasın, cool olduğun için aynı kaldın muhakkak. yolun açık olsun. cool olmaya devam.

yönetimin aldığı en doğru kararlardan biridir. umarım geri dönülmeyecek şekilde karar alınmıştır. bir yazara seri beğeni yapıyor diye nick6’sına methiyeler düzülmez böylelikle.

kem gözlüler tepetaklak ettiler bizi. neyimiz vardı halbuki. bazılarınında yıldızı çok düşük oluyor canım.

babak tafreshi adlı amatör astronom ve national geographic fotoğrafçısının fotoğraflarının çok güzel özetlediği durumdur. altında yaşadığımız gökyüzünün aslında ne denli eşsiz bir manzara sunduğunu gösterir bize. ama bizler o yapay şehir ışıkları altında kaybolmuşuzdur..

kim bilir, o gün vincent van gogh, yıldızlı geceyi bizlere kazandırdığında nasıl bir gökyüzü görüyordu?

babak tafreshi'nin bir fotoğrafı..

dokuz mu? ben yerinde olsam bu işte bir terslik olabilir mi diye doktor araştırirdım .neyse hayırlı uğurlu olsun. bir annenin sevinci.

ust kismi parlak rengarenk kumaslarla, alt kismi ise duz beyaz kumasla kaplanarak; ust kismina cesitli geometrik sekiller olusturularak dikilen kis ortusu.
icindeki yunlerin agirligi sebebiyle, uzerine ortulen kiside hareketsizlikten kismi felc gozlenebilir*.

genel olarak alkol diyebilirim. sanki içmeden romantik olunamıyor.

salam, peynir, domates. bu üçlü kutsal üçlü işte.

fikrine değer verdiğim birkaç kişiyle oturup, hasbihal etmek.

barajı geçebilen ve ailesinin durumu iyi olan, üç kuruş zekası ile hacettepe tıp'a falan giriyor. eğitim sistemi zaten birilerinin elinde oyuncak olmuş neyin fırsatı neyin eşitliği diye sorarlar adama?

(bkz: kafa sözlüğe bir daha gelinse alınacak nickler)

asla verdiğim değeri hak etmedin çok yorucu bi insandın her zaman o yüzden baya mutluyum hayatımdan çıktığın için. ister her şeyi yok say, ister umrunda değilmiş gibi davran bana hava hoş. nasıl olsa kendimi baya iyi hissediyorum

(bkz: berserk_gloria)
(bkz: lennykereviz)
(bkz: lilium)
(bkz: brigadier)

şimdilik listem budur.