dışarıda birçok kişi tarafından tanınmak

ünlü olmak istemememin yegane sebebidir. yanlış anlaşılmasın, isteseydim çok ünlü biri olabilirdim demiyorum, ki olamamam epey daha yüksek bir ihtimal olurdu herhalde ama işte hiçbir zaman ünlü olmak istemedim zira sokakta özgürce yürümeyi seviyorum.

ünlü olunca... o beraber selfie çekmek ister, bu imza ister, şu uzun uzun bakar... ya da arkadaşlarınla dışarı çıkarsın, bir mekana gidersin. hiç tanımadığın bir sürü kişi yanında biter. paparazilerden bahsetmiyorum bile... valla hiç gelemem şahsen öyle bir hayata. birçok kişinin hayali böyle bir yaşamdır herhalde ama işte benim fobim bile diyebilirim. haha.

hiç istemem.

insanın egosunu okşar ama nasıl tanındığın konusu da önemli tabii. uyuzun teki diye tanınmak da istemezsin.

tanınmak benim özellikle tercih edeceğim bir durum olmazdı. insanların üzerimde gezinen bakışları beni huzursuz eder. birinin beni uzaktan tanıyıp dikkatle süzmesi, bir şey söyleyip söylememekte tereddüt etmesi filan… bunların hepsi bana biraz fazla gelir. ben kalabalığın içinde görünür olmaktan çok, kalabalığın içinde kaybolmayı seven biriyim.

sahneye çıkma, kürsüde konuşma ya da herkesin gözünün üzerimde olduğu anlar bana hep zor gelmiştir. içimde sanki görünmez bir gerilim oluşur o anlar.. sesim, nefesim, hareketlerim olduğundan fazla fark edilir gibi hissederim. bu yüzden toplum önünde konuşma fikri benim için heyecan verici değil, daha çok yorucu bir deneyim olurdu.

sanırım ben daha çok sıradan bir insanın rahatlığını seviyorum. günlük hayatın içinde kimsenin dikkatini çekmeden yürümek, bir kafede sessizce oturmak, sokakta düşüncelerimle dolaşmak… bunlar bana iyi geliyor. tanınmamak bir eksiklik değil, aksine bana göre bir özgürlük.

şanslı doğanlar.

tam istedikleri gibi sıradan olmuşlar.

tebrikler.

kabus gibi bir durum. mümkünse bir kişi bile tanımasın. görünmez olarak yaşayalım.

ya ünlü ya köylüsündür.