1.
not: bu tanımda kendi deneyimlerimi anlatacağım. tarihçe kısmına girmeyeceğim.
muğla'da hacettepe'nin kazdığı bir höyüktür. kazı başkanı ve arkeoloji bölüm başkanı ayşegül aykurt'un "çocuklar böyle bir yer var gelin isterseniz" demesiyle ve sancılı bir 6 ay sürecinin sonunda geçen hafta perşembe günü gitmeyi başardığımız bir kazı alanıdır. (biz=ben ve arkadaşım)
bizim bölümümüz arkeoloji değil. çekim için gittik ve çok şükür çektik. inşallah kurgusu da bitince projeyi yayımlatacağız.
öncelikle biz kazının sonuna denk geldiğimiz için pek cazip şeyler çıkmadı ancak bir tanesi vardı ki teselli ikramiyesi oldu. ne olduğunu burada anlatmak sakıncalı olduğu için söyleyemiyorum maalesef.
arkeoloji göründüğü gibi bir iş değilmiş. sabah "amele" gibi kazıp, toz toprak yiyip akşamına çıkan parçaları temizlemek gibi günde neredeyse boş vakit bırakmayan aktiviteler ile dolu. kaldı ki bu adamlar bunu yaparken çok büyük bir tutkuyla yapıyor. 3000 yıllık bir kabı elime aldığımda neredeyse hiçbir şey hissetmemiştim fakat hocamlarımızdan birisi öyle büyük bir şevkle "pazuzu, elinde 3000 yıllık malzeme tutuyorsun." dediğinde anladım onların neler hissettiğini.
bölüm ve kazı başkanımız ayşegül aykurt hem arazide hem de arazi dışında büyük bir disiplin sağlamış. her şey bir makinenin dişlileri gibi uyum içinde çalışıyor. bir taraf kazıyor, öbür taraf kürek atıyor, diğeri el arabası ile toprak taşıyor.
evde, önceden cumhuriyetin kurulan ilk okullarından olan bir ilkokuldu önceden, bir kız bir erkek olmak üzere iki kişi nöbetçi oluyor ve oranın düzenini sağlıyor. (yemek, temizlik vb.) mesai sabah 6.45'te başlar akşam 9-10 sularında biter genelde.
kazı alanından dönülünce parçalar yıkanır ve arşivlenir, tamir edilmesi gereken parçalar varsa restorasyona girer.
toprağın ne büyük bir ev, nimet olduğunu görmemi sağladı bu deneyim. ilk günlerimde hiçbir şey anlamasam bile hayrete düşmemi sağlayacak şeyler yaşadım.
anlatılacak çok şey var aslında ancak kolektif bir başlık olması adına sadece öznel gözlemlerimi anlatmak istedim.
muğla'da hacettepe'nin kazdığı bir höyüktür. kazı başkanı ve arkeoloji bölüm başkanı ayşegül aykurt'un "çocuklar böyle bir yer var gelin isterseniz" demesiyle ve sancılı bir 6 ay sürecinin sonunda geçen hafta perşembe günü gitmeyi başardığımız bir kazı alanıdır. (biz=ben ve arkadaşım)
bizim bölümümüz arkeoloji değil. çekim için gittik ve çok şükür çektik. inşallah kurgusu da bitince projeyi yayımlatacağız.
öncelikle biz kazının sonuna denk geldiğimiz için pek cazip şeyler çıkmadı ancak bir tanesi vardı ki teselli ikramiyesi oldu. ne olduğunu burada anlatmak sakıncalı olduğu için söyleyemiyorum maalesef.
arkeoloji göründüğü gibi bir iş değilmiş. sabah "amele" gibi kazıp, toz toprak yiyip akşamına çıkan parçaları temizlemek gibi günde neredeyse boş vakit bırakmayan aktiviteler ile dolu. kaldı ki bu adamlar bunu yaparken çok büyük bir tutkuyla yapıyor. 3000 yıllık bir kabı elime aldığımda neredeyse hiçbir şey hissetmemiştim fakat hocamlarımızdan birisi öyle büyük bir şevkle "pazuzu, elinde 3000 yıllık malzeme tutuyorsun." dediğinde anladım onların neler hissettiğini.
bölüm ve kazı başkanımız ayşegül aykurt hem arazide hem de arazi dışında büyük bir disiplin sağlamış. her şey bir makinenin dişlileri gibi uyum içinde çalışıyor. bir taraf kazıyor, öbür taraf kürek atıyor, diğeri el arabası ile toprak taşıyor.
evde, önceden cumhuriyetin kurulan ilk okullarından olan bir ilkokuldu önceden, bir kız bir erkek olmak üzere iki kişi nöbetçi oluyor ve oranın düzenini sağlıyor. (yemek, temizlik vb.) mesai sabah 6.45'te başlar akşam 9-10 sularında biter genelde.
kazı alanından dönülünce parçalar yıkanır ve arşivlenir, tamir edilmesi gereken parçalar varsa restorasyona girer.
toprağın ne büyük bir ev, nimet olduğunu görmemi sağladı bu deneyim. ilk günlerimde hiçbir şey anlamasam bile hayrete düşmemi sağlayacak şeyler yaşadım.
anlatılacak çok şey var aslında ancak kolektif bir başlık olması adına sadece öznel gözlemlerimi anlatmak istedim.
devamını gör...