ancak kimseyle rekabet etmediğinde mutlu olabilceğin gerçeği

evet.
kıyaslar daima huzursuz eder, içten bir kabul basitçe mutluluktur....

eski sevgilimin eski sevgilisine yolladığı maili okurken aklıma bu gelmişti.
hiç kıskanmadım. hep birileri gelir yer dolar fakat aynı şeyler vuku buluyor.
değişmesi gereken kadınlar değilmiş yani. aynı şeyleri yaşatan adam/larmış.

"kimseyle hiçbir konuda yarış halinde değilim. kimseden akıllı, kimseden güzel, kimseden iyi olma gibi bir iddiam yok. kimse için en değilim. daha değilim. bu devasa iddiasızlığın bana verdiği özgürlüğün hastasıyım."
dünyadaki bizden bağımsız acıları saymazsak insanın gelebileceği en iyi noktayı ifade eder bana.

asla katılmıyorum. rekabet piyasayı, hayatı, üzerinde çalışılan konuyu, dert edilen meseleyi hayatileştirir. rekabet müthiş bir şeydir.

(bkz: finlandiya)

doğrudur, bir yerde okumuştum: "kıyaslama, mutsuzluğa giden otobandır."

rekabet insanı geliştirir... bir köşede oturup kimseye ne faydası ne zararı (zararı olmasın tabii) olmayan insanlar ne halta yarar. öküzlemesine olmadıktan sonra rekabet iyidir...

etmiyorum yine de mutlu değilim.