3 çocuklu kadının her yerde haklıyım tavrı

metrodaki tutunma yerlerine en büyüğü 8 yaşındaki çocukların montlarını asıp yol boyu elma doğruyor zat-ı şahane. büyük hareketler, abartı ses tonu ve sevecenlik, 3 çocuğum var ve benim ilgim onların, sizin ilginizde benim üzerimde olmalıdır tavrıyla takılıyor. o kadar tatmin oluyor ki bi tarafta afgan sokaklarını andıran görüntünün birilerini iğreti etmiş olma ihtimalini düşünemiyor. bu kadının psikolojisini yorumlamak isterseniz buyrun lütfen.

bu tablo, annelik kimliğini toplumsal kuralların üzerinde bir dokunulmazlık zırhı olarak kullanan, narsisistik bir performansın dışavurumu gibi göründü bana..

kadın, metroyu bir ulaşım aracı değil, kendi ideal anne rolünü sergilediği bir sahne olarak gördüğü için, kamusal alanı işgal etmeyi veya başkalarını iğreti etmeyi bir hak olarak algılamış, sergilediği o abartılı sevecenlik ve büyük hareketler aslında çocuklarına değil, çevreden beklediği o hayali onay ve hayranlık dolu bakışlara hizmet etmiş.

kadın gayet sağlıklı , çocuklarını her koşulda beslemek kadar doğal bi şey yok , napçaktı elma soymayıp masküler tarafını mı göstercekti , bence sen yap onu , azıcık erkek ol ve kadını bir an olsun rollere sokma , rahat bırak!
- ne? masaya ekmeği erkek getiriyor mu? ulan masa zaten o kadın!

örneklemler çoğaltılmalı, diğer üç çocuklu annelerle bir üç çocuklu anne grubu, bir çocuklu anne grubu ve çocuksuz kadın grupları oluşturarak psiko-sosyal deney yapılmalı düşüncesindeyim. bir tanesinden yola çıkarak tespit zor..