en çok yaptıklarımız mı pişman eder yapmadıklarımız mı

yapmadığım söylemediğim her şey aklımda kalır. ama yaptığım ve söylediklerim de zihnimi meşgul eder. insan her zaman bir diğer ihtimali merak ediyor.

yapmadıklarını yapma şansın vardır. ama yaptıklarını geri alma ihtimâlin yoktur. dolayısıyla yaptıkların!

tecrübelerle sabittir ki yaşanmamışların acısı her zaman daha ağırdır.

(bkz: yaptıklarım için pişman değilim ha aklım hala yapmadıklarımda)

duruma göre değişir bence.

yapmadıklarımız. "acaba n'olurdu" hissi öldürür. diğerleri için en azından o an öyle gerekiyodu, mecbur kaldım, hata ettim falan diyip kendimizi avutabiliyoruz. ama yapmadıklarımız.. ne dicem korktum mu..

bana göre yapmadıklarımız daha çok pişmanlık hissettiyor. çünkü yaptığın şeyler çok büyük hata değilse pişmanlık anlık oluyor

yapamadıklarımız. benim için böyle.
yaptıklarım beni ben yapan şeyler iyisiyle kötüsüyle bir deneyimdir.
ama yarım kalmak, oraya ulaşamamak ölümden beterdir.

insan, her yol ayrımında bir parçasını bırakır. her yol ayrımında, bir yolu bırakıp, diğerine geçersin. bu tercih de olabilir zorunluluk da. ne olacağını bilemediğin her ikinci ihtimal insanın aklında soru işaretleri bırakır. ne yazık ki bu soru işaretini çözmenin bir yolu yok.

hayatım boyunca çok tercih yaptım. çok yol yürüdüm, çok yol değiştirdim. kendi tercihim ile yaşayamadığım hiçbir şey için pişmanlık duymuyorum. yaşadığım hayatın bana öğrettiği en büyük ders budur. tercih ettiklerimde üzüldüğüm, ya olmasaydı dediğim hatta pişmanlık yaşadığım olmuştur. ama yapamadığım hiçbir şey için pişmanlık duymuyorum.

dostoyevski diyor ki; “aslında insanın canını en çok acıtan şey; hayal kırıklıkları değil, yaşanması mümkünken yaşayamadığı mutluluklardır.” geç kalmadan, henüz vakit varken ve yaşanması mümkünken yaşanmalı her şey. yarın geç olması ile meşhurdur.

ikisinden. geçmiş eskide kaldı.her zaman öne bakmak gerek. keşke dememek gerek.

"keşke yapsaydım" pişmanlığı "keşke yapmasaydım" pişmanlığından daha ağırdır..

yapsaydım ne olurdu düşüncesindense ,keşke yapmasaydım demek daha kolay . diyorsun ve geçiyor .ama yapmadığın şeyin acabası seni yiyip bitiriyor. yine yaptıklarımdan ve yapmadıklarımdan çok pişmanım. (bu da sanki mahkeme salonunda hakime söyleniyor gibi oldu ama neyyseee)

yapmadıklarım.

yaptıktan sonra da pişman olacağımı biliyorum ama kafamda "belki de doğrusu bu." düşüncesinin netleşmesi gerekiyor. en sevdiğim de travmalarımı açmak*. çünkü insan kendini burada net belli ediyor, çabalıyor ya da kaçıyor. tercih meselesi, bir şey diyemeyeceğim, kimse sevmediği biri için çabalamaz neticede.

bazı yaptıklarımızın sonuçları pişman eder. bazı yapmadıklarımızın keşkeleri pişman eder.
hangisinin daha kötü olduğu ise bilinmez.
her şey zıttıyla mevcuttur evrende.
elektronlar pozitronlarla, siyah beyazla, beyin kalbiyle…

yaptıklarımdan pişman değilim aklım hâlâ yapamadıklarımda.

eskiden yapmadıklarımdan pişman olurdum. sonra çok düşündum herhalde dünyaya tekrar gelsem yine yapmadıklarımı yapmazdım. ben buyum çünkü, herşeyin bir sebebi var. yaptıklarımızın, yapmadıklarımızın. hayat pişman olmaya yetmeyecek kadar kısa.