crawling

chester benington'un içinden adeta ejderha çıkardığı, şarkıya girişiyle tüyleri diken diken eden şarkı. ilk dinlediğimde neye uğradığımı şaşırmıştım.

mükemmel bir linkin park şarkısıdır. bakın şimdi güzelim sözlere;

crawling in my skin
these wounds, they will not heal
fear is how i fall
confusing what is real

there's something inside me that pulls beneath the surface
consuming, confusing
this lack of self control i fear is never ending
controlling
i can't seem

to find myself again
my walls are closing in
(without a sense of confidence, i'm convinced)
(that there's just too much pressure to take)
i've felt this way before
so insecure

-bir kafa karışıklığı yaşıyor. içinde yayılan o yaraları biliyor ve görüyor. korkularının kendi sonu olduğunu, buna davetiye sunduğunu da anlıyor. bu hali biliyor, tanıyor ve bazı kabullere de sahip. yine de gerçeğin kafa karışıklığı yaratmasına engel olamıyor.

discomfort, endlessly has pulled itself upon me
distracting, reacting
against my will i stand beside my own reflection
it's haunting
how i can't seem

-bu rahatsızlık halinin sonsuzluğu var. e benim iradem de var. tüm bunlar nasıl oluyor? ve tüm bunlara rağmen, acı çeken, acısını besleyen, içi alev alev yanan, kafası karışmış biri olmama rağmen nasıl hala görünemiyorum?

bakın, kayıp ruh kabulü ve görünme isteği tuhaf bir birliktelik içerisinde. zaten onlar ayrılınca biz de bulunduğumuz planeti terk etmiş oluyoruz. belki kendi isteğimiz ile belki de bağımsız bir ölüm ile.

manidar bir video bırakmak isterim. chris cornell ve chester bennington ikilisi konserde söylemiş bu şarkıyı. bu iki adamı çok seviyorum.