aşka düşman olmak

eskiden aşkın ateşiyle yanardım. şimdi o ateşin külleriyle soba yakıyorum. üstelik odun daha verimli, daha az can yakıyor.
eskiden adıma aşk adamı derlerdi. evet, hala öyleyim ama tek farkla: artık aşkın adını duyunca yangın tüpü arıyorum.

bir zamanlar kalbim pır pır ederdi, şimdi sadece midem guruldar. demek ki boş mide daha sadık, hiç gitmiyor.
aşka inancım mı? onu da bir sevgilinin ben farklıyım cümlesinden sonra kaybettim. her farklıyım diyenin sonu birbirinin aynısı oluyormuş meğer; fark sadece ayrılık mesajında kullanılan salak bir emojiymiş.

bana neden bu kadar soğuksun? diyorlar. çünkü ben artık duygularımı derin dondurucuya kaldırdım. kapağını açarsan buz gibi güven sorunları ve yarım kalmış sevgi denemeleri bulursun.
içinde bir de eski bir not var: ben sana inanmıştım.
üzerine tarih düşülmüş: aptallığın zirve yaptığı gün.

aşk bana ne öğretti biliyor musun?
birini seversen, önce kredi notunu kontrol et.
kalbinin değil, cüzdanının limiti biter.
romantizm dediğin şey de, genelde elektrik faturası kesilmeden önce yaşanıyor.
birlikte battaniyeye sarılmak mı?
yok kardeşim, o doğalgaz zamlarından sonra bir hayatta kalma refleksi.

artık kimseyi sevmiyorum.
çünkü sevmek; gönüllü yangın çıkarmak, sonra itfaiye neden geç geldi? diye ağlamakmış.
ben yangını söndürdüm, külüyle kahvemi içiyorum.

yani sormayın neden aşka düşmanım diye…
aşk benim evimi yaktı, ben de artık sigorta şirketinde çalışıyorum.

birilerine olan güvenin azalması, hiç kimseyle konuşulmayacak ve bir ilişki yürütme cesareti bulamadığımız için insanların bencilliğinin altında ezildiğimiz için koca bir saçmalık keşke sevilebilecek birileri olsa da sevgiyi damarlarımda dolaşan kanın kaynamasında hissetsem arada oluşabilecek sevgi bağını ilmek ilmek işlesek. aşka inanıyorum ama yeterli bir aşk var mıdır orasını bilmiyorum bildiğim bir şey varsa da sevgiye, güvene, sadakata, aşk'a inancım azaldı.