son singapur vapuru yazar profili

" ve güzeldir dünya...
yaşamayınca. "

1916/ 1979 yılları arasında yaşayan türk şair, öğretmen ve çevirmen behçet necatigil imzalı eser; şiir türünde yer almakta iken 1976 yılında yayınlanmıştır.

şairin yalnızca kendisinin seçmiş olduğu şiirleri yer alıyor.

kitabımıza geçelim;

ne zaman behçet necatigil okusam içimi derin bir hüzün kaplar, yazdıklarının hüzünlü olmasından kaynaklı olabilir.

bu kitabındaki şiirlerinde sanki bütün yaşamları gizlice uzaktan izlemiş olduğu izlenimine ya da hissine kapılmamak bence imkânsız, sanki dünyadan gelip geçen herkesi tanımış ve yüreğini görmüş edâsıyla yazıyor, okuyan herkesin kendinden bir şey bulabileceği yakınlıkta yazıyor, bu duyguları ben de yaşadım diyor insan okurken.

hep yanlış anlaşılmış olmayı, bazı duyguları kalbine gömmeyi, yaşamın vaat etmediği mutluluk hasreti, ancak öldüğünde rahat edeceği sanrısı, kimsesizlik hissinin berdevamlığıyla yaşamanın ağırlığı, ansızın kaybetmeleri, kendine özgü bir şiir anlayışıyla yansıtıyor şiirlerinde.

yarım kalmışlıkları, boşlukları, eksik hissetmeyi, acıyı, burukluğu, dâimi hasreti derinden hissettiriyor.

düşündürücü bulduğum dizeleri de vardı, insan önce çevresinden ölür dizesinde olduğu gibi, karanlıktan aldım,
ben bütün verdiğimi dizesinde de olduğu gibi.

ve kalkar gideriz, gitmek unutmaksa dizesi de etkileyici dizelerdendi.

ve güzeldir dünya...
yaşamayınca dizesi bence kitabın en can alıcı dizelerindendi.

şairin hayatın hüznünü yansıtma biçimi her zamanki gibi oldukça etkiliydi.

seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

" kalbinizi dolduran duygular kalbinizde kaldı... "

1962/ 2018 yılları arasında yaşayan türk halk müziği sanatçısı ve besteci olarak bilinir; 25 yaşında ilk albümünü yayınlamış ve sayısız eser yorumlamış, 55 yaşında kanser nedeniyle hayatını kaybetmiştir.


bazı türküleri;

bizim eller
toza döndüm
eyvah gönül
sılayı ver
ahu gözlüm tut elimden

senaryosu salih aslan tarafından yazılan ve yönetmen koltuğunda da aynı ismin oturduğu kısa film; filmde özge özkaya adlı oyuncu rol almış ve 2020 yılında yayınlanmıştır.


filmimiz hayatında bir şeylerin ya da birinin eksikliğini hisseden genç bir kadının bu hisle olan mücadelesini ve eksilmişlik hissiyle yaşamanın zorluklarını konu ediniyor.

filmde diyalog veya monolog olmasa da verilmek istenen mesaj ya da duygu karşıya geçiyor, bu da bize anlaşılmak için illa konuşmak gerekmediğini, eksik, buruk hissettiğinde bu duyguyu bazen susarak da yansıtabileceğini hatırlatıyor.

genç bir kadın belki kendisi de eksilmiş olduğu için etraftaki eksik şeylere odaklanıyor, bir çerçevedeki eksik olan fotoğraf gibi, bir sürahiye doldurulan ama tam doldurulmayan su gibi, tamamlanmamış bir yapboz gibi, kendi ruhu gibi...

daha sonra onun deniz kenarına gittiği görülüyor, denize atlamakla yaşamına devam etmek arasında kalmış gibi hissettiğini düşündürüyor, hissediyor denilemez çünkü kimse kimsenin tam olarak ne hissettiğini bilemez.

sonrasında ise onun ansızın yok olduğunu görüyoruz, eksik hissetmemek için hayatından mı vazgeçti, orası meçhûl.

film hakkında kişisel fikirlerime geçiyorum;

filmimiz eksiklik hissinin nasıl bir his olduğunu çok iyi yansıtıyor, bir örnek vermek gerekirse, filmde genç kadının olduğu her yerde ekranın yarısı siyah beyaz iken yarısı ise renkli, hayatında bir şeyler yolunda gitmediğinde, sevdiğin birini kaybettiğinde, kısacası eksildiğinde hayatının renklerinin silinmeye yüz tuttuğunu, hatta silindiğini, eksiklik hissini bu şekilde de anlatıyor.

görsel açıdan iyi bulduğum bir kısa filmdi.

oruç aruoba ve halil cibran gibi isimlerin alıntılarına da yer verilmesi bence iyiydi.

ana fikir bence şuydu;

eksilebilirsin, artabilirsin, herkes gider, gidebilir, kalabilir, hayatının renkleri hayatına ve yitirdiklerine göre değişir....

ahmet kaya şarkısı olarak bilinir; 1990 yılında yayınlanan sevgi duvarı albümünde yer alan şarkının sözleri aliağa vahid tarafından yazılan şarkının müziği ise alibaba memmedov tarafından bestelenmiştir.

azerbaycan'a ait bir halk türküsü olarak da bilinmektedir.

bu şarkının adını duyardım ama hiç saatlerce aralıksız dinlediğim olmamıştı,
müziği öylesine güçlü ki dinlerken insanın bütün hayatı gözlerinin önünden film şeridi gibi geçiyor.

kendi yokluğu vb. şeyler diye çoğaltılabilir, hiç kimse kendi yokluğunun nasıl bir şey olduğunu bilemez.

t/ insanın bilemeyeceği şeyler üzerine konuşulan başlık.

eşsiz şarkılarının yanı sıra iz bırakma garantisi olan kitaplar da yazmış olan amerikalı sanatçı patti smith şarkısı;
1988 yılında yayınladığı dream of life adlı albümünde yer almakta iken sözlerinin kendisinin ve hayatını kaybeden eşi frederick dewey smith tarafından yazıldığı bilinmektedir.

" sen buna kader mi diyorsun? "

1902/ 1967 yılları arasında yaşayan amerikalı yazar ve şair langston hughes imzalı 95 sayfalık eser; şiir türünde yer almakta iken dilimize ergin koparan tarafından çevrilmiş ve türkçe baskısı ilk olarak 1990 yılında yapılmıştır.

şairi birkaç ay önce okuduğum alabama'da şafak adlı eseriyle tanımıştım, nitekim bu kitap da okuduğum ikinci kitabı oldu.

alabama'da şafak kitabındaki şiirleriyle benzer yapıda olan şiirleri yer alıyor, yalnızca bu kitabındaki şiirleri daha hüzünlü buldum, kitabın adında da vurgulandığı gibi, belki de düşlerine ve hayallerine uzak olduğunu düşündüğü, düşündürdüğü, hissettirdiği içindir hüzünlü bulma nedenim.

langston hughes bir siyâhi ve o dönemin şartları göz önüne alındığında yaşam standartlarının asgâri düzeyde olduğu, bazı haklardan yoksun olduğu söylenebilir, kitaptaki şiirlerde de renginden ötürü dışlanmış hissediyor olduğunu hissettiriyor.

düşlerinin ertelenmiş olduğunu, hayal kurmasının bile yasak olabileceğini hatırlatıyor, herkes gibi mutlu bir yaşama sahip olmak istediğini düşündürüyor bazı şiirlerinde, bazı şeylerden yoksun olduğunu dile getiriyor, "biliyor musun, bu yaşa geldim, doğru dürüst bir radyom olmadı" diyor bir şiirinde, bir radyoya bile sahip olmaması insanı üzüyor.

vâroluşuna değer verilmemesine üzüldüğünü hissettiriyor.

kişisel duygularını yansıttığı şiirleri de yer alıyor, " nasıl unutursun beni,
ben senken? " diye soruyor bir şiirinde, oldukça etkileyici bir dizeydi bence.

hayata dair bazı adaletsizliklerin şairin kendine özgü üslubuyla yansıtıldığı, dokunaklı şiirlerdi.

seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

istanbul / 2025

senaryo ve yönetmen bilgisi verilmemiş olan kısa film; gurbet kavramı üzerine düşündürür iken 2023 yılında yayınlanmıştır.



hiç diyaloğun olmadığı bir filmdi ama bunun hiç önemi yok, hissettirmeyi amaçladıkları duygu karşı tarafa geçiyorsa, gerisi dert değildir.

farklı yaşamlar, birbirinde iz bırakmış veya hayatından geçip gitmiş insanlar, gurbet elde kendi vâroluşunu ve anlamını arama, filmin hissettirmeyi amaçladığı şeylerdendi benim için.

âidiyetlik hissi üzerine de düşündüren bir yanı vardı, gurbet nedir, uzaklık nedir, hasret nedir ve gurbet aslında dönememek midir yoksa oraya gidememek midir, gibi sorular üzerine düşündürüyor.

farklı hayatlardan kesitler, hayatın hem güzel hem de buruk bir şey olduğunu düşündüren kareler de yer alıyor, gurbet elde olup hayatta kalmaya çalışmak gibi, sevdiklerinden uzakta bir hayat kurmak zorunda olmak gibi, gurbeti ruhunda taşımak gibi...

görsel açıdan iyi bulduğum bir kısa filmdi, ayrıca siyah beyazdı, sanki gurbette olmak ya da içinde sevdiklerinin olmadığı bir hayatı yaşamak hayatın renklerini alıp götürmüş gibi...

insan nereye aittir, olmak istediğin yerde olamamak da gurbet sayılır mı, insan nerede mutlu olur, gibi sorular üzerine düşündüren bir kısa filmdi.

konuyla ilgili sevdiğim bir sözü paylaşarak burada bir son veriyorum.

gözden çıkarılmış olmanın en keskin yansımalarından biridir.

" benim ondan başka kimsem yok bu dünyada. "

1925/ 2009 yılları arasında yaşamış türk yazar nezihe meriç imzalı eser;
öykü türünde yer almakta iken 1998 yılında yayınlanmıştır.

•yandırma
• bir yunus
• kadın aşk deniz
•çiçek balı
•balıklar da acı çeker
•ünlemleri kökertmek
•oya olmak üzere toplam 7 öyküden oluşmaktadır.

yandırma adlı kitapla aynı adı taşıyan öyküde aşk ve sevgi gibi konular karakterlerin yaşamlarındaki gelişmeler üzerinden anlatılıyor, bazı cümlelerini iyi bulmam dışında beni etkileyen bir öykü olmadı.

yunus adlı öykü de benim için etkisi olmayan bir öyküydü, sen ne anlatıyon be abla, gözünü seveyim be abi diye diye okuduğum bir öyküydü, pek ısınabildiğim söylenemez, yazarın öyküde akışın dışına çıktığı ve öyküyü böldüğü bir öykü olduğunu da belirtmek gerekebilir, yine ilişkiler üzerine bir öyküydü denilebilir.

oya adlı öyküde ise 3.5 yaşında oya adlı küçük bir kız çocuğunun annesiyle birlikte bir gününden bir an anlatılıyor, küçük olmasına rağmen bir çocuğu sevmek istemesi ve yaptığı şirinlikler ile öykümüzün sonuna doğru yaklaşıyoruz.
etkileyici bir yanı olmayan bir öyküydü.

kadın aşk deniz öyküsü ise kitaba dair en iyi ve en can alıcı bulduğum öykü oldu, hayatının aşkını yıllar sonra yeniden görmenin duygusunu yansıtan bir öyküydü,
en yüreğe dokunan öykü bu oldu benim için.
aşk, bağ, sevgi, hatırlama gibi konular üzerine düşündüren, etkileyen bir öyküydü.

kitap hakkında kişisel fikirlerime geçiyorum;

bazı öykülerini sıradan bulsam da yazarın anlatımını iyi bulduğum bir kitaptı,
hayatın içinden geçip giden ve önem verilmeyen anların aslında ne kadar da hatırda kalıcı, kişiyi yaralayan anlar olabileceğini hatırlatan öykülerdi benim için, aşka, ayrılığa dair düşündüren, etkileyen bir yanı olan öyküleri iyi buldum.

kitaptan seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.

senaryosu boris paval conen tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen 10 dakikalık kısa film; 2005 yılı yapımlı olduğu bilgisi verilmiştir.



filmi tesadüfen görüp izledim, yönetmen ve senaryo bilgisi verilmemişti, yapay zeka sayesinde film hakkında nesnel bilgilere ulaştım ve şimdi ise filmimize geçebiliriz;

filmimiz kader kavramı üzerinde oldukça düşündürücü bir biçimde karşımıza çıkıyor,
işlek ve trafiğe açık alanda koşuya çıkmış bir adamın, bisikletli bir çocuğu kurtarmaya çalışması ile filmimiz başlıyor, çocuk hızla gelen bir kamyonun altında kalacak gibidir, tam kaza olacağı sırada zaman durur, koşuya çıkan adam dışında herkes donar, zaman durmuştur.

adamın bir karar vermesi gerekir ama ikilemde kalmıştır, zaman durduğu için kaderin akışına yön verebilme gücü vardır artık, araca girmesi mümkün olmasa da direksiyonun yönünü çevirip bir faciânın önüne geçmek ister.

ikilemde kaldığı konu şudur;

çocuğu mu kurtarmalıdır, şoförü mü, yoksa kendini mi kurtarmalıdır?

direksiyonla verdiği mücadele sırasında şoförün ailesinin olduğu fotoğrafları görür ve işte ikilemi de biraz da burada başlar, hangisini kurtarırsa diğer tarafın hayatı ve ailesi mahvolacaktır.

seçimini yapar ve yaptığı seçimin sonucunun böyle olacağını asla düşünmemiştir.

kaderin akışına müdahale etmesinin bedelini çok ağır ödeyebilir...

film hakkında kişisel fikirlerime geçmem gerekirse;

konu açısından farklı bulduğum bir kısa filmdi, kader ve zaman kavramı üzerine düşündüren bir yanının olmasını sevdim.
bana düşündürdüğü en büyük şey şu oldu;

zamanın akışına müdahale edebilseydin, yine de aynı sonu, aynı şeyleri mi yaşardın?
pişmanlıklar, zamanı tutamıyor oluşumuzun bir sonucu mudur?
ikilemde kaldığın en acı şey neydi?

insan seçimlerinin bedelini mutlaka öder,
bir gün mutlaka öder.

kaderin ya da zamanın akışına müdahale edebilseydin hayatın bambaşka olabilir miydi?



edit; benim izlediğim videoda yönetmen ve senaryo bilgisi verilmemişti, daha net olanını sonradan buldum.

1965 doğumlu güney koreli yazar olarak bilinir; kore edebiyatı okuduğu söylenmekte iken dilimize çevrilmiş kitapları da vardır.
kitaplarının dizilere de uyarlandığı bilinmektedir.

kitapları

yıldızlara değen rüzgar
cennetten kaçan çocuk

eithne ní bhraonáin veya enya patricia brennan adlarına sahip olsa da enya sahne adını kullanan 1961 doğumlu irlandalı şarkıcı, şarkı sözü yazarı ve prodüktör olarak bilinir.

1987 yılından itibaren albümlerini yayınlamaya devam etmiş ve albümlerinin 75 milyondan fazla sattığı bilinmektedir.

bazı şarkıları ise şöyledir;

only time
may it be
the humming
caribbean blue
ıt's in the rain
flora's secret

istanbul / 2025

" ömür beklemekle geçip gider, çoğumuz da hayatında hiç vakit bulamadan ölüp gider. "

m.ö 341 - m.ö 270 yılları arasında yaşayan antik yunan filozofu epikuros imzalı eser; filozofun özdeyişleri, mektupları ve aforizmaları yer alır iken türkçe baskısının 2014 yılında yapıldığı bilinmektedir.

kitabımıza geçelim;

kitabımızın ilk bölümünde filozofun evrenle ilgili düşünceleri yer alır iken, evrenin sonluluğu, sonsuzluğu üzerine düşünceler, atom üzerine görüşleri yer alıyor.
evren ve kader arasında bir ilinti olabilir mi sorusuna da cevap arar gibi olduğu görülüyor.

ikinci bölümde ise mektuplar yer alıyor;
bu mektuplarda duygusallığa yer yok, karşısındaki kişiyi aydınlatmak, ufkunu açmak amaçlanmış gibi duruyor.
kitabımızın son bölümünde ise aforizmalarıyla karşımıza çıkıyor epikür

kitabımızın başındaki özdeyişler bireyden ziyâde toplumu aydınlatmayı amaçlamış gibi iken, kitabın sonundaki aforizmalar ise bireyin iç dünyasını esas almış, son bölümdeki aforizmaları kişinin iç dünyasını onarmayı hedefleyen aforizmalar olarak değerlendiriyorum.

sade ve münzevî bir yaşamı över gibi duruyor epikür; insanın kaderinin kendisinin elinde olduğunu ve alın yazısı diye bir şeyin olmayacağını savunuyor, kişinin kendisini aşan bazı şeyler olduğunu da dile getiriyor ama lâfı iş sende biter, kaderini sen yazarsın, demeye getiriyor.

ölüm üzerine fikirlerini de dile getiriyor,
ölümden sonra hiçbir şey olmayacağını, insanın öldüğü an ondan geriye bir şeyin kalmadığını, ölümden korkmanın gereksiz olduğunu söylüyor.

kitap hakkında kişisel fikirlerime geçiyorum;

evren, atom, ruh ve ölüm üzerine olan düşüncelerini etkileyici buldum, ölümden sonrası için bu kadar kesin konuşmasını sevmedim çünkü yaşayan hiç kimse ölümün neye benzediğini bilemez, bazı konularda sorgulamaya iten bir yanı da vardı kitabın.

seçtiğim bazı sözleri bırakarak burada bir son veriyorum.

senaryosu harun savaş tarafından yazılan ve seyfican bilgiç tarafından yönetilen kısa film; önder taşyürek adlı oyuncu rol almış ve 2020 yılı yapımlı olduğu bilgisi verilmiştir.


post apokaliptik çağda bir adamın yaşama dair iz bulma çabasını konu edinmektedir.

kısmen derviş kılıklı bir adamın kendini ve yaşamının anlamını aramaya çıktığını görmemiz ile filmimiz başlar, adam bir bebek gibidir, hayata sıfırdan başlamış gibidir, keşfetme ve kendini tanıma çabasının yanı sıra anlam arama serüvenidir bu.

sınırlarını ve potansiyelini görme mücadelesidir sanki yaşadıkları, gördükleri, keşfettikleri.

iz ararken iz bıraktığının da farkında olmanın önemini hatırlatan bir kısa filmdi.

görsel açıdan iyi bulduğum bir kısa film oldu, anlam arayışının yanı sıra, kendini arama çabasının da vurgulandığı bir kısa filmdi.

filmin bana düşündürdüğü en önemli şey şu oldu, filmin adına binâen;

insanın kendini en iyi tanıdığı zaman aslında belki de kendisinin altın çağıdır, en verimli olduğu yaşları altın çağıdır, yaşamak sadece nefes almak değildir, iz bırakma mücadelesidir de...

" ey tanrım, anladım her şey boşuna.. "

1844/ 1896 yılları arasında yaşayan fransız şair paul verlaine'in yaşamını, sanatını ve şiirlerini kapsayan yaklaşık 160 sayfalık eser; türkçe'ye erdoğan alkan tarafından çevrilmiş ve 1984 yılında yayınlanmıştır.

paul verlaine üzerine böylesine kapsamlı bir kitap okumak son derece güzeldi, şiirlerini daha iyi kavrayabilmek adına hayatının uzun uzun anlatılması gerekliydi, diğer türlüsü yavan olabilirdi, sanatçıyı anlamak için yaşamını etkileyen olayları da bilmek gerekir.

şimdi ise kitabımıza geçelim;

şairin hayatı ve hayatını etkileyen durumlar oldukça detaylı olarak anlatılmış, kitabın yarısı hayatı ve sanatını anlatmaya adanmış, kalan sayfalarda ise sadece şiirleri yer alıyor.

ben hayatından ziyâde şiirlerine odaklanacağım bu tanımda, keza beni ilgilendiren kısım da yalnızca geride bıraktığı izlerdir, arthur rimbaud ile olan gönül ilişkisi değil...

umutsuzluğun ağır bastığı şiirlerdi benim için, hayat karşısında yorulmuş ve bezmiş olmayı, yüreğinin dağlanıyor olmasını, aşkla yaralanmış olmayı, hâtıralardan vazgeçip vazgeçmeme arasında kalmayı, kendi hâline acıyor gibi olmayı, duygusal bağ kurmuş olsa da yalnızlık dışında servetinin olmamasının burukluğunu yansıtan şiirlerdi.

beklentim daha üst düzeydeydi ama beklentimi hiç karşılamayan bir kitap da değildi, bazı dizeleri oldukça iyiydi.

seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

breaking bad dizisinin galiba üçüncü sezonunun bir bölümünün adıdır.

skyler white kocasını affetmediği için onu eve almaz ve walter white ailesiyle yemek istediği elindeki bu sıcacık pizzayı öfkeyle havaya savurur, pizzanın çatıya oldukça düzgün bir şekilde ve dağılmadan yerleşmesi sahneyi daha akılda kalıcı bir hâle getirmiştir.

çatıdaki pizza bana şunu hatırlatıyor;

her şeyin ters gittiği zamanlarda bile yüzünü güldürecek bir şey mutlaka çıkacaktır.


skyler fark ettiği için pizza kalıntılarını temizlerken... ^^