echabrenef7091 yazar profili

saat 19.00'da bursa büyükşehir belediye stadyumu'nda başlamış olan 2. lig play-off final maçıdır. bu maçı kazanan 1. lig'e çıkacaktır. maç 0-0 bitmiş, penaltılara gidilmiştir. temennimdir ki memleketimin aziz takımı elazığspor ipi göğüsler.

maç esnasında bir oyuncu kafa travması geçirirse 5 oyuncu değişikliğine ek olarak 1 oyuncu değiştirme hakkı daha tanınıyormuş takımlara. çağlar söyüncü'nün oyundan çıkışı bu şekilde oldu, bu nedenle fazladan 1 oyuncu daha değiştirdik.

saat 20.00'da konya büyükşehir belediye stadyumu'nda başlamış maçtır. fenerbahçe fred ve archie brown'un golleriyle şu an 2-0 öndedir. maça baktığım hâlde 2 golü de canlı izlememiş olmam sanırım murphy kanunları'nın ''maçın bakmadığın kısmında gol olur'' kuralının bir göstergesidir. maçın ya bu şekilde ya da fenerbahçe'nin farkı daha da artırmasıyla bitmesini temenni etmekteyim.

halkı gerginleştirecek ne kadar içerik varsa piyasaya o sürülüyor. bugün dizisinden yemek programına, hayatta kalma yarışmasından tartışma programına her yerde bağırış çağırış, kavga kıyamet var. odaya bir ses geliyor, adam/kadın kriz geçiriyor resmen. sahne de klasik bir diyalog sahnesi. başlıktaki gibi iç rahatlatan komedi dizilerinden geçtim, normal bir dizi dahi bulamaz olduk. bence yapımcılar artık komediye yönelmeli. halk rahatlamalı ve gülmeli.

şu sonlu hayatta bir kez olsun tadılması gereken, insanı doğallıklar denizinde serinleten olaydır. akşamüstü o kanal senin bu kanal benim zaplarken s sport'u açarsın ve portekiz ligi maç özetlerine denk gelirsin. orada benfica, porto, sporting lizbon gibi devlerin iç saha maç özetlerindeki tutkulu ve büyük atmosferi görüp hayran kalırsın. daha sonraysa famalicao, braga, avs, portimonense, feirense, tondela, rio ave benzeri takımların ev sahibi olduğu maçların özetlerini izlersin. takımlardaki kazma ama iyi niyetli portekizli-afrikalı karması oyuncuları izlerken bir ayrıntı daha çeker dikkatini: kötü statlar.

hayır, bir eleştiri getirmiyorum bu statlara kötü diyerek. bilakis, destekliyorum böyle statların verdiği samimi hissi. kiminin kapasitesi az, kiminin kale arkalarında dağlar var, bazısının 1-2 tribünü yok, bazısının bir tribünü büyükken karşı tribünü küçücük. stat etrafındaki apartmanlar, kulüplerin kendi tesislerine ait sahalar ve güneş ışıklarının atmosfere katkısıyla birlikte tam bir futbol şöleni izlencesi...

bu hissi dream league soccer'da stadı daha tam büyütmemişken de yaşıyorum. takımların kurumsallığı ve büyüklüğü için illa 50.000 kapasiteli koca koca statlar gerekmediğini, bazen bu tarz kusurlu statların futbolun seyir zevkini kat kat çoğalttığı gerçeği ile yüzleşiyorum. aynı zamanda aklıma türkiye'nin dört bir yanına aynı tip sıkıcı statlar inşa edilmemişken gördüğümüz eski statlar geliyor. o statlar varken, yayıncı lig tv iken, melih gümüşbıçak veya melih şendil gibi spikerler anlatım pozisyonundayken, futbolcular daha yetenekli ve çeşitliyken hayat daha renkliydi.

biraz geçmişe götürüyor bu portekiz ligi maç özetlerindeki dandik statlar. elazığ atatürk stadı, sivas 4 eylül stadı, kahramanmaraş 12 şubat stadı, adana 5 ocak stadı, samsun 19 mayıs stadı, gaziantep kâmil ocak stadı ve daha niceleri de böyle eski püskü, kusurlu fakat kusurlarıyla sempatikti. maziyi hatırlayıp acımı yaşıyor ve tekrar şu ana dönüp avs-benfica maçındaki kale arkası tribününün ötesindeki evin balkonuna asılmış çamaşırlara gülümsüyorum. hava güneşli, çabuk kururlar. nem de yoksa tabii :)

benim de başıma gelen hadise. hiç beğenilmemiş olan yazılarım bir anda beğeniliyor ve beğenen kişiler en son 2025'in aralık ayında, belki daha da önceki tarihlerde tanım girmiş kişiler. hâl böyle olunca hileyle kazanmış gibi hissediyorum. hâlbuki sözlükte yeterince yazar bulunmaması sözlük için kabullenilemez bir durum değil. benim tanımımın hiç oylanmaması da benim açımdan tahammül edilemez bir felâket değil. bunlar olabilecek şeyler. bot hesap beğenileriyle buna çözüm getirmeye çalışmak gereksiz ve sözlüğün saygınlığını düşüren bir çözüm yolu. oylayanlar gerçek insansa hepsine teşekkür ederim ama pek sanmıyorum.

hem fenerbahçe'nin hem de galatasaray'ın maçı çok yakın dakikalarda 1-1, 2-1 ve 3-1 oldu. ayrıca geçen hafta bizim kalecimiz kırmızı kart görürken bu hafta da galatasaray'ın kalecisi kırmızı kart gördü. kararların doğruluğuna yanlışlığına bakmaksızın şu olayın gerçekleşme olasılığı binde, hatta on binde kaçtır acaba? bu hafta bahisten iyi para kaldırıldı adım gibi eminim.

son zamanlarda başıma gelen güzel bir tesadüf. artık gelen teklifleri reddedemeyecek kadar alçakgönüllü oluşundan mı, paraya sıkışmışlığından mı yoksa iyi film kötü film ayrımın takmayışından mı gelir bu kötü film-selahattin taşdöğen birlikteliği, hiç bilmem. bilmek de istemem. lâkin şunu bilirim ki ne zaman yaşamın hareketli trafiğinden kravatımı gevşetip takım elbisemi bir köşeye fırlatmak suretiyle deli gibi koşarak kaçmak istesem ve bunun için bir boş vakit kollayıp kötü komedi filmi açsam bir yerde selahattin taşdöğen beliriyor ve o muhteşem sesiyle, yılların oyunculuk deneyimiyle bize lezzetli dakikalar izletiyor.

örneğin, bugün öğlen saatlerinde tam da bu tanıma uyan bu işin şakası yok adlı bir komedi filmini bitirdim ve yine o duayen ismi gördüm: selahattin taşdöğen. oyuncumuz filmde biraz gıcık ama çok da iyi niyetli bir ev sahibini canlandırıyordu. bu ev sahibinin, evinde oturan iki genç sevimli kafadara karşı tatlı sert tavırlarını kendine has jest ve mimikleriyle ve sesiyle tam yerinde canlandırmış selahattin abimiz, tebrikler.

bu gerçeği selahattin taşdöğen özeline indirgemiş gibi oldum fakat bence iyi ve deneyimli oyuncuların hepsi için geçerli bu. cezmi baskın, metin coşkun, salih kalyon, haluk bilginer gibi birçok oyuncuya dair izlenimim aynı son filmlerde. bu oyunculardan biri afişin bir köşesinde gördüysem bitmiştir. o film mutlaka çok kötüdür. ama bu oyuncular da çok iyi oynar o filmde. dolayısıyla tam bir senaryo sıkışıklığı ve oyunculuk resitali izleriz filmde.

belki de yapımcılar bu kötü ve cıvık komedi filmlerinin senaryosunun üst seviyede olmadığını bildiklerinden yöneliyor bu oyunculara. kötü senaryonun açığını iyi oyuncuyla kapatmak istiyorlar. bizim deneyimli ve yaşlanmış, paraya sıkışmış oyuncularımız da ister istemez kabul ediyor gelen ilk teklifi. yoksa ben selahattin taşdöğen'in ''yav oğlum bak git diye bir film varmış, keşke beni de seçseler de oynasam'' dediğini sanmıyorum. metin coşkun'un paranormal cuma filminde oynama hayali de yoktur kanaatimce. içinde bir miktar keyif ve refah taşıyan bir zorunluluktur bu. bize nitelikli ama mütevazı oyuncuların hâlâ bu tarz filmlerle göz önünde olduğunu hatırlatan, bizi geçmişe götüren bir zorunluluk...

hukuk teorisi ve metodolojisi dalında ''popülariteye başvurma mantık hatası'' şeklinde de adlandırılır bu kültür. örnek olarak fırıncıdan ekmek çalan birinin yaptığının yanlış olduğunu söyleyenlere karşı başkalarının da ekmek çaldığını öne sürmesi verilebilir.

istek şarkı olarak nev'in susma şarkısını çalabilir miyiz çok güzel şarkıdır

sözlükte radyo dinlemeyi özlemişim vallahi. arka planda iyi gidiyor. iyi yayınlar dilerim.

son günlerde tespit ettiğim bir vaziyettir. şimdi kırık beyazın tanımına bakınca "beyazın üstüne az miktarda sarı, gri, kahverengi benzeri renkler eklenince oluşan renk" dendiğini görüyoruz. peki bu beyazın kırılması ancak ve ancak sarı, gri ve/veya kahverengi aracılığıyla mı mümkündür?

meselâ bir mavi kıramaz mı beyazın o inatçılığa varan direncini? ne bileyim bir miktar yeşil damlatınca beyaza, olmaz mı kırık beyaz? bence çok iyi olur, çok da güzel olur tamam mı? ama olmuyor işte. açık mavi diyorlar, bebek mavisi, buz mavisi diyorlar, su yeşili diyorlar, açık yeşil, fıstık yeşili, toz pembesi, lila havada uçuşuyor. bebek mavisinin oluşumu bolca beyazın üstüne birkaç damlacık mavi damlatmakla vuku bulmaz mı? bundan hareketle bebek mavisi de bir kırık beyaz değil midir?

pek kıymetli sanatçımız demet akalın yıllar önce buyurmuş ki "toz pembe hayaller vardı, pembesi gitti tozu kaldı". toz pembe dediğimiz bu hafif renk kallavî miktardaki beyazla çok çok az kırmızının veya çok az pembenin aynı potada eritilmesi değil midir? değildir lan! o boyalar zaten sıvı, bir daha nasıl eriyecek? aynı kutuda karışması diyelim biz ona. peki şimdi pek saygıdeğer popçumuza sormamak mümkün mü? ey demet, neden "kırık beyaz hayaller vardı, beyazı gitti kırığı kaldı" demiyorsun? bence gayet de demelisin.

peki ya sen sevgili ayşegül aldinç? şarkında sevgiliye gözlerin su yeşili derken aslında yeşilin de beyaza seyrekçe eklemlenmiş olduğunu, su yeşilinin bu sonuçla ortaya çıktığını, işin özü su yeşilinin de kırık beyaz olduğunu nasıl bilmezsin?

yazıyı bu raddeye dek okuyan pek sabırlı arkadaşlar, size sesleniyorum. soruyorum:

"aslen bebek mavisi, buz mavisi, gümüş gri, kum beji, açık sarı, su yeşili, toz pembesi, açık lila gibi aşırı açık ve yakından bakılmadıkça asla belli olmayan renklerin de her biri aslında kırık beyaz değil midir? hatta, evet daha da ileri gidiyorum, beyaza eklenen ve beyazın bembeyazlığını alıp götüren açıklı koyulu her renk aslında kırık beyaz değil midir? daha da ileri gideyim mi? dallandırıp budaklandırayım mı işi? birbirine karışan her renk de birbirinin kırığı değil midir?"


"birbirine karışan her renk birbirinin kırığı
ipince giyerim ben, anlamam buz kırağı"

ben de üstteki yazar arkadaşımıza katılarak fenerbahçe'nin 1-0 kazanacağını düşünüyorum. golü de brown atar.

mustafa topaloğlu'nun abu çi-çi adlı şarkısı olabilir. sözleri ayrı saçma, klibi ayrı garipti. eşsiz bir deneyimdi :)

bulunduğum muhitte ne vakit lojman görsem dikkatimi hızla çeken balkonlardır. bu balkonlar özellikle askerî lojmanlara aitse hepsinin biçimi, rengi, boyutu aynıdır. pek tabii, dahil oldukları apartmanlar da lojmanın mitoz bölünmüş hâli gibi tıpatıp aynıdır. bu aynılık insanı sıkmaz, ruhunu daraltmaz, bilakis geçmişe özlem duygumuzu pekiştirip bizi eskiye dönme isteğine iter. o balkonların kiminde muhtemelen 1980'lerde alınmış ve hâlâ işlevini yitirmemiş bir pazar arabası durur, kimindeyse masmavi bir branda. kiminde de çamaşırların güneşte tam bir biber gibi kurutulmasının amaçlandığı bir çamaşırlık...

sıradan yaşamın en net görülebileceği yerlerdir bu lojmanlar, apartmanları ve balkonları. fakirlik hissi de vermez zenginlik tadı da. içini buruk bir hüzün de kaplamaz o lojmanların tek tip balkonlarına şöyle bir bakarken, arap prensi gibi de kabarmazsın. sıradan, ortalama, günlüktür tüm o binaların içindeki hayatlar. nostalji deyince aklımıza belki 80'ler, 90'lar gelir. fakat 2000'lerin dahi zamanın hızlı akışına karışıp nostaljileştiği şu dönemin bence en esaslı temsilcileridir lojmanlar, apartmanları ve balkonları. gördüğün an 2026'dan koşar adım uzaklaştırır seni o göremediğin zaman makinesi. yıl kaç olursa olsun, o lojmana ayak bastığın an 2008'e döner. ayak basmak dahi fazla aslen. bakınca bile bir 2011 civarına gidersin. yıl kaç olursa olsun, güldür güldür oynamaz bu evlerde. çok güzel hareketler bunlar oynar. akşamki maçta hiçbir çocuk guendouzi'den kante'den gol beklemez. 2026'da dahi olsak o lojmanlarda o golü appiah atar, lugano atar, mehmet yozgatlı atar. whatsapplar, instagramlar birer facebook'a, msn'e dönüşür.

güneşin sarısı keskinleşir, kıyafetler sıradanlaşır, makyajlar kaybolur, saç tıraşları apaçileşir, rap gider pop gelir, şarkı klipleri bile her fotoğrafında dramatik anların ve dokunaklı sözlerin yazdığı birer slayt hâlindedir bu lojmanlarda, apartmanlarında ve balkonlarında. binaların dış cephe boyası soluk pembeleşmiştir. balkonların boyası daha koyu pembe seyretmekle birlikte binanın geneli 1960'lı yıllarda yapılmış, o günlerden beri varlığını sessizlikle korumaktadır. evet, sessizliktir lojman. kabulleniştir, iddiasızlıktır. bu kabulleniş sanmayın ki küslükten ve fark edilmemişliktendir. bu kabulleniş sadeliğin ve herkesliğin özgüvenini taşır bünyesinde.

eğer o lojmanın içindeysen hayat yavaşlar. durmaz belki ama sakin, yavaş ve ıssız işler bütün hayat trafiği. kalabalıklar içindeki yalnızlıktır lojmanlar, apartmanları ve bazen pazar arabalı, bazen brandalı, bazen başka ev eşyalı balkonları. hayatının merkezinin illa gürültü içermediğinin fizikî bir anlatısıdır. bir miktar geçmiş yaşamak isteyenlerin sığınağı ve ışınlayıcısıdır. hayat içinde hayattır o açık pembe lojmanlar, birbirinin karbon kopyası apartmanları ve az metrekareli dar balkonları.

kalburüstü takım örnekleridir. liglerinde genel olarak şampiyonlukla ve küme düşme ile işleri yoktur. hatta orta sırayla da işleri yoktur. hep üstlerdedirler ama kupa yüzü de göremezler. başakşehir'in 2019-20 şampiyonluğu ve tottenham'ın bu yılki kötü tablosu bu genellemeye uymamakla birlikte durum çoğu zaman budur.

mesela marsilya şampiyonluğu hatırlayan var mıdır hiç? lazio'nun ligindeki temel amacı nedir? fiorentina'nın mor renk, mario gomez ve fatih terim haricinde türk futbolseverlerdeki hatırlanışı ne şekildedir? braga neden hep portekiz ligi'nin dördüncüsüdür? bak ilk 3 hep değişir. bazen porto, bazen benfica, bazen de sporting lizbon'dur ama 4 hep braga'dır. sanki televizyondaki kanal ayarı sonsuza kadar o şekilde yapılmış gibi. başakşehir yapay bir takım olmasından mütevellit bence şu anki konumundan aşağısını hak ediyor ama o da tam bir kalburüstü takım hüviyetinde. yeri hep 5-10 arası. tottenham desen genelde büyük altılıdaki hiçbir şey kazanamayan ama orta sıralara da düşmeyen takımdır. liste belki zamanla güncellenir. iyi 22.35'ler efendim. esen kalın :)

dikkatimi çekerler. toplu taşımada, arabanızda ya da yürürken ne zaman fakir semtlere bir uğrasanız eski püskü ve birbirine bitişmiş gecekondular görürsünüz. o evlerde herkes birbirini tanır. gariban bir samimiyet hâkimdir koca mahalleye, semte. o mahallede mutlaka kot farkı vardır ve evler arası yokuşlarda sıra sıra merdivenler bulunur. iki yanı tutamaklı o merdivenler insana normalde rengârenk hissiyatlar vermeliyken mahallenin ve semtin genelinin fakirliği ve bakımsızlığı ile bütünleşik bir hüzün verir. gariptir ki o merdivenlerin bir köşesine dikey yerleştirilmiş kirli, rengi solmuş bir kanepe vardır. oturulmaz da o kanepede. kot farkı var çünkü. hani düz zemin olsa atarsın sokağın bir yerine, konu komşu eş dost oturur laflar saatlerce. öyle bir imkân da yok.

kedi gibi, bıkılmış bir yaşlı ana baba gibi, ne bileyim kimsesiz bir çocuk gibi bırakılmıştır o kanepe oraya. sokağın izini taşır günden güne içinde. sokağa havadan düşen kiri pası, kötü havayı, gri dumanları %10 komisyon niteliğinde işler içine. yıllar içinde kumaşı parçalanır, tahtası düşer, eğilir bir tarafa düşme riski taşımaksızın. kimse de gelip almaz o kanepeyi oradan. bu kadar unutulmuşluğu ve sokağın keşmekeşliğine sessiz sessiz yedirilmesi çok gariptir o kanepenin. dışarıda kanepe var olm. alsanıza onu oradan? yok, almazlar. o semtin, o mahallenin, o sokağın kendine has mistik bir havası vardır. kuralları, sessiz başkaldırıları ve soyutlukları onları sarsılmaz bir kültür kılar. o kültür de kanepesiz yaşayamaz. o kanepe sokak arasına konacak, üstünde de kedi köpek dalaşıp ortama telaşlı bir neşe katacak. bundan gayrısı tanınmaz.

berabere bitecekmiş hissi var bende maça dair.

çaykur rizespor'dan kanal 7 hissiyatı alıyorum. hem de yıllardır. böyle saçma sapan şeyleri birbirine benzetenler, en olmadık nesneler arasında alakasız bağ kuranlar beni anlayacaktır. ama adını koyamadığım bir kanal 7'lik var bu takımda. garip...

bizdeyken özellikle ikinci gelişinde kıymeti bilinmeyen ve sabredilmek bir köşede dursun, birkaç ay içinde gönderilen değerli spor adamı. nottingham forest'ın avrupa ligi'ni almasını en çok pereira'nın hanesine bir kupa daha eklenmesinin vereceği mutluluk için istiyorum. yarı finale de çıktılar, inşallah kazanırlar.