emekli asker babaların arkadaşlarından ad soyadla bahsetmesi

var böyle bir şey. muhtemelen askerdeyken hep künyedeki isim soyisim ile çağrıldıkları için bunu askerlik sonrasında da alışkanlık edindiler ve hiçbir arkadaşlarından yalnızca adlarıyla bahsedemiyorlar. bundan hareketle babalar ne vakit bir askerlik anısı anlatsa anlattıkları kişilerin adını soyadını duyunca insanın bir fiyakalı ceket bulup babanın karşısında ilikleyesi geliyor.

(kahvaltı sofrasına oturulmuştur ve yemek yeniyordur, ortama kesif bir neşe hâkimdir, isimler de uydurmadır)

- ya bizim ahmet pekmetin vardı, ne zaman kedi görse korkudan havaya sıçrardı :) bir keresinde ziya başkartal ona şaka yaptı, o da tam böyle sulu şakalardan hoşlanan muzip bir tip, adam sessizce otururken üstüne kediyi bir fırlattı bizim ahmet havaya fırladı. selim kopel'le biz bir güldük bir güldük kıpkırmızı olduk :)

sadece emekli asker babalara özgülendiğine eminim bu tarz seslenişlerin. öyle ki babalar mimar, mühendis, doktor, ne bileyim bir halı saha işletmecisi olsa anlattığı kişilerin soyadı akıllarına dahi gelmez. ancak asker arkadaşlarından bahsedince iş değişiyor, epey de komikleşiyor, ikonikleşiyor :)