ders çalışırken akla gelen şeyler

iade edilmiş içli mektup ukdesi.
özellikle üniversite yıllarında ders çalışmaya odaklanmakta çok zorlanırdım. normal zamanlarda aklımdan bile geçmeyecek saçmalıkta fikirler ve bunlar hakkındaki tahayyül seansları çalışmamı baltalardı. genelde alternatif hayat senaryoları üzerinde kafa patlatırdım, zaten okuldan bunalmış halimle başka bir hayata duyduğum özlem ağır basardı. klasik sahil kasabası, kitap kafe açma hayallerinden ziyade benimkisi daha çok sözel bir bölüme olan meyil üzerine olurdu. bunun yanında gün içinde sinirimi bozanlara o an için içimden geldiği gibi laflar dile getiremediğimden hayalimde sayar dökerdim.

tuvalete gitmek.

geçmişimdeki beni yaralayan tüm olay ve şahıslar, son nefesini vermek üzere olan birinin gözünün önünden geçen filmlerdeki o film şeridi misali geçer. o anlarda söylenmek isteyip söylenemeyen tüm cümleler tekrarlanır. neden böyle oldu ki aslında daha farklı şeyler de yaşanabilirdi sorgulamaları yapılır. o sırada önünde açık olan kitaplarla göz göze gelinip şuan neden buradayım bakışları akabinde çaresizce düştüğü denizdeki sarıldığı yılan misali o derslere sarılıp devam edilir. başka çarenin olmadığını bilmek bu zorunluluk insanı içten içe yormaya devam da eder.

salla mendili canım, yer yerinden oynasın. seni benden alanlar...

kesinlikle normal sözlüğe girmek direk burası cekiyo vjdjdjdjd

akla gelmeyecek yüz milyon tane saçmalık. bu yüzden beyninizin açılmasını istiyorsanız ders çalışmaya başlayın. aklınıza gelen fikirleri not edin ama tabiki ders çalışmayın. fikirlere yoğunlaşın.

tamamını bitirene kadar kalkmak yok oğlum hiddir.

-asla bitiremedi-

seni çöpe atacağım poşete yazık..
serdar ortaç'ın şarkıları çalıyor beynimde.

müzikle çalışıyorsam zaten aklıma gelmeyen kalmaz. ciddice çalışıyorsam genelde nasıl ölene kadar öğrenci kalabilirim diye düşünüyorum. gerçekten maaşlı meslek olsa kesin öğrenci kalmayı seçerdim. dört yıl sözel bölüm okuduktan sonra kpss sürecinde en zevk aldığım şey her türden soru çözmek vs oldu. benimki de ayrı bir psikopatlik naparsiniz. öğrencilerim de böyle söylüyor zaten. gittiğim köylerin delisi olduğum doğrudur*

wittgenstein’ın cesedi çürümüş müdür hep gelir bu aklıma.

yeter be okuyupda elon musakka mi olcam diyen abla geliyo benim

evde bir kedim olduğu ve hemen onu sevmezsem ölecek olmam.

günde 6-7 saate kadar çıktığım dönemde masa başında ölsem kalsam nasıl olsa ders çalışıyordur deyip bakmazlar diye düşünüyordum.
sonra kronometreye bakıp şş hepsi geçecek diye teselli ediyordum kendimi.

(bkz: ders çalışırken kronometre tutmak)

üstteki yazara itafen beni abim zorla çalışmayı bıraktırıyordu. hala çabalıyor kıyamam ama zaten eskisi kadar çalışamıyorum.