bozlak kedi ve ölüm şiirinin son dizesinde " sâhi o ölümü ben ilk nerede ölmüştüm? " diye soran büyük türk şair olup 1941/ 1993 yılları arasında yaşamış, şair olmasının yanı sıra felsefe öğretmeni olduğu da bilinmektedir.
madımak katliamında öldürülenler arasında olup evlatlarına doyamadan gitmiştir büyük şair, onlar 1 kez yanmış, kalan sevenleri, aileleri her gün yanmaya devam etmektedir.
birkaç haftadır ketum kavramı üzerine düşünüyorum, ketumluğun bir yanılsama olma ihtimâli etkileyici ve hazin geliyor.
benden bağımsız olmakla birlikte, bir insanın sessiz ve ketum olduğunu sandığında aslında hikâyesini sana anlatmak istemediğini, kafa dengi insanların yanında bülbül gibi şakıdığını görüyorsun.
aslında ketum değil, yalnızca sana, ona, başka birine karşı suskun.
dün karşıma çıktı ve dünden beri aklımdan çıkmadı bu kısa film, çok özgün bir hikâye sunuyor bize, ölümün hayata aşık oluşu üzerine ince bir sızı bırakıyor gibi geride.
ölüm olan küçük bir hayaletin çeşitli hayvanların canını aldığı görülüyor, bitkilere dokunursa bitkiler de soluyor, dokunduğu herkes ve her şey ölüyor, dokunduğu her canlı öleceği için de hiçbirini sevemiyor, tâ ki bir gün karşısına geyik çıkana kadar.
geyiğin canını almak için fırsat kolluyor, geyik ise hayatında hiç sevilmediği için henüz ölmeye hazır ve râzı değil, sevilmeyi tattıktan sonra ölüm o kadar da korkunç gelmiyor, geyik ölüme, ölüm de geyiğe âşık oluyor.
artık ölüm gelebilir, ona dokunabilir, onun canını istediği an alabilir, çünkü artık sevilmenin ne demek olduğunu biliyor.
buradan sonra filmin sonuna doğru yaklaşılıyor, spoiler olmaması için şimdi ise kişisel fikirlerime geçiyorum;
benim için etkileyici bir kısa filmdi,
filmin en can alıcı fikri şuydu bence,
ölüm korkulacak bir şey değildir.
ölüm meleğinin geyiğe âşık olduktan sonra ona dokunmaktan korkması filmin en etkileyici detaylarından biriydi, onu sevdikten sonra sırf onun ölmemesi için ona dokunmadan sevmeye çalışması, çünkü dokunursa sevdiği varlığın öleceğini bilmesi, filmi etkileyici kılan durumlardandı.
hayattaki her şeyin pamuk ipliğine bağlı olduğunu anımsatan ve düşündüren yahya kemal beyatlı dizesi olup insanı derinden etkileyen bir dize olduğu görülmektedir.
bu dize üzerine haddim olmayarak kendi duygu ve düşüncelerimi aktarmam gerekirse, bitişlerin, vazgeçişlerin, kırılma noktalarının, ayrılıkların ve kaçınılmaz ölümün simgesi niteliğinde bir dize olduğunu düşünmemek olanaksız.
bedenin yalnızca bir araç olduğuna inanmakla birlikte esas önemli olanın daima ruh olduğunu savunuyorum, demem o ki ahenk ebediyen kesilir durumu bir ruha artık erişememekle mümkün olabilir benim için, bir insanın görüntüsünü kaybetmek, o insanı kaybetmek demek değildir bence, önemli olan o insanın ruhunu kaybetmemektir.
bir ailenin zaman içindeki yıkımını gözler önüne seren yaşamak (kitap) adlı eseriyle bilinen 1960 doğumlu çinli yazar ve diş hekimi olarak bilinir; genç yaşlarından itibaren yazmaya ve eserler vermeye devam ettiği bilinmektedir.
yaşamak (kitap) kitabı beni okuduğum zaman derinden etkilemişti, insanın yüreğine dokunan bir kitaptı ve iz bırakan bir anlatım söz konusuydu benim için, o kitaptan seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.
bir daha asla eski yaşantıma geri dönemeyceğimi biliyordum.
onu gömmek zorundaydım
ama ondan ayrılamıyordum..
insan hayat boyu ne zorluklarla ve sıkıntılarla karşılaşırsa karşılaşsın, ölüme yaklaşırken kendini teselli edecek bir şeyler buluyordu.
jennifer aniston, friends dizisinden rol arkadaşı matthew perry'nin zamansız gidişinin ardından yapmış olduğu instagram paylaşımında onun için "dna'mızın bir parçasıydı " benzeri sözler söylemiştir.
bir insanı dna'nın bir parçası olarak görmek üzerine düşünmeye değer bir durum gibi gözüküyor benim için.
vazgeçemediğimiz her insan dna'mızın bir parçası olmaya ve vâroluşlarıyla, aynı zamanda yokluklarıyla da yaşamımızı şekillendirmeye devam etmektedir.
gülden karaböcek şarkısı olmasının yanı sıra aynı zamanda kendisinin de başrolünde olduğu 1978 yapımlı türk filmi olarak bilinir; şarkının sözlerinin ali tekintüre ve mesut poyraz tarafından yazıldığı bilinir iken müziğin ise gülden karaböcek imzası taşıdığı bilinmektedir.
trajik bir aşk hikâyesinin sinematografik yansıması niteliğinde bir film olduğu görülmektedir, yönetmen ise bize belki de bazı dileklerin gerçek olsa bile bazılarının hiçbir zaman gerçek olamayacağını anlatmak ister gibidir bu filmle.
zeynep ve ömer çocukluk dönemlerinden beri birbirlerine sevdalı iki gençtir, genç kızın delikanlıya nazaran daha varlıklı bir ailesinin olduğu söylenebilir, babası şerif onun yanında uşak olarak çalışan ömer ile evlenmelerine istemez, para hırsı gözünü bürümüştür, bu yüzden kızını zengin bir adam olan şevki ile evlendirmek ister, kızının da gönlünün olduğu yalanını söyleyerek müstakbel damadının gönlünü kazanır, ömer ile kaçmak isteyen zeynep'i ömer'i adamlarına öldürtmekle tehdit eder ve zeynep çaresizlikten dolayı sevdiğinden vazgeçmek zorunda kalır...
ömer ile kavuşmaları zordur, belki de imkânsızdır, bazı aşklar yarım hep kalır.
zeynep babasının istediği adamla evlenir ama bu evlilik çok uzun sürmeyebilir, onun kalbi ömer'e aittir.
iki âşığın başına gelen trajik olaylar ile filmimizin sonuna doğru yaklaşırız.
şimdi ise filmle ilgili kişisel fikirlerime geçiyorum;
konu açısından farklı bulmasam da oyunculukların içten ve gerçekçi olduğu bir filmdi.
iki insan birbirini sevdiği zaman ancak birbirleri ile mutlu olabilirdi, başkasıyla mutlu olmak imkansızdı.
gülden karaböcek'in sevdiği adam ağladığını görmesin diye ona yüzünü dönmediği sahne bence etkileyiciydi.
adamın ona veda ederken son bir kez yüzünü görmek istemesi sarsıcı ve iz bırakır nitelikteydi.
son zamanlarda izlediğim en farklı, en dokunaklı, en iz bırakan filmdi diyebilirim, bazı açılardan mantık hataları barındırdığı görülüyor ama şimdi filmimize geçelim;
film apokaliptik bir çağda hayatta kalmayı başaran genç bir kadın olan juliette'in mücadelesine, jack ile aşklarına, erzak bulmak için çıktığı bu yolculukta yaratıkların esiri olma durumuna eğiliyor.
juliette, jack ile bir sanat galerisinde tanışıyor, o sanat galerisinin sahibi oymuş, jack herkesten farklı, juliette herkesten farklı, kısa süre içinde aşık oluyorlar ama ilişkileri inişli ve çıkışlı, juliette bir eroin bağımlısı çünkü, başkalarının fark bile etmeyeceği ama jack'in önemsediği, yargılamayacağı biri olduğunu biliyor.
genç kadın yaratıklarla mücadele ederken, hayatta kalmak için mücadele verirken geçmişi hatırlıyor, şimdiki durumunu ve geçmişi onun yaşadığı flashbackler yardımıyla iç içe yansıtıyor filmimiz.
ölümle burun buruna geldiği bu anlarda hep onda en çok iz bırakan anıları hatırladığını görüyoruz, ki bu detay benim için etkileyici nitelikteydi, ölüm geldiğinde ya da öleceğini sandığında hayatının aşkını hatırlamak, hayatının yalnızca ondan ibâret olması, etkileyen, düşündüren durumlardandı.
hatırladığı anılarda onların yeni ev aldıkları, çocuk sahibi olma hayalleri, bir anıda ise hamile olduğu ve doğum ânı gibi şeyler karşımıza çıkıyor.
belki trajik şeyler yaşanacaktır anne olduğu gün, sebebi ise bir zamanlar eroin bağımlısı olması olabilir...
juliette arkadaşlarına telsiz ve çeşitli cihazlar yardımıyla ulaşır, takip cihazını çalıştırması gerekir, aynı zamanda ise bacağı kırılmıştır, bacağına bir şey saplanmıştır ve çıkarmaya çalışırken ölümcül acılar çeker, hayatta kalmak zorundadır.
onun birkaç yaratıkla mücadelesi ile filmimizin sonlarına doğru yaklaşıyoruz.
işte filmin en can alıcı sahnelerinden biri geliyor ve filmimiz sona eriyor...
şimdi ise mantık hataları barındırıyor deme sebebime geçmem gerekirse;
durup dururken apokaliptik çağ ne zaman ve nasıl başladı, nasıl bu hale gelindi?
şimdi ise filmle ilgili kişisel fikirlerime geçiyorum;
konusu etkileyiciydi, oyunculuklar da bence etkileyici düzeydeydi, özellikle de başroldeki isimlerin o duyguyu vermeleri dikkate değer, iz bırakır nitelikteydi.
bende en çok iz bırakan kısım şuydu;
insan ölmek üzere olduğunda hep en sevdiği insanı hatırlıyor, belki de hayatımız en sevdiğimiz insanla olan güzel anılarımızdan ibârettir.
bir sahnede jack onun yüzüne ellerini koyuyor ve son sahnede de yaratık ona aynı hareketi yapıyor, bu da demek oluyor ki...
" gidersen, senden geriye kalan ne varsa ben de bulur onu severim. "
filmde geçen bir söz.
kim tarafından yönetildiğine ve oyuncu bilgisine dair bir bilgi verilmemiş olan kısa film; 2023 yılında ve yavuz medya adlı youtube kanalı üzerinden yayınlanmıştır.
artık var olmayan birini beklemenin ızdırap dolu yanlarını genç bir adamın bekleyişi üzerinden ele alıyor.
geri dönmeyeceğini ya da istese de dönemeyeceğini bildiğimiz insanları sabırla beklemeye devam edişimiz üzerine etkileyen ve düşündüren bir kısa filmdi.
genç adam manzarası güzel bir yere gelip çayını demliyor, gelen giden yok, belki de hiç olmayacak, şairler dahi "dönen yok seferinden " dememiş miydi?
genç adamın daha sonra orada güneşi batırdığı görülüyor, saatler boyu beklemiş ve aslında o da biliyor kimsenin gelmeyeceğini, ama bir umuttur yaşatan insanı, beklemeyi seviyor insan, beklemek bazen insanın derisinin yüzülmesi kadar acı vericidir, o da çekiyor bu acıyı, sonra hatırlıyor yaşananları, beklediği insanın sesini duyuyor birden, onunla olan sohbetini hatırlıyor, gidersen, senden geriye kalan ne varsa ben de bulur onu severim " diyor.
bu cümle benim için etkileyiciydi, film üzerine yazmamın en önemli sebebi belki de bu cümle idi, gitmiş olanın, ölmüş olanın, artık burada olmayanın yokluğunda ondan geriye kalan her anıyı hatırlamaya çalışmanın acısı üzerine düşündüren, etkileyen bir sözdü benim için.
daha sonra ise genç adamın el mecbur gitmeye karar verdiği görülüyor, ardına bakmadan gitmek zor diyor şarkı, sadece sevmiş olanlar mı ardına bakar giderken?
şimdi ise filmimizin sonlarına geliyoruz.
ana fikir bence şuydu;
bağlar kopabilir, kopar ve kopacaktır, çünkü hayat böyle bir şeydir bazen, bazen giden sen olursun, bazen kalan sen, gitmiş olanı döndürmeye gücün yetmiyorsa anılar vardır geride, onlarla avunmaktan başka çare mi var?
insan, sevdiği insanı nerede kaybettiyse onun artık hep orada olduğunu sanıyor bazen, hiç gitmediğine inanmak istiyor, onun orada olmadığını ancak o yok olduğunda görebiliyor...
oraya yeniden giderse ondan bir iz bulmak istiyor ama zaman geçip gider, izler de kalmıyor, yalnız senin içinde kalır izler...
" yüzün uzaklara düştü,
giden gemilerde gözlerin görüldü. "
1965 doğumlu türk şair olarak bilinirdi;
ressam yönü de olan şairin şiir ve yazıları çeşitli dergilerde yayımlanmış, bunun yanı sıra edebiyatımıza güzide eserler bırakmış ve geçtiğimiz mayıs ayında 61 yaşında hayatını kaybetmiştir.
bu yazının salt nesnel verilerden oluşmasını istemem, o benim için büyük bir şairdi, yeni bir şair tanıdığıma sevinirken ansızın gerçekleşen ölümü beni üzdü, derinden etkiledi, her ölümde biraz daha azalıyoruz.
gitmiş olanı geri döndürmek mümkün olmasa da onun yazdığı kitapların daha çok kişiye ulaşması için, ve vefa borcumu yerine getirmek adına elimden geleni yapmaya hazırım.
pençe (kitap), hayhuy (kitap), dik âlâ benim okuduğum kitapları bunlardı, ondan yeni bir şeyler okumak imkânsız artık, yeniden, yeniden ve yeniden okumaya devam edeceğim, sevdiklerinizin ve sevenlerinizin kalplerinde yaşamaya devam edeceksiniz.
anımsamaya belki şimdi gücün yetmeyebilir ama bu anımsamak istenen anının, yüzün, sesin ve izin sende hâlâ var olmadığı, ebediyen yitip gittiği anlamına gelmez,
her şey içindedir, bir gün hatırlayacaksın, en ummadığın anda, bir gün mutlaka.
" her tanrısal varlık gibi,
o da ender görülenlerdendi. "
rainer maria rilke imzalı 93 sayfalık eser olup türkçe derlemesi ise melahat togar tarafından yapılmış ve türkçe baskısının 1994 yılında yapıldığı bilgisi verilmiştir.
kitabımız büyük ozanın hayatında yer etmiş kadınlara yazdığı mektuplardan ve kişisel olan şiirlerinden oluşmakta iken ilk sayfalardan birinde ise rilke'nin ölümünün ardından stefan zweig tarafından kaleme alınmış bir metin de yer alıyor, ona ne derece önem verdiğini salt bu metinden hissetmek bile mümkün olacaktır.
kitabımız ince olsa da yarattığı etki büyük, sıradan gibi gözüken bir cümle bile insanın içini sızlatabiliyor.
rilke'nin mektuplarına baktığımda onun tüm bu kadınlara değer verdiğini ama bu değerin olağanüstü bir değer olmadığını hissediyorum, belki üslubundan kaynaklı bir sezgi olabilir.
mektuplarında onun gezmeyi seven biri olduğu ve gezdiği yerlerden de yazdığı görülüyor, onun bu seyahatlerinde yalnızca bir duyguyu ya da kendisini aradığını düşünüyorum, nedense öyle bir izlenim de veriyor.
mektuplardan yola çıkarak onun o dönemki ve bana yansıyan, yalnızca öznel yargılarda bulunmanın mümkün olacağı ruh hali üzerine konuşmayı da isterim biraz da.
tanrısal ve sezgisel bir gücün onun vâroluşunda hüküm sürdüğü bu kitabında da göze çarpıyor, sanki her şeyi çoktan yaşamış ve artık sadece seyirci konumunda bir insan olduğunu hissettiriyor, bazı sayfalarda fakir olmanın onun gururunu incittiği de görülüyor, mütemadiyen bir hissin peşindeymiş izlenimi de veriyor.
şiirlerinde ise yaşamın keskin zamanlarını, ölümü, ayrılmışlığı, özlemi ve kederi derinden hissettiriyor.
okuduğum için memnun olduğum ve etkilendiğim bir kitaptı, kitabın son cümlesi ile yazıma burada bir son veriyorum.
gül, ey saf çelişki.
nice göz kapaklarının altında
hiç kimsenin uykusu olmamanın sevinci...
geçmişten yalnız sevdiklerimizi aklımızda düşlüyoruz, oysa tüm yaşadıklarımız bizimdir.
şimdi dünyada nerede biri ağlıyorsa
işte öyle - ağlıyorsa dünyada bana ağlıyor.
şimdi dünyada nerede biri ölüyorsa
işte - öyle ölüyorsa dünyada bana bakıyor.
yalnız olan yalnız kalır uzun zaman;
uyanır, okur, uzun mektuplar yazar bazen;
ve ağaçlı yollarda tedirgin, öyle gezinir, yapraklar uçarken savrularaktan.
kadınlar, ölümü kucaklarında, erkeklerse göğüslerinde taşırlardı. o vardı işte ve ölüm, onların her birine garip bir ağır başlılık, sakin bir gurur verirdi.
göğsünü ikiye bölen hislerin nedenlerinin evrendeki herkes için geçerli olduğu gerçeğini kabul etme ve tüm bu saçmalığı olağan karşılama çabası, yaşamın bir parçası görebilme mücadelesi olarak tanımlanabilir.
senaryosu soyberk altınsoy tarafından yazılan ve eyüp kaan pordoğan tarafınca yönetilen kısa film; oyuncu kadrosunda ise yönetmenin kendisi ve sena nur biçen rol almış iken film ise geçtiğimiz mart ayında yayınlanmıştır.
yanılgılar, fedâkârlıklar ve boşa geçen kayıp zaman üzerinde düşünmeye sevk ediyor filmimiz bizi.
karı koca bir çiftin yaşadığı dramatik ve sonunda mutlak sessizliğe mâhkum eden bir durum bu, karşındaki insanı canından çok sevmişsin ama o seni hiç anlamamış, fedâkârlığını umursamamış ve kalp kırmayı seçiyor, işte filmimiz tam olarak böyle bir hazin sonu aktarıyor.
karı koca bir çiftin bir gece yaşadığı anlaşmazlığı yansıtıyor.
kocasının alması gereken ilacın bitmiş olduğunu gören genç kadın eczanenin yolunu tutuyor ve kocasının ise günün sonunda ona yönelttiği son soru, "nerede kaldın, bu saatte neredeydin? " benzeri sözler, yaralayıcı ve onulmaz, telafisiz sözler oluyor.
karısının kendisine ilaç almak için gittiğini anlamasıyla pişmanlığa bürünüyor olsa da kırdığı kalpleri ipe dizmekten başka çaresi yok gibi görünüyor.
derinlikleri olan bir kısa film olduğunu kendi adıma söylemem zor olsa da kendini izleten bir yanı da vardı elbette.
izlerken düşündüren bir tarafı vardı nihâyetinde, bu kısa film bana en çok da fikret kızılok'ın şu şarkı sözünü hatırlatıyor, "o bir yolcu, sen bir hancı, gördüğün en son yalancı, içindeki derin sancı " değer verdiğimiz ve ölene kadar yanımızda olacak sandığımız insanın, insanların aslında bir yolcu olduğu gerçeğini hatırlatıyor.
hayatın bazen kaçınılmaz olan trajedilerinden birinin yansıtıldığı,
yanılgı kavramı üzerine düşündüren bir kısa filmdi.
ana fikir bence buydu;
neyi feda edersen et, karşındakinin görebildiği kadardır hikâye, biter, bitebilir, hayat budur çünkü bazen...
yanılgıdır, yanıltır.
normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz.
Daha detaylı bilgi için çerez ve
gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.
online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.
1150 madalyalı tanım
1970 öne çıkan tanım
