aslında sorun iyi geceler dileği değildir. istediğiniz kişiden gelen iyi geceler dileğini istersiniz. o iyi geceler demezse gece iyi olmaz . yoksa size bin kişi iyi geceler desin gecenizin iyi olmasını samimiyetle istemiyorsa bir anlamı yoktur .

zebraların aslında siyah, çizgilerinin beyaz olduğunu,
filistin'deki bir hayvanat bahçesinde ölen iki zebranın yerine beyaz çizgili iki eşek konduğunu,
turuncu rengi göremediklerini,
kulaklarını neredeyse her yönde döndürebildiklerini,
insandaki parmak izinde olduğu gibi her zebranın farklı çizgi deseni olduğunu biliyor muydunuz?
zebra demişken;*

supravalvüler aort stenozunda sağ koldaki basınçın sol koldaki basınçtan yüksek olması etkisine verilen isimdir.

gürcü hamsisi ve karadeniz hamsisi kavgasını yapan abilerin artık konum belirtemeyecek olması sorunsalı. o artık gürcü hamsisi...

canından bezdiren arkadaştır. ne ailesiyle kavgası biter ne sevdiceğiyle. hiç kimseyle arası iyi değildir ve sürekli olarak o haklıdır. 15 yıl önce olmuş bir olayı bütün detaylarıyla hatırlayıp hala nefretini taze tutarak enerjinizi sömürür. bir kerecik olsun kendinize ait bir derdiniz olur anlatırsınız ve anlarsınız ki aslında dinlemiyor. cümleniz bittiği anda kendi devasa dertlerini anlatmaya devam ediyorsa o arkadaşlığı in tez vakitte bitirilmesi gerektiğini anlarsınız. neden yıllarımızı bu salağa heba etmişim diye kafanızı duvarlara vurasınuz gelir

okul, iş. her fırsatta soruyorlar sen şimdi n'apıyorsun diye. bir şey yapmıyorum. yapamıyorum.

cümlesi bitene kadar konu neydi? ne cevap vericem şimdi? tarzı sorularla yüzleştiren insandır. bu durum dizi-reklam ilişkisinde de mevcuttur. uzun bakışma sonrası giren 30 dakikalık reklam sonrası konu neydi? nerde kalmıştı? düşüncelerine sevk eder.

klişe başlıklar arasındaki en baba başlıktır.

ikisini bir arada değerlendirmenin yanlış olduğunu düşündüğüm için siyah-beyaz ve renkli filmlere ait iki farklı liste ;

1- det sjunde inseglet (1957) / ingmar bergman
2- viridiana (1961) / luis bunuel
3- paths of glory (1957) / stanley kubrick
4- to be or not to be (1942) / ernst lubitsch
5- 12 angry men (1957) / sidney lumet
6- shichinin no samurai (1954) / akira kurosawa
7- to kill a mockingbird (1962) / robert mulligan
8- persona (1966) / ingmar bergman
9- the great dictator (1940) / charlie chaplin
10- stalag 17 (1953) / billy wilder


*1- lock, stock and two smoking barrels (1998) / guy ritchie
2- funny games (1997) / michael heneke
3- true romance (1993) / tony scott
4- oldeuboi (2003) / chan-wook park
5- before the rain (1994) / milcho manchevski
6- once opon a time in america (1984) / sergio leone
7- there will be blood (2007) / paul thomas anderson
8- rushmore (1998) / wes anderson
9- mononoke-hime (1997) / hayao miyazaki
10- * la grande bellezza (2013) / paolo sorentino *

çok ağladık ama değmedi...

işsizliğin sebebi devlet..

hiç düşündünüzmü, iş arayan herkesin işe girdiğini.. ya da bu mümkünmü? bilen varmı.. herkes işe girmesede en azından kısmen rahatlatsalar milleti.. bizi nelere razı olmak zorunda bırakıyorlar ya..

iş yok.. çünkü insanlar para kazanamıyor, esnaf bir şey satamıyor, parayla temizlik yapan, manikür yapan, boya badana yapan, iş yapamıyor, parası az olan bir halk var ortada.. iyi yaşamak için, parası yetmeyen bir halk, kendine bakmak için, evine bakmak için, karnını doyurduktan sonra, yaşadığını hissetmesi için, sadece kendisi istediği için hiçbir şey yapamıyor, işin kötüsü daha önceden yapmaya alıştığı şeylerden de, belkide yediği bazı besinlerden bile vazgeçmek zorunda kaldığı bir dönem yaşıyor..

yani insanların paraya ihtiyacı var, en etkili çözüm, bari belli bir yaş grubunu emekli etseler, piyasaya çok güzel etkileri olacaktır, ama yok sevgili sözlük maalesef yok...
bu iktidar yemin etmiş dibine kadar almaya, hep almaya, hepsini almaya, yoksa borca girip almaya ama vermemeye, vermek yok, gram vermek yok kimseye, ne para.. ne rahat.. işe de kendi adamları giriyor.. yazarken içime fenalık geldi, gittikleri günü görürüz inşallah...

komplo teorileriyle adı anılır oldu. insanlara çip taktıracağından şüpheleniliyor. şimdi de geleceğin en büyük tehdidi olarak biyoterörizm ve iklim değişikliğini görmüş.

32. küçükken 32 yaşındaki adamlara amca diyorduk. amcalığı bırak abilik halim yok. yaşımdan küçük gösteriyorum biraz belki. ama hayata dair düşüncelerim ya da çıkarımlarım olması gerekenden daha fazla. tanımlamayı seviyorum olayları. insanlar değişmiyor, sadece yaş alıyor.

yaşın saygı duyulacak bir şey olduğunu sandım bir de yıllarca. bu yaşımda o kadar da büyük bir şey olmadığını anladım 50 yaşındaki benden çocuk adamları görünce.

benim çizim hesabım yani takip edebilirsiniz bence fena degil çizimlerim

az önce başıma geleyazan durumdur. hemen uyandım da düzelttim.
tanım: bilgisayarda, bir yandan sözlüğe yazarken bir yandan da mesaj penceresinden mesajlaşılıyorsa başa gelebilecek durum. az kalsın alakasız bir yere "dolce vita"anlatan tanım yazıyordum. ulu tanrı bizi yanlış giden whatsapp mesajlarından koruduğu gibi korusun.

ekleme: evet sayın yazarlar az kalsın fingirdemelerim sözlüğe saçılacaktı. ucuz yırttım.

bu konu birçok kişinin kafasını karıştırıyor.

mesela dışarıda lavabolarda erkek tarafına erkek yazılır. doğru olan bu, evet. ama kadın tarafına bayan yazılır. #46108 dediği gibi, bayan bir hitap cümlesidir. cinsiyeti, kadın kelimesi belirtir. kadın yazılmalıdır.

böyle kullanılmasının sebebi, kadın kelimesinin cinselliği çağrıştırması olduğunu düşünüyorum. çünkü evlenmeden önceki döneme "kızken" diye bahseden bir kesim var. bu yüzden kadın denince akla ilk gelen cinsellik oluyor. kadınım demek cinsel hayatı var olarak algılanıyor. acaba kız mı kadın mı derken en iyisi bayan demek diyip kestirip atılıyor.

özellikle amerikan filmlerinde dikkat ederseniz hocalarına hitap ederken mr. & mrs. derler. işte bay & bayan doğru kullanımı budur.

tanımadığınız birine seslenmek için bayan denebilir sakıncası yoktur. ancak beyler, herkesin kafası karışık olmadık tepki alabilirsiniz. işinizi sağlama almak için sadece bakar mısınız, veya hanımefendi diyebilirsiniz.

ha bir de (bence kullanılmasında sakınca yok) bayan kelimesinin kökü bay olduğu için sevmeyen bir grup var. bol şans...

olum vasat olumsuz bir kelime değil yahu yüklemeyin adama.

ayrıca başlık uçmadığına göre tanım giren dostumuzun yanıldığı başlıktır.

"benim söylemek için çırpındığım gecelerde, siz yoktunuz."

1- kadıköy
2-beşiktaş
3-şişli
4-bakırköy
5- sarıyer
6- üsküdar
7- ümraniye
8 - ataşehir
9 - beyoğlu
10- maltepe

birleşmiş milletler kalkınma çerçevesinde hazırlanan insani gelişme vakfının insani gelişim endeksine göre yaşam standartları ve insani gelişme açısından listeye girmiş ilk on sıralama.

rönesans döneminde avrupa'da yaygınlaşan, modern müzelerin temeli olarak kabul edilen koleksiyonlar. italya'da studiolo, fransa'da cabinet de curiosités, almanya'da kunstkammern** olarak biliniyor.

15. yüzyılda dünyada yeni yerlerin keşfedilmesiyle buralardan getirilen çeşitli objeler koleksiyonlara alınmaya başlandı. küçüklü büyüklü bir çok objenin bulunduğu kabinelerde elde edilen heykellerden, madalyalardan kurutulmuş bitkilere, pusula ve saatlerden çeşitli cüce ve canavarlara kadar ne kadar garip, ilginç, dikkat çeken şey varsa koleksiyonerler tarafından toplanıyordu. toplanan tüm objeler onlara özel ayrılmış olan geniş salonlarda ya da çekmecelerde, raflarda ve vitrinlerde sergileniyordu. aşağıdaki görseldeki gibi.
domenico remps - cabinet of curiosities (c. 1690)

bu koleksiyonların belli kategorileri vardı. bunların en bilinenleri naturalia* artificalia* scientifica* mirabilia* bibliotheca* ve exotica*.
peki kimdi bu koleksiyonerler? aristokrat ve burjuva kesiminden çeşitli gruplar, sanatçılar, şairler, rahipler, eczacılar ama özellikle imparatorlar ve hanedanlar topladıkları eşyalarla kendi nadireler kabinesini kuruyordu.
17. yüzyıla doğru avrupa'da popüler hale gelmiş kabineler imparatorlar tarafından güç gösterisi için kullanılıyordu. her imparatorluğun bir nadireler salonu bulunurdu. halil edhem'e göre topkapı hazineleri de nadireler kabinesine dahildir. topkapı'daki koleksiyonlarda 1530'larda venedik tarafından hediye edilen bir ''unicorn'' varmış mesela. ilginç.
johan zoffany - tribuna of the uffizi (1772-77)

belli kategorileri olsa da nadire kabinelerinde tasnif sistemi ve sistematik bir düzen yoktu. yukarıdaki tablodaki mekan uffizi galerisi, gördüğümüz üzere her yer her yerde. belli bir düzen yok modern müzelerdeki gibi. göze çok hoş geliyor ama.*
koleksiyon tamamen sahibinin zevkine göreydi ve herkes göremezdi, özel koleksiyonlar sonuçta. bu sebeple kabineler içinde barındırdıklarıyla sahibini, onun dünyaya bakış açısını ve özellikle gücünü de temsil ediyordu. imparatorların nadireleri ali artun'a göre ''hükümranların dünya üzerindeki egemenliklerini canlandırdıkları mikrokozmosları'' idi. imparatorların kendilerine özgü hayal mekanlarıydı. hayat imparatora güzel tabi.*
nadire kabineleri 19. yüzyılda açılan ilk müzelerin koleksiyonlarını oluşturdular. bizde de aynı dönemde müzeleşmenin öncüleri osman hamdi bey ve halil edhem olmuştur.

kaynaklar:
ali artun, “nadire kabineleri”, müze ve modernlik: tarih sahneleri–sanat müzeleri l, s. 25-43
kaynak 2 kaynak 3 kaynak 4

acun bey savcı hakim olmadığı için o genci mahkemeye çıkarır gibi milletin önüne atmak ağlamasını izletmek son derece üzücü bir davranıştı. o beyefendi basın açıklaması yapar olayı kapatırdı. gerek yoktu bu kadar vahim bir durumu ortaya koymaya televizyonda 50 yıl sonra bile önüne çıkacak bir konuyu bu adama yaşatmak çok iğrenç bir davranış.