birikim yapmak vs anı yaşamak

bir yanda, geleceğin belirsizliğine karşı her ay dişinden tırnağından artırarak, hayatın tüm keyiflerini erteleyerek "güvenli liman" inşa edenler; diğer yanda ise "yarının garantisi yok, bu anın tadını çıkaralım" diyerek o anlık mutluluklara, deneyimlere ve harcamalara odaklananlar.

birikim yapanlar anı yaşayanları sorumsuz bulur. anı yaşayanlar ise birikim yapanları ömrünü erteleyen mutsuzlar olarak görür.

kararında hareket etmek. fırsatını bulduğunda anı yaşamak ama bir yandan da birikimi yapmak.

spor salonuna gidiyorum. diyetisyenim ve psikoloğum var. sayısını bilmediğim kadar ayakkabım ve yeni sezon iki elin parmakları kadar gözlüğüm var. cilt temizleme ve bakım ürünlerinin öne gelen markalarını kullanırım. modayı takip ederim. yeme/ içmede asla sakınmam. markayı, kaliteyi severim. arada esler hariç küçük yaşlarımdan beri hep çalıştım. geriye dönüp baktığımda çalıştığımın 4/1 kadar çalışmayanların kollarında ajdalar, banka hesapları dolu. gözüm yok allah daha fazla versin ama çok harcarsan her sevdiğini istediğini alırsan maleseff o birikim olmuyor. bazen kendimi sorgulamıyor, pişman olmuyorda değilim. gerçi tercih meselesi. amannn ölmeyecek miyiz ya koy dötüne rahvan gitsin mottosundan devam ettikçe bir dikili taşımız olmaz.

her ikisi de olmazsa olmaz şeyler.
birikim yapmıyorsan, salaksın.
anı yaşamıyorsan, yine salaksın.
ikisi de şart.

ikisini de yapamamak: işte büyük başarısızlık bu!

starbaksta kahve mi içsem vs 0.0000001 gram altın mi alsam

denge iyidir. borç da iyi bir şey değildir ayarsız heyecan peşinde koşmak da. yapmak için yapmak da iyi değildir.dozu önemlidir.

aslında ne zaman öleceğini bilmediğin için her iki seçim de riskli. bilsen ki 5 sene sonra artık yoksun, vur patlasın çal oynasın bir hayat yaşarsın. yok eğer şöyle 80 e kadar yaşayacağını bilsen, kenara atabildiğini atar yaşlığını garanti altına alırsın.
ama biz zavallı faniler anı yaşayarak gelecekten korkuyoruz. geleceği garanti altına alırken anı kaçırıyoruz.

ikisini de gerekiyor.
ben yapmaya çalışıyorum.
hem bu dünyaya bi kere geleceğiz hem de bu memlkette yarınımızın garantisi yok.
takılıyorum kendimce. bence iyi de gidiyorum ama araba işini hâlâ çözemedim. delireceğim.

ne birikimim var ne anı yaşayabiliyor gibiyim. bir şekilde yaşamaya çalışıyoruz. en azından borcum yok diye kendimi avutuyorum.

bunların seviyesi herkes icin ayni degil. dolayisiyla gelirinin miktari ile her ikisi icinde dengeyi kurabilirsen kontrollu yasarsin. bence buna 3. bi secenek eklenip kontrollu yasamak eklenebilir. beklentilerinizi gelirinizle ayni seviyeye getirip her ikisini de yapabilirsiniz

her ikisini de yapmak mümkün.

canınızın her istediğini almayın, harcama yapacaksanız yine kralını yapın ama gerçekten istediğiniz, zaman geçirdiğiniz şeylere, hobilerinize, sevdiğiniz şeylere o parayı harcayın.

harcadığınız paranın kalitesi, performansı ve manevi olarak hazzı, anlamı da olsun.

ancak birikim yapmak şart. çünkü hayatta elbet en dibi de görürsünüz. işte o zaman kimin ne "halt" olduğunu anlıyorsunuz. borç istemekten utanır sıkılırken, zamanında yardım ettiğiniz insanlar size" ya kusura bakma ödemelerim var" diye yardım etmezken, 1 ay sonra akyaka'ya tatile gittiğini görüyorsunuz mesela.

o yüzden kimseden aileniz hariç asla borç falan istemeyin. borç falan da vermeyin. kısacası, ite ve köpeğe muhtaç olmamak için birikim yapın. o birikimler, ileride çok büyük can kurtarıyor.

ev alırken, taşınırken, borç öderken, paranızın değerini koruyup üstüne kâr bile getiriyor. yeni bir yuva kurarken bile o birikimin nimetini ve bereketini çok görürsünüz.

o yüzden mutlaka en az %25-30 oranını atabiliyorsanız eğer, birikime atın. bana kalırsa %40-50 oranı ideal. birikimli olmak başka, cimri olmak başkadır.

parayı doğru harcayın ama en iyisine harcayın. ben o birikim parasıyla yıllarca tatile gittim. hem parama para kattım. hem de tatil masraflarımı çıkardım. bu sene biraz kemer sıktım. seneye inşallah yine kütür kütür harcamaya devam.

konforundan ödün vermeden birikim önemli.