bioshock

her tarafı zeka ve sanat kokan inanılmaz bir oyun serisidir. hiç bir noktası "ya hadi burası da böyle olsun" şeklinde yapılmamış, her yeri ayrıntılı olarak hazırlanmış bir seri. özellikle oyunun o ayrıntılı hikayesini anlatmak için sürekli sinematiklere ve cutscenelere ihtiyaç duymaması onu başlı başına bir başyapıt haline getiriyor.

oyun olmasına rağmen, bir oyun oynamaktan çok, müthiş bir kitabın içine düşmüş ve hikayeyi canlandırıyormuş gibi hissedersiniz. özellikle üçüncü oyununun (bkz: bioshock infinite) sonu başlı başına bir daha tekrarını yaşayamayacağınız bir opera gibi. üçüncü oyunu ilk defa oynayanları çok kıskanıyorum, neye adım attıklarının farkında bile değiller. gerçekten siz olsanız da olmasanız da yaşayan bir evren var üçüncü oyunda. oyun dünyasının en zekice kodlanmış yan karakteri var. gerçek bir insan gibi tepki veriyor, erkekler tubaletine girmiyor, hoşuna giden müzik oldu mu gidip dans ediyor. bence bilgisayar oyunları ile ilgisi olsun olmasın herkes bu oyunları bir şekilde deneyimlemeli.

sanat eseridir. oyunu oynarken resmen içime hapsoluyorsunuz. o an resmen kendinizi orada hissediyorsunuz. abartısız bir şekilde dünyadan kopup, o muazzam şehirde kendinizi hissediyorsunuz.

inanılmaz bir atmosfer, ortam ve şehir yaratmışlardı. her detayı resmen sanat eseri tadında idi bununla bitmiyordu. big daddies ve küçük kızların aralarındaki ilişki ve detaylar cidden inanılmazdı. kimi zaman uzaktan izler, ağzım açık kalırdı.

bioshock infinite'yi de unutmamak lazım; normalsozluk.com/entry/1895990