1.
kürşat sönmez tarafından çekilen kısa film; senaryosu da kürşat sönmez ve orhan yazıcı tarafından yazılmıştır.
belden aşağısı tutmayan engelli bir gencin engel durumundan ötürü sosyal hayatta yaşadığı zorlukları anlatıyor.
bu kısa filmi izlemeden önce engelli olmanın kişinin iç dünyasında yarattığı travma hakkında bazen düşünüyordum zaten.
istediğin şekilde dünyaya gelmemenin bir travma olabilme ihtimâli üzerinde durmamak için hiçbir neden yok.
ben engelli değilim ama engelli olmadığım için vicdan azabı çektiğim zamanlarım oldu,
sapasağlam doğarak sanki engelli insanların haklarını yemişim gibi hissetmekten kendimi alamadığım olmuştur.
kısa filmde belden aşağısı tutmayan genç bir adam öz güveni paramparça bir şekilde yaşıyor, en başta kendini değersiz hissediyor, kız arkadaşı onu sevse de bir gün çekip gideceğini düşünüyor, engelli olduğu için işe alınmıyor ve hayatı kendine acıyarak geçiyor.
engelli olup da istediğin mesleği yapabilmek çok zor olmalı, istediğin meslek için yeterli ölçütlere sırf engelinden dolayı sahip olmadığın için o mesleğe ömür boyu uzaktan bakabilirsin, bu oldukça acı verebilir.
engelli olmak belki bazı hakları elden alabilir ama hayata küsmemek, mücadele etmek, kendini yansıtabileceğin, mutlu olduğun mesleği bulabilmek gerekiyor.
engelli kişilerin neden dışarı çıkmak istemediğini tahmin etmek zor değil,
insan herkesten farklıysa ve kendine benzeyen, kendiyle aynı engel durumuna sahip insanlar arasında yaşamıyorsa aslında yapayalnızdır, çünkü kendisi gibi olan kimse etrafında yoktur. bu da yalnız hissetmesine sebep olur.
kişi bedensel engelliyse fazla duş almak bile istemeyebilir, çünkü kendisini o halde görmek ve bu gerçekle yüzleşmek istemez.
şunu unutmayalım ki
hepimiz birer engelli adayıyız.
belden aşağısı tutmayan engelli bir gencin engel durumundan ötürü sosyal hayatta yaşadığı zorlukları anlatıyor.
bu kısa filmi izlemeden önce engelli olmanın kişinin iç dünyasında yarattığı travma hakkında bazen düşünüyordum zaten.
istediğin şekilde dünyaya gelmemenin bir travma olabilme ihtimâli üzerinde durmamak için hiçbir neden yok.
ben engelli değilim ama engelli olmadığım için vicdan azabı çektiğim zamanlarım oldu,
sapasağlam doğarak sanki engelli insanların haklarını yemişim gibi hissetmekten kendimi alamadığım olmuştur.
kısa filmde belden aşağısı tutmayan genç bir adam öz güveni paramparça bir şekilde yaşıyor, en başta kendini değersiz hissediyor, kız arkadaşı onu sevse de bir gün çekip gideceğini düşünüyor, engelli olduğu için işe alınmıyor ve hayatı kendine acıyarak geçiyor.
engelli olup da istediğin mesleği yapabilmek çok zor olmalı, istediğin meslek için yeterli ölçütlere sırf engelinden dolayı sahip olmadığın için o mesleğe ömür boyu uzaktan bakabilirsin, bu oldukça acı verebilir.
engelli olmak belki bazı hakları elden alabilir ama hayata küsmemek, mücadele etmek, kendini yansıtabileceğin, mutlu olduğun mesleği bulabilmek gerekiyor.
engelli kişilerin neden dışarı çıkmak istemediğini tahmin etmek zor değil,
insan herkesten farklıysa ve kendine benzeyen, kendiyle aynı engel durumuna sahip insanlar arasında yaşamıyorsa aslında yapayalnızdır, çünkü kendisi gibi olan kimse etrafında yoktur. bu da yalnız hissetmesine sebep olur.
kişi bedensel engelliyse fazla duş almak bile istemeyebilir, çünkü kendisini o halde görmek ve bu gerçekle yüzleşmek istemez.
şunu unutmayalım ki
hepimiz birer engelli adayıyız.
devamını gör...