barış manço'nun en güzel şarkısı

dıral dedenin düdüğü çok güzeldir.

ama evrensel anlamda dönence. bir kült ve şaheserdir.

milliyetçilik krizine girdik (bkz: koca topçu)'yu okudu

epicuros'un hayalindeki dünya cennetini arzuladık (bkz: bir selam sana) dedi.

anadolu irfanını (bkz: sarı çizmeli mehmet ağa)'da aradık

helal lokmayı (bkz: halil ibrahim sofrası) ile gençlere anlattı.

dünya hayatının yalancı bir durak olduğunu (bkz: kul ahmet'in ceketi) ile öğrendik.

the beatles'ın helter skelter'ına (bkz: trip fairground) ile selam çaktı.

anne yüzüne ve güzel türkçemize hasret bir gurbet akşamında gülpembe ile ağlattı

hard-rock yükselişe geçti (bkz: kara sevda) ile onu da yaparız gençler dedi.

arabesk fırtınasına tutulduk (bkz: can bedenden çıkmayınca) ile ali tekintüre'ye taş çıkardı.

daha pek çok şarkı için anlamlı şeyler yazabilirdim. tek bir barış manço yok. o bir ozandı. sait faik'in (bkz: sivriada geceler)i hikayesinde dünyanın başlangıcındaydık şimdi diye başlayan o ölümsüz paragraftaki insanlık tarihinin ilk sanatçısı gibiydi. herkes korku ve yorgunlukla birbirine sarılmış iken, soğuk, ümitsiz, sıkıntılı gün ve gecelerde, beşeriyet tarihinin ilk sanatçısı gibi kavmini hüzünlendiren sanatçı misali gönül telimizi titreten söz ve müzikler onundu. öylesi bir daha gelir mi ? bir şarkısında 40 yılda bir gelir barış gibi diyor ama kendi adıma ben o'nun kanlı ve canlı bir şekilde, müzik yaparken gördüğüm o 40 yılın çocuğu ve genci olduğum için talihli hissediyorum.

(bkz: zalim sultan)

-söyleee, öleyim mi? - kısmından sonraki gitar motifleri. ritmik, biraz hüzünlü ama kesinlikle 10 numara.