birisi vefat edince yakınına bir şey söylemede zorlanmak

kelimelerin kifayetsizliği tam da burada başlıyor işte. başınız sağ olsun, sabırlar diliyorum vb. ifadeler her ne kadar dilimizde ezberlenmiş bir kalıba dönüşse de insan bundan daha fazlasını söylemek istiyor. fakat söyleyemiyor. bu gibi durumlarda belki de en anlamlı olan susmaktır.

ilk ölüm haberimi, gecenin üçünde vefat eden kişinin kızına vermiştim.

kızın attığı çığlık halen bile kulaklarımda yankılanıyor. birkaç cümle kurabildiğimi hatırlıyorum, sonrasında nasıl uzaklaştığımı ise hiç hatırlamıyorum. durum tekrar ettikçe her şey mekanikleşti, ben artık daha rahat bir şeyler söyleyebilmeye, az da olsa teselli verebilmeye başladım, çünkü olay organize etmem gereken bir sahneye dönüşmüştü.

derken yakın zamanda çok sevdiğim bir insanı kaybettim. vefat eden kişinin kızlarının, o kişinin tabutu başında bütün akşam boyunca birbirlerine bakışmasını seyrettim. bir şey söylemesi gereken rolden bir şeyler söylenesi başka bir role büründüm kıyısından.

ölüm gerçekliği sinir sistemimi oyuyor artık.
beklenen bir ölüm yokmuş, her ölüm aniymiş, insan o vakit sözlere değil varlığınıza, desteğinize muhtaçmış. gerisi görev ifası.