ailem ilgilenseydi olabilirdim denilen şeyler

bana sunda ya da bunda aileyi suclamak cok ergence geliyor.
millet cocuk esirgeme kurumundan cıkıp iş adamı oluyor.

benim hayatımda cok kotu secimler ust uste geldi. yanlıs ozel hayat secimleri bitirdi beni en cok.

ne yapsam kusursuz yapardım erkekler olmasaydı;)

hayatım boyunca kendi seçimlerimi yaptım. asla aileme bok atacak bi kusurları olmadı. hatta onlar ne kadar ısrar etse de ben itiraz ettim bazı şeylere. onları dinleseydim belki hayatım daha güzel olabilirdi. çok şükür ailem izin vermedi yapamadım dediğim bir şey yok. çoğu zaman lan bu kadar salmasalardı beni biraz da zorba bi anne baba olsalardı diyorum.

herkesin olayları karşılama ve mücadele etme gücü farklı. aile ile olan bağlarda da eksiklikler kişiden kişiye farklı sonuçlar doğuruyor. evet ellerinde olmayan nedenlerden dolayı ailem ilgilenememesine rağmen güzel bir okul bitirdim çok güzel firmalarda çok güzel konumlarda çalıştım ve şu anda da çok sevdiğim ve maddi anlamda sorun yaşamadığım bir işim var ama tüm bunlara rağmen o aitlik hissi bende hiç oluşmadı. ailemle beraber büyümemenin verdiği başıboşluk, özgürlük, ben bilirimcilik, ben yaparımcılık, kimse olmasada olurculuk o eyvallahsızlık hep oldu hayatımda. bunun iyi olduğu kadar çok üzücü sonuçlarıda oldu elbette. sonuç olarak ailem ilgilenmesede hayatımı iyi şartlarda idame ettirecek iyi bir işim oldu ama ailemle büyümemenin ve onların ilgilenememiş olmalarının verdiği aidiyetsizlik hissini hiç ekarte edemedim. birgün fii tarihinde birisi;” ait olma hissini bilmiyorsun. hiç yaşamadığın şeyi nerden bileceksin. özgürlük dediğin şey aslında başıboşluk.” minvalinde bir şeyler söylemişti. o gün kavga edip, reddetmiştim bu önermesini ama o gün kavga etmemin sebebi söyledikleri değil aslında benim bilip, kabul etmediklerimdi. neyse her zaman böyle duygusal değilimdir de bu başlık böyle bi götürdü beni. az sonra geçer.

daha iyi bir psikolojiye sahip olabilirdim. annem hep başaramayacağıma inanırdı, hâlâ daha inanıyor. biraz iyi hissetmek isterdim.

ailem benim için her şeyi eksiksiz yaptı, tüm puştluk benden kaynaklandı. o yüzden benim öyle bir iddiam yok.

kendi adıma ben buna inanmıyorum. ailemin olanca ilgi ve aksi yönde ısrarına rağmen, ben avukat olmakta direndim. (yahu ben hukukun "tedavülden kaldırılabilen bir şey" olduğunu nerden bileyim. fakültede de öğretmediler. hem o yıllarda "ankarada hakimler var"dı.!)

bahanelerin ardına sığınmamak lazım. her şey kişinin kendinde biter. dileyen dileğine kavuşur o yönde çalışırsa. hem yeniden başlamak için, hiçbir zaman geç değildir. yeterki isteyelim

valla evlenmiş boyum kadar çocuğum olabilirdi.

allahtan ilgilenmemişler hatta. teşekkürler tanrım ben de seni seviyorum. bir de çok şükür diyerek mühürleyeyim.

ailemin ilgilenmediğini söyleyemem, pas.

ailemin ilgilendiği kadar ben ilgilenseydim çok daha farklı konumlarda olabilirdim.

aile derken?