son singapur vapuru yazar profili

hep değişiyor ukdesi.

bazı kaynaklarda 1989 doğumlu olduğu bilgisi verilen türk halk müziği sanatçısı olarak bilinir; ayrıca öğretmen olduğu da bilinmekte iken, aralarında hüseyin nihal atsız imzası taşıyan bir şiiri seslendirmesiyle de dinleyici kitlesini arttırmış olup pek çok şarkısı bulunmaktadır.

öne çıkan bazı şarkıları ise şöyle;

geri gelen mektup, çal kemancı, bildiğin gibi değil

insanı uzaklara daldıran sesler vardır, gülnur kaya'da benim için onlardan...

yaşamak acı çekmektir, hayatta kalmak bu acıda bir anlam bulmaktır.

aforizmalar (friedrich nietzsche)

mayıs/ 2026/ ankara yolları...

" kopmamış birer çığlık diyesilerdi bize."


1944 doğumlu türk şair ve yazar ismet özel imzalı eser olup şairin bu kitabı yazmaya 1967 yılında yazmaya karar verdiği rivâyet edilir iken kitap ise 1999/ 2000 yıllarında yayınlanmıştır.

şimdi ise kitabımıza geçelim;

sayfa sayısı yayınevine göre değişiklik gösteriyor olsa da benim okuduğum baskısı 65 sayfa kadardı.

kitabımız başta 4 şiir, sonrasında da 7 bölümden oluşuyor, bölümlerin isimleri ise şöyle karşımıza çıkıyor;

birinci bab : şivekârın çıktığıdır.
ikinci bab: yusuf'un kaçırılışıdır.
üçüncü bab: şivekârın yolculuğudur.
dördüncü bab: bir yusuf, bir şivekâr.
beşinci bab: dönüş.
altıncı bab: ins-ü can.
yedinci bab: suyun sızladığıdır.

ilk şiirlerde şairin duyguları ve düşünceleri ön planda iken diğer kısımlarda ise hz. yusuf'a dair dini şiirler ağırlık kazanıyor.

hz. yusuf'un yaşamına bir bakış atan şiirler olmasının yanı sıra aslında onun doğrultusunda yaşama, hâkikâte, hayat denilen yolculuğa, anlam arayışına, yalnızlığa dair düşündüren şiirler de karşımıza çıkmıyor değil.

insanın dünyada başına gelebilecek çeşitli trajedileri de derinden hissettiren bir yapıda, duyguda olan şiirlerdi benim için.

bazı dizelerin ok gibi battığını kendi adıma söylemem mümkün iken, okurken seçtiğim bâzı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

bir bakmışsın yusuf kuyuda, bir bakmışsın yusuf sarayda.

herkes biraz yusuf mudur yoksa?
kim bilir...

" ona baktığımda sadece onu görmüyordum hiçbir zaman,
bizi görüyordum, ikimizi. "

sf: 80

norveçli yazar karl ove knausgaard imzalı 95 sayfalık eser iken özgün adı ise fuglene under himmelen olup dilimize ise buket tellioğlu tarafından çevrilmiş ve ilk baskısı ise 2018 yılında yapılmıştır.

yazarın istemsiz (kitap) adlı eserinden sonra kendisinden okuduğum ikinci kitap bu oldu.

seni yeniden okumak güzeldi dostum. *

kitapta soren kierkegaard cümlesi olduğu belirtilen " kırdaki zambak, gökteki kuş " dizesi üzerine inşa ediliyor kitabımız, keza baş karakter de yıllar önce bir soren kierkegaard kitabı okumuş ve bu dize ara sıra aklına geliyor.

adı solveig olan karakterin doktor veya hemşire olduğu anlaşılıyor, iç dünyası fazlasıyla keskin, eşinden ayrılmış olduğu seziliyor ve iki çocuğu, yaşlı da bir annesi var.

annesi de dâhil oluyor sonraları, 21 yaşındaki genç kızı line ise bir süreliğine annesinin yanına geliyor, ders çalışmak için geldiğini söylese de aslında intiharı düşündüğü için de geldiğini hissetmemek olanaksız...

gökteki kuşlar, kargalar, baykuşlar, kumrular anne kızın hep ilgisini çekiyor...

anne ve kız arasındaki uçurum, karakterin yaşlı annesiyle arasındaki bağ kitapta önemli yer tutuyor.

gelecek kaygısını ve ânı yaşamanın gerekliliğini gökteki kuşlar imgesiyle anlatıyor yazar, geçmiş geçmişte kaldı, geleceği asla bilemezsin, asla bilemeyeceğin bir zaman dilimi için bugünü heba etmenin trajedisini de yansıtıyor biraz biraz.

bir kuş birazdan vurulacağını bilemez, onun tek bildiği uçmak ve özgürlüğünün peşinden gitmektir, demek istiyor sanki, insan da aslında biraz böyledir demeye getiriyor bence, başına ne geleceğini, hayatın senden neleri ya da kimleri alacağını bilemezsin,
sana nasıl bir armağan sunacağını da bilemediğin gibi...

kitabın en büyük öğretisi buydu benim için.

yazarın anlatımı akıcı ve etkileyiciydi.
solveig ile tanışmak güzeldi...

okurken altını çizdiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.

hiçbir ölüm bu kadar ölümsüz olmamıştı atam...

ne yapsak da hakkınız ödenmez ve ödeyemeyiz de, sonsuza dek izinden gitmeyi boynumuzun borcu biliriz, her 10 kasım'da gözler yaşlı, içimiz buruk...

sonsuz saygı, sevgi, minnet ve özlemle...

gençlik senin,
sen gençliğinsin
ölmedin ölemezsin...

senaryosu stephen king imzalı sadist (kitap) adlı eserden uyarlama olup rob reiner tarafından sinemaya uyarlanan 1990 yapımlı amerikan filmi iken
başrolde ise james caan, kathy bates, lauren bacall, richard farnsworth, frances sternhagen gibi isimler rol almıştır.



bazı açılardan beni etkileyen ve düşündüren bir filmdi, bundan mütevellit biraz gevezelik etmem mümkün.

filme geçelim;

oldukça ünlü bir yazar olan paul sheldon ve onun dünyadaki en büyük hayranı olduğunu iddia eden ve çokça da kendi gerçekliğinde yaşayan 40'lı yaşlarında bir kadın olan annie wilkes arasında geçen mücadele ve ünlü yazarın bu kadın tarafından cebrenle alıkonulma sürecini anlatıyor.

filmin adıyla aynı adı taşıyan kitaplar da yazmış olan yazar paul sheldon oldukça karlı bir günde yola çıkar, kitabını bitirmek için gittiği bir yer vardır.

bir kaza yapar ve onu kurtaran kişi onun gizli hayranı annie wilkes dışında kimse olmayacaktır, adamı arabasından çıkarır ve ona ilk yardım müdahalesini yapar, zirâ kendisi eski bir hemşiredir, yazarı evine götürür, hayatta en önem verdiği insan artık onun himâyesindedir, gözünde büyüttüğü kişiyi oyuncak edecektir.

başlarda çok yardımsever bir insan gibi gözükecektir, bir insanın hayatını kurtarmış, ki bu insan da onun en değer verdiği insandır, ünlü yazar bu ihtimamı önceleri insâniyet nâmına yapılmış davranışlar olarak görse de hemşire annie wilkes onun yazarlığına müdahale etmek isteyecek, yazarı rehin tutacak ve ona fiziksel şiddet uygulayacaktır, gidemesin diye ayaklarını balyozla kırmak gibi...

paul sheldon artık bu kişilik bozukluğu olan kadının elinden kurtulma mücadelesine gitmiştir, çünkü orada olduğu sürece can güvenliği bile kalmamıştır.

çok ünlü bir yazar olduğu için fbı dahi onun arama kurtarma çalışmalarında önemli bir rol oynamaktadır ama kurtulabilmesi pek kolay olmayacak gibidir.

kadının kitaptaki sevdiği karakteri öldürmüştür ve kadın bu yüzden delirmiştir, her şey kendi istediği gibi olsun ister, çünkü o hayal dünyasında yaşamaktadır.

hayatının merkezine koyduğu insanın hayatında bir yer tutmak ister, yazar tarafından sevilmek, görülmek, onaylanmak ister ama sevilmeyeceğini de içten içe bilir gibidir annie wilkes.

yazarın ve onun hayatında bir şey olmak isteyen sadist hayranının başından geçenler ile filmimizin sonlarına doğru yaklaşırız.

şimdi ise filmle ilgili kişisel fikirlerime geçiyorum;

bir insanı hayatının merkezine koyabilirsin belki ama onun seni sevmesini, sana saygı duymasını zorla sağlayamazsın, onun yaşamına saygı duymak zorundasın ve onu ne kadar seversen sev, onu hiçbir şey için zorlama hakkın yoktur.

bir insan senin zihninde başka iken onun gerçekliği bambaşka olabilir, bazen o insana çok yaklaşmamalısın, ki yaklaştığında bütün albenisi yitebilir, çünkü hayal kırıklığına uğrarsın, ya da sen onun için bir hayal kırıklığı olacaksın.

bir insanı seviyor olmak, onun gerçekliğine ve yaşamına etki edebilme hakkını vermiyor her zaman, hiçbir zaman.

film hakkında yazacaklarım galiba bu kadar.

oyunculukların iyi ve etkileyici olduğu bir filmdi benim için.

senaryosu furkan deniz tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; 2020 yılında yayınlandığı bilinmektedir.



ziyan olduğunu düşündüğünü düşünebileceğimiz genç bir adamın günlük hayatından kesitler yer alıyor iken film ise bizi birkaç soru üzerinde düşünmeye sevk ediyor, insan ziyanda mıdır?, ziyan olduğunu görmemek için mi kendini envai çeşit meşgale ile oyalarsın?, ziyan olmamak için mi bunca mücadele?

izlerken üzerine düşündüğüm bazı sorulardandı.

çok etkileyici bir kısa film değildi belki ama samimi ve gerçekti.

bir insanın ziyân olması ve ziyan olmamaya çalışması gibi iki zıt durumu da hissettiren bir kısa filmdi.

" yaşamak acı çekmektir,
hayatta kalmak; bu acıda bir anlam bulmaktır. "

alman yazar, filozof ve ruhunda daha pek çok sıfatı daha barındıran friedrich nietzsche imzalı eser olup türkçe baskısının ilk olarak 2015 yılında yapıldığına dair bilgiler verilmiştir.

kitabın asıl adı hayat dediğin nedir ki? olsa da ben o cümlenin yoruma dayalı anket olarak algılanmaması için kitabı alt başlığı ile açmayı daha doğru buldum.

kitabımı erkan aslan çevirisinden okudum, çevirisi oldukça yalındı, daha zorlayıcı olmasını dilerdim.

şimdi ise kitabımıza geçelim;

kitaptaki aforizmaların yazarın diğer kitaplarından seçildiği ve derleme bir eser olduğunu belirtmekte fayda var.

hayat dediğin nedir ki? derken, hayatı katmanlarıyla ele alıyor büyük düşünür, her aforizmasının kendine özgü bir derinliği, bir tınısı var.

hayat, sanat, evlilik, aşk, ölüm, tanrı, hiçlik, bilgelik, yalnızlık, cehalet, doğruluk ve erdem, din ve öğretiler, kibir ve hiçlik, his, yücelik ve azlık, cennet ve cehennem, yazarlık, yaradılış ve fark ediş, benlik bazı aforizmaların benim için ifade ettiği anahtar kelimelerden ve çağrışımlardandı.

insan ruhuna belki de sigmund freud'dan daha keskin bir bakış atıyor nietzsche bize bu kitabında, insanın binbir türlü hâlini kendine özgü bir bakış açısıyla özümsüyor.

severek okuduğum bir kitap oldu.

okurken seçtiğim bazı sözleri bırakarak burada bir son veriyorum.

david lynch tarafından yönetilen 1980 yapımlı film iken senaryosu ise david lynch, christopher de vore ve eric bergren tarafından yazılmıştır.


başrolde anthony hopkins ve john hurt rol alır iken kadronun devamında ise, anne bancroft, freddie jones, john gielgud, wendy hiller gibi oyuncular yer almıştır.

deforme bir yüz ile dünyaya gelen fil adamın mücadelesini oldukça hazin ve sarsıcı bir biçimde karşımıza çıkarıyor film.

david lynch muhtemelen bizi ağlatmayı amaçlamış olmalı, insanın şekilci olmaktan vazgeçemeyen gaddar ve acımasız yanını kendine özgü bir hikâye ile aktarıyor bize, dış görünüşün her şey olma ihtimâli ile bizi baş başa bırakıyor, fil adam olarak dünyaya gelen john merrick ile yapıyor bunu.

bir fil ordusunu görmemiz ile film başlıyor,
hamile bir kadının fil tarafından tepelendiğini, darp edildiğini anlamamız ile film devam ediyor, o bebek daha sonra dünyaya file benzer yanları ile dünyaya gelebilir, bir fil gibidir zihni belki, hiçbir acıyı unutamaz.

bir cerrah olan frederick treves bir gün sirk gibi bir yerdedir, orada tutulan ve para karşılığı insanlara maskara edilen fil adamla daha sonra tanışacaktır.

bay bytes himâyesindeki 21 yaşında olan john merrick diğer adıyla ise fil adam, doktor treves tarafından patolojik olarak keşfedilmiştir, doktorun onu gördüğünde gözünden bir damla yaş da akmıştır.

fil adam tıp dünyasında da eşi benzeri görülmedik bir vakâ olacaktır, cerrah treves tarafından londra hastanesi'ne götürülür ve oradaki tıp cemiyetine tanıtılır, fil adam toplumun gözünde bir insan değil, bir "şey"dir, "ucube"dir, yüreği yok sanılır, zihinsel engelli olduğu düşünülür, ama öyle değildir...

john merrick hastane yönetimi tarafından başta sevilmez, iyileşmesi olanaksız olduğu için yapılacak bir şey de yoktur.

onu ancak içinde kötülük olmadığına emin oldukları zaman seveceklerdir...

fil adamın hastane sürecinde yaşadıkları, diğer insanlar tarafından ona yaşatılanlar, bitmeyen türlü gaddarlıklar, insanların ona karşı bakış açılarının değişimi ile film devam eder.

fil adam'ın uğradığı zorbalıklar bir ateş topu gibi insanın içini yaksa da, başlayan dostlukları ile yüzümüz gülüyor biraz.

ve ölmeyi göze alarak hayatta bir kez olsun kendi dileğinin peşinden gitmesi ile filmimizin sonlarına doğru yaklaşırız.

şimdi ise filmle ilgili kişisel fikirlerime geçiyorum.

bu filmi temmuz ayında ilk kez izlememin ardından ikinci kez seyredişim oldu, hissettirdikleri hâlâ aynı...

herkesten farklı olanın bitmeyen yalnızlığını, değersiz hissettirilişini, insan yerine bile konmayışını, fiziksel durumuna rağmen vâr olma mücadelesini oldukça etkileyici bir hikâye ile bize ulaştırıyor yönetmen.

fil adam, doktorun evine misafir olarak gittiğinde doktorun çocukları ondan korkmasın diye evden gönderilmek zorunda kalınmış, arkadaşlarına gitmişler, bu detay bile oldukça sarsıcıydı.

fil adamın kendisini görmemesi için onun odasına ayna bile koymuyorlar, farklı olanın kendisiyle yüzleşip yaşayacağı olası bir çıldırmanın ve geçireceği şokun önüne geçebilmek için, ona aynayı gaddar olan kişiler zorla tutuyor.

anthony hopkins ve john hurt olağanüstü bir oyunculuk sergileyerek insanı inanılmaz etkiliyor.

dış görünüş her şey midir, yoksa aslında hiçbir şey mi, cevabı ise o insanın yüreğini gördüğün zaman anlıyorsun...

" çırpın çırpın ki belki görürsün
ölümden ötesini... "

sf; 54

1933/ 2021 yılları arasında yaşayan kıymetli şair ve yazar sezai karakoç imzalı 128 sayfalık eser olup şiir türünde yer alır iken ilk olarak 1967 yılında yayınlandığı bilgisi kitabın başında verilmiştir.

sezai karakoç'un okuduğum son kitabı bu oldu, şimdi ise kitaba geçelim;

kitabımız hızır ile gerçekleştirilen sembolik bir ruhâni yolculuğu simgeleyen 40 bölümden oluşan bir şiirden oluşuyor,
40 saat yani bu yüzden 40 bölüm olduğu açıkça görülüyor.

usta şairin bu kitabında değindiği temalar benim açımdan şöyle oldu, kıyamet, ölüm, tanrı, direniş, diriliş, bilgelik, yaşam, ölümden ötesi, zaman, vâroluş ve anlam benim için ifade ettiği bazı anahtar kelimeler böyleydi.

sezai karakoç sanki dünyadaki bütün derelerin kenarına gitmiş ve yaşama, yüreğine, ölüme, zamana ve anlama kulak vermiş, görünmeyenin ötesini duyumsamış biri izlenimi verir nitelikte yazıyor bana kalırsa, maddenin ötesini görüyor gibi, keza onun şiiri metafizik şiir olarak da değerlendirilmiştir.

islâmî bir direnişin şiirsel yansıması niteliğindeki şiirler olarak yansıdı bana.

en can alıcı bulduğum dize, ölmeden önce ölümden sonrasını görmüşlerdir sanki dizesi oldu diyebilirim.

kitap hakkında nâçizâne yazacaklarım sanırım bu kadar, okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

amerikalı pulitzer ödüllü yazar cormac mccarthy imzası taşıyan ihtiyarlara yer yok adlı eserden uyarlanan 2007 yapımlı amerikan filmi olup ethan coen ve joel coen tarafından yönetilmiş ve çok sayıda ödül almıştır.



başrolde javier bardem, tommy lee jones, josh brolin, kelly macdonald gibi oyuncular rol almaktadır.

değişen dünya düzenini ihtiyar bir şerif, bir seri kâtil ve rant yoluyla elde ettiği parayı bırakmak istemeyen genç sayılabilecek bir adamın kesişen hayatları üzerinden anlatır.

olaylar 1980'li yıllarda geçiyor.

bir gün avcılık niyetiyle orada bulunan llewellyn adlı bir adam bir arbedenin kalıntılarına denk gelir, ortalık kan gölüne dönmüştür, her şey paramparça ve tuz buzdur, llewellyn bulduğu ama hak etmediği parayı alıp kaçacaktır, o parayı hak ettiğine inandığı için onun açısından bir sorun yoktur, gel gelelim işler istediği gibi gitmeyebilir...

kurbanlarını yazı tura yoluyla öldürmeyi tercih eden oldukça soğukkanlı bir serî kâtil olan anton chigurh onun peşini bırakmaya niyetli değildir.

burada bir es verip llewellyn ve anton chigurh karakterleri hakkında konuşmakta fayda var.

llewellyn hak etmediği paraya el sürmüş olsa bile seri kâtil kadar soğukkanlı ve acımasız değil gibidir, her ne kadar geyik avına çıkmış olsa da, yüzünde genellikle hüzünlü bir ifâde hüküm sürer, evlidir ve annesi ölmüştür.

anton chigurh ise oldukça ilginç bakış açılarına sahip biri olduğu izlenimi vermektedir, karşısındaki insana bir soru sorduğunda konunun saptırılmasından haz etmez, direkt olarak net olunmasını ve istediği cevabın hemen o an verilmesini ister, insanların onu yormasına tahammülü yoktur.

ve şerif bell...

olaylara hem aklıyla hem yüreğiyle yaklaşan, analitik ve oldukça zeki bir şeriftir,
ihtiyarlamıştır, bu değişen düzen onun bildiği doğruları ters yüz edecek gibidir, artık ihtiyarlara yer yoktur...

anton chigurh, llewellyn tarafından el konulan milyon dolarların peşine düşmüştür, bu uğurda savaşacak, karşısına çıkan kimseye acımayacaktır.

ihtiyar şerif bell'in gördüğü rüyayı anlatmasıyla filmimizin sonlarına doğru yaklaşırız...

filmle ilgili kişisel fikirlerime geçiyorum.

konu açısından etkileyici bulduğum bir filmdi, javier bardem oldukça etkileyici bir oyunculuk sergileyerek insanı ara sıra düşündürüyor.

en etkileyici bulduğum sahneler şöyle oldu;

anton chigurh, llewellyn'in evine sızmış olduğu anda onun karısı ile göz göze geliyor ve adamın karısı ise o gün annesini toprağa verdiğini söylüyor.

javier bardem bu anda gözleri dolu gibi bakıyor ve bu sahne gerçekten etkileyiciydi.

ikinci etkileyici bulduğum sahne ise,
anton chigurh trafik kazası yaptıktan sonra kolunun kemiği etinden dışarı çıkıyor ve ona iki erkek çocuğu yardım ediyor, onlardan yardım istediği anlar da duygusal gibiydi.

anton chigurh kader ve teslimiyet gibi konular üzerinde düşünmeye sevk eder iken dünyaya ise kendine özgü bir bakış açısıyla yaklaşıyor.

en tahmin edilemez karakter benim için oydu, merhametin ve zâlimliğin bir insanda aynı anda bulunabilme ihtimâli ile bizi baş başa bırakıyor.

hayatımızın ipleri bizim elimizde midir, yoksa her şey bir yazı tura kadar basit midir?

kim bilir?

senaryosu kevser öz tarafından yazılan ve batuhan aydoğan tarafından yönetilen 9 dakikalık kısa film;
1 ay önce yayınlanmıştır.


rasim adındaki yaşlı ve alzheimer hastası terzi bir adamın yıllar önce kaybettiği karısına karşı duyduğu vefa borcunu ve vermiş olduğu sözü yerine getirme çabasını konu ediniyor.

yaşlı adam alzheimer olsa da ara sıra geçmişi hatırlıyor, aşkını, karısını, alzheimer olsa dahi unutamadığı o insanı hatırlıyor, onun gençliğini, üzerindeki elbisesini, elbisesini gösterirken duyduğu heyecanı, sevinci, mutluluğu yeniden duyumsar gibi oluyor.

güzel ve gencecik karısına bir söz bu, ona güzel bir elbise dikecek, evliliklerinin 10. yılını kutlayacaklar, ölüm onları asla ayırmayacak...

ama hayat ideallerdeki gibi olmaz, hayat her an değişir, kazanır ve kaybedersin, tıpkı terzi râsim amca gibi...

bir gün daha istersin, adı ruhuna dövme gibi kazınmış bir insanın varlığını doya doya yaşamak için, yüzüne bakmak için, aşkın için.

şimdi ise kişisel fikirlerime geçmem gerekirse;

konusunu duygusal bulduğum bir kısa film oldu.

ana fikir ise bence şöyleydi;

verdiğin sözü tutmak istersin, aşkın için, o artık gözle göremediğin kadar uzakta olsa bile, bu dünyada olmasa bile, alzheimer olsan bile onun için elinden geleni yapmak istersin, sözünü yerine getirmek istersin, unutmuş veya unutulmuş olsan bile...
tıpkı terzi râsim amca gibi...

iz bırakanların unutulabileceği bir evren yoktur...

1971 doğumlu türk yazar olarak bilinir;
yazar, muhabir ve editör olmasının yanı sıra hayatının bir döneminde matematik öğretmenliği de yaptığı bilinir iken yayınlanmış pek çok eseri bulunmaktadır.



bazı kitapları

prens prensesi sevmedi
gel hayattan konuşalım
annem beni görsün



kaynak

kimi kaybettiysen ona seslenmek istersin, artık kullanamadığın o sıfat, o kelime içinde çığ olur ve büyür her gün, artık yaşamadığını ve o odada olmadığını unutursun, sesleneceksin ve cevap verecek sanırsın.

kimse senin ona seslenmeyi ne kadar özlediğini bilemez.

birini kaybettiğinde sadece onu kaybetmiş olmazsın, onun sana kullandığı kelimeleri de, sıfatlarını da kaybedersin.

" sana, yeniden dirilmiş annemi
seyreder gibi bakardım. "

1979/ 2022 yılları arasında yaşayan türk şair, yazar ve izdiham dergisi'nin kurucu ismi olarak da tanınmış olan bülent parlak imzalı 78 sayfalık eser olup şiir türünde yer almakta ve 2014 yılında yayınlandığı bilgisi verilmiştir.

şairin her şey için çok geç adlı eserinden sonra okuduğum ikinci kitabı bu oldu.

bülent parlak yazdığı birkaç kelime ile insanı nefessiz ağlatacak kadar iyi yazan insanlardan biriydi, mekânı cennet olsun, yazdıklarını yüreğimde hissettiğim bir insanın artık yaşamaması acı veriyor.

şimdi ise kitaba geçelim;

kitabın adının da vaat ettiği üzere, huzursuzluğunu, kimsesizliğini, garipliğini, acısını, bir yere ait olamayışını ve sanki ömür boyu dünyaya sığamamışlığının verdiği kırgınlığı derinden hissettiren şiirlerdi benim için, etkisinde kalmamanın olanaksız olduğunu düşündüğüm şiirlerdi.

şairin hayatı algılama ve algıladıklarını yansıtma biçimi diğer kitabında olduğu gibi bu kitabında da oldukça etkileyiciydi.

okurken etkilendiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

" aranarak bulamadım karanlıkta,
elinin işaret ettiği yönü. "

yakın zaman önce yitirdiğimiz kıymetli felsefeci, akademisyen ve yazar ioanna kuçuradi imzalı 112 sayfalık eser olup şiir türünde yer almakta iken içerisinde ise kendisinin 1955/ 1961 yılları arasında kaleme almış olduğu şiirler yer almaktadır.

şiirler yunanca dilinde yazılmış ve dilimize ise kornilia çevik bayvertyan tarafından çevrilmiştir.

ioanna kuçuradi bir şair olarak değil de felsefeci olarak anıldığı için ve uzmanlık alanı şiir olmadığı için galiba bu tanımı yazmakta biraz zorlanacağım, umarım hakkını verebilirim.

yazarın gençlik dönemlerinde yazılmış şiirler olduğu için okurken fazla etkilendiğim söylenemez belki ama hiç etkisi olmayan şiirlerdi demek de yanlış olacaktır, hissetmekten ziyade hatırlama amacı güderek okuduğum bir kitaptı.

kitabın adının perdenin arkası olmasından biraz söz açmakta fayda var, ki bu yalnızca öznel bir tahmin olacaktır, neden perdenin arkası olduğuna dair küçük bir tahmin, perde kapalıyken yaşam değişmiştir, manzara değişmiştir ve en çok da sen değişmişsindir, perdeyi açtığında gördükleri, hissettikleridir belki de bu yazılanlar, perdenin arkasındaki değişen dünyadır, kim bilir?

şiirlerin değindiği bazı duygu ve konulara geçmek gerekirse, yüzünü esirgemek, birinin gözlerinde kaybedilen duyguyu ondan geri istemek, bir insan tarafından sevilmek için çabalamak, zamanın durgunluğu, yalnızlık zamanları, bağ, suskunluk hissi, benim için bazı şiirlerin ifade ettiği durumlardandı.

en can alıcı bulduğum dize ise;

"sen, dişlerimi saymana izin verdiğim " dizesi oldu, dişlerini saydıracak kadar birinin karşısında ağız dolusu gülmek ve bir tek o kişinin yanında yürekten gülme durumu üzerine düşündüren bir dizeydi.

okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

senaryosu mesut uçakan tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen türk dizisi olup 1987/ 1988 yılları arasında yayınlandığı bilgisi verilmiş iken başrolde yer alan isimler ise ahmet mekin, nevra serezli, metin serezli, sevda ferdağ, efgan efekan, selma tarcan, nil ünal ve efe durak olarak bilinmektedir.



dizimiz dram türünde yer alıyor olsa da kısmen bilimkurgu türüne selam çaktığı da görülmektedir.

dizimizin şu soru etrafında şekillendiği söylenebilir, bizi biz yapan nedir, beden mi, ruh mu, anılar mı, zihin mi, karakterimiz aslında ruhumuz mudur, bir insanı seni artık tanımıyor olsa da yine de sevebilir misin?

ünlü yazar semih şerifoğlu genç oğlunu trajik bir şekilde kaybeder, oğlunu kaybettikten sonra ölüm kavramına yoğunlaşır ve artık eskisi kadar mutlu olmadığı görülmektedir, aradan bir süre geçtikten sonra ünlü yazarın beyninde tümör olduğu fark edilir ve tek çare ise dizide metin serezli'nin bastırarak söylediği gibi "beyinnnn nakli"dir.

yazar semih şerifoğlu beyin nakli olmak istemez, şiddetle karşı çıkar, ailesi ise onu sonsuza dek yitirmektense onun başka biri olmasına bile râzı olmaktan başka çare içerisinde değildir.

beyin cerrahı kenan aksal ise daha önce hiç denenmemiş olan beyin naklini gerçekleştirmek ister, hastasını düşünüyor olsa da asıl nedeninin kendi çıkarları ve menfaati olduğu üzerine tartışılabilir, kendini kanıtlamak, büyük bir başarıya imza atmak, kibir gibi nedenler olduğu söylenebilir.

semih şerifoğlu beyin naklinden sonra adeta bambaşka biri olacaktır, heykeltıraş karısı inci'nin artık haz etmediği biri haline gelecektir, beyni nakledilen köylü bir gencin ruhuna kısmen büründüğü görülecektir, önceki hayatında sigara içmez iken beyin nakli olduktan sonra sigara tiryakisi olmak, şiddete meyyal biri haline gelmek, kabalaşmak, onun beyin nakli olduktan sonra değişen bazı tavırları arasında yer alır iken ruhu ise aynı kalabilecek midir?

anıları silinmiş bir insan hayata ne kadar tutunabilir?


dizimiz salt bu konu etrafında dönmez, yazarın aile hayatı, beyin cerrahı kenan aksalı'nın ailesindeki durumlar, aldatılması ve karısının yaşadığı trajediler, yazar semih şerifoğlu'nun kızının hikâyesi, karısı inci'nin değişen duyguları, diziyi harmanlayan diğer unsurlardandı benim için.

dizi hakkında kişisel fikirlerime geçmem gerekirse;

konusu ilgi çekici olmakla birlikte, içerisinde olağanüstü oyuncular yer alıyor olsa da, izlerken fazla duygulanmadığım bir dizi oldu, belki de, bir insanın anlarını yitirmesinin soğukluğunu başka bir biçimde yansıttığı içindir.

son sahnede belki biraz duyulandım,
bir insanın kendisinden geriye hiçbir şey kalmadığını hissettiğini gördüğüm için olabilir.

hepsi o kadar.

bir insanı o kişi yapan şeyin tam olarak ne olduğu sorusu üzerine inşa edilmiş, izlenesi ve güzel bir diziydi her hâlükârda benim için.

anıların senden uzaklaşırsa
nasıl yaşarsın?