banyo yaparken kese atan birine ihtiyaç duymak

aşırı elzem olan ihtiyaç.
o an evde annem veya ablam varsa onlardan talep ediyorum. kimse yoksa, anormal şekillere girip erişemediğim yerleri yıkamaya çalışıyorum. olmuyor. tatmin olmuyorum. mutsuz oluyorum. muhakkak birinin haldır şuldur yıkaması yuğması lazım. sırf bu iş için birini tutabilirim.

bakın, yalnız banyo yapmak zaten dünyanın en saçma şeyi.
katılıyorum, birinin gelip mesela sırtımı ovala ovala ohhhh keselemesi konusuna ben de okeyim.
ücreti ne ise veririm ama konuya cem yılmaz gibi bakıyorum.
erkek olmazsa sevinirim*
(bkz: sen de çok heveslisin çünkü) gibi olmasın.
peki ben yıkar mıyım?
omuzlara bir bakmam lazım ya.