calendar hung itself

terkedilmişliğin, platonikliğin ve bir yandan da ölüm döşeğinde olmanın acısını tee böğrünüzde hissettirecek (bkz: bright eyes) şarkısıdır. grubun vokali ve söz yazarı conor oberst manyağının, böyle sözler yazmak için ne yaşadığı gerçekten merak konusudur. şöyle ki:

does he kiss your eyelids in the morning when you start to raise your head?
and does he sing to you incessantly from the space between your bed and wall?
does he walk around all day at school with his feet inside your shoes?
looking down every few steps to pretend he walks with you
oh, does he know that place below your neck that is your favorite to be touched?
and does he cry through broken sentences like ı love you far too much?
does he lay awake listening to your breath?
worried that you smoke too many cigarettes
ıs he coughing now on a bathroom floor?
for every speck of tile there's a thousand more
that you won't ever see but most hold inside yourself eternally.
well, ı drug your ghost across the country and we plotted out my death
ın every city, memories would whisper, "here is where you rest"
ı was determined in chicago but ı dug my teeth into my knees
and ı settled for a telephone and sang into your machine
you are my sunshine, my only sunshine
you are my sunshine, my only sunshine
and ı kissed a girl with a broken jaw that her father gave to her
she had eyes bright enough to burn me, they reminded me of yours
and in a story told she was a little girl in a red-rouge sun-bruised field
and there were rows of ripe tomatoes where a secret was concealed
and it rose like thunder, clapped under our hands
and it stretched for centuries to a diary entry's end where ı wrote
"you make me happy" (whoa) oh, when the skies are gray
"you make me happy" (whoa) the skies are gray and gray and gray
well the clock's heart it hangs inside its open chest with its hands
stretched towards the calendar hanging itself
but ı will not weep for those dying days
for all the ones who have left there are a few that stayed
and they found me here and pulled me from the grass where ı was laid

meali;

sabahları başını kaldırmaya başladığında göz kapaklarını öpüyor mu?
yatakla duvar arasındaki boşlukta sana durmadan şarkı söylüyor mu?
bütün gün okulda senin ayakkabılarını giyip etrafta dolaşırken
her bir kaç adımda ayaklarına bakıp seninle yürüdüğünü hayal ediyor mu?
ah, biliyor mu boynunda dokunulmasını en sevdiğin yeri,
"seni öylesine çok seviyorum ki.." gibi kırılmış cümlelerle sana ağlıyor mu?
yanına uzanıp sen uyurken nefesini dinliyor mu?
çok sigara içtiğin için endişeleniyor mu?
şimdi banyonun zeminine öksürerek,
kan tükürüyor mu fayanslara...
ve daha binlerce var bunlardan,
ama sen ne bileceksin ki!
çoğu zaten sonsuza kadar içimde kalacak...

hayalini bütün ülke boyunca yanımda gezdirdim, birlikte planladık ölümümü
her şehirde anıların fısıldadı bana: "gömüleceğin yer burası!"
ben chicago'da kararlıydım aslında ancak o an iki büklüm oldum,
bir telefon bulup, telesekreterine şarkı söyledim,
"you are my sunshine, my only sunshine (sen benim gün ışığımsın, benim tek ışığım)
you are my sunshine, my only sunshine" (sen benim gün ışığımsın, benim tek ışığım)

babasının çenesini kırdığı bir kızı öptüm
gözleri beni yakacak kadar parlaktı ki bu bana seninkileri anımsattı.
o bana bir hikaye anlattı yanakları güneşten kırmızı kırmızı yanmış küçük bir kız hakkında
sıra sıra olgun domatesler yetişen ve bir sırrın saklandığı bir yerde
ve o hızla yükseldi, alkışlayan ellerimizin altında
yüzyıllardır günlüğüme yazdıklarımın sonuna kadar uzanıyordu...
beni mutlu edersin gökyüzü griyken bile
beni mutlu edersin gökyüzü griyken bile, griyken bile...

ve evet, saatin kalbi ellerine düşmüş, açılmış göğsünden,
yine de uzanmaya çalışıyor kendini asmış takvime,
ama artık ağlamayacağım şu ölen günlere,
bütün gidenler ve bir kaç kalan için...
ve sonunda birileri beni bulur ve beni yattığım yerden kaldırır,
çimlerin üzerinden...