bir heykel için

ahmet hamdi tanpınar'ın şiiri.

tahtadan ve yumuşak rüya işçiliğinde
bu kadın başı her an biraz daha derinde,
daha hülyalı, dalgın, ümitsizce kendisi
toplanmış ay ışığı, yüzen tek su nergisi
hiç akmayan bir zaman nehrinin sularında
ne uçan bir kırlangıç, ne sedef kumsalında
ateşler püskürerek dolaşan bir ejderha
uzakta yeşim rengi bir ufkun kenarında
bir başka a kşam gibi açılıp gülsün diye
derinleşen bir bahçe lotus çiçekleriyle . . .
ne de başka bir remiz uçsuz bucaksız çin'den,
gülümsüyor ölümün sonsuzluğu içinden
gülümsüyor vaktiyle nasıl gülümsediyse
ömrünün sabahında ümide ve sevgiye.