conclave

son zamanlarda izlediğim en sağlam filmlerden.

müzikleri çok iyiydi öncelikle. olay akışı, incelikle işlenmiş diyalogları, kadrosu.
ben diyeyim ralph fiennes sen de stanley tucci.

2 saat sürdü ve hiç sıkılmadım. sadece bir yerde içim geçmiş lanet olsun, o da en kritik sahnesiydi.
sonu da güzeldi. gidin izleyin bence.

şahsen şimdilik favori gösterilen anora'dan daha çok beğendiğim film.

anora ödüle yakın görünüyor ama benim ödülüm conclave filmine gidiyor. filmin atmosferi ve renk kullanımı çok güzeldi, filmin karamsar hatta karanlık bir yapıyla başlayıp ilerleyen dakikalarda senaryoya göre aydınlanması ve oyunculukların kusursuza yakın olması büyük keyif verdi. gerilim dolu bir izleme keyfi sunan conclave, müziklerle beraber gerilimi bir üst seviyeye taşıyor. filmin müzikleri tam olarak filme çok uygun ve çok başarılı. filmin müziklerini besteleyen volker bertelmann çok büyük iş çıkarmış, respect!

filmin hikayesine gelecek olursak film, papa öldükten sonra yeni papa'nın seçim sürecini anlatıyor, bir konsey yer alıyor ve o konseyi yönetmekle görevli kardinal lawrence filmin kritik noktasında yer alıyor ve oyunculuk performansıyla filmi taşıyor. tabii ki bu kısımda da ralph fiennes respecti hak ediyor, respect!

filmin yönetmeni edward berger, ışık, renk ve sinematografi anlamında filmin keyfini arttıracak hamleler yapmış ve bu sayede filmde en sevdiğim şey sinematografi oldu, bari buradan ödül verin namussuzlar diyorum ve yönetmen edward berger respect diyorum.

başka respect yok aklıma gelenler bu kadar filmi herkese tavsiye ederim.