son singapur vapuru yazar profili

senaryosu ömer yavuz tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; melih osman uzun, ozan can şamiloğlu ve okan can gibi çocuk oyuncular rol almış iken film ise 2017 yılında yayınlanmıştır.


elektrikler kesilince çocuk olduğunu hatırlayan bir çocuğun kendisini bilgisayar oyunlarına fazlaca kaptırmasını, dış dünyadan kopuşunu, çocukluğunu bilgisayar oyunlarına fedâ edişini, toprak kokusu'nu unutmaya başlamasını konu ediniyor.

bir çocuğun oldukça eski model bir bilgisayarda oyun oynadığını görmemiz ile film başlıyor, oynadığı oyunla hemhâl olmuş ve kendisini oyunlara hapsetmiş, zamanın geçip gidiyor olmasının bile farkında değil, bir daha çocuk olmayacağının da farkında olmadığı gibi...

sonrasında elektrikler kesiliyor ve dünyası başına yıkılıyor, belki de oyunu kaydetmemişti, o yüzdendir, sonrasında ise arkadaşlarıyla dışarda oynadığı görülüyor, gördükleri belki de bir rüyadır, onu kendisine getirecek, çocuk olduğunu ve dış dünyadan kopmaması gerektiğini hatırlatacak bir rüyaya ihtiyacı vardır.

benim için yalnızca şu konuda düşündürücü bir kısa filmdi;

bir şeyin ya da birinin varlığının farkına varmamız, değerini anlamamız için illa onu kaybetmemiz mi gerekir?

çocuk olduğunu hatırlaması için illa elektriklerin gitmesi mi gerekiyordu, belki de evet, hatırlamak için yitirmemiz gerekmemeli.

" uğruna yaşadığın
bir şey yokmuş şimdi. "

1934/ 2016 yılları arasında yaşayan kanadalı sanatçı, yazar, şair ve müzisyen leonard cohen imzalı 110 sayfalık eser; dilimize mustafa yılmazer tarafından çevrilen eserin türkçe baskısının 1996 yılında yapıldığı bilgisi verilmiştir.

kitapta sanatçının bilindik bâzı şarkı sözlerinin yanı sıra şiirleri de yer alıyor, bu şarkılara örnek vermek gerekirse; suzanne, dance me to the end of love, bird on the wire, famous blue raincoat vb.

sanatçının bir kadına dokunmayı özlüyorum (kitap) adlı eserini de okumuştum, kendisinden okuduğum son kitap bu oldu, diğer kitaplarını da okuyacağımı umuyorum.

kitaba geçelim;

şarkı sözlerinde olduğu kadar, şiirlerinde de ruhunun keskinliğini gözler önüne seriyor usta sanatçı, şiirlerini okurken ise şöyle bir izlenime kapılıyor insan, hayatın gerçeklerinin farkındayım ama ondan etkilenmemeyi bir şekilde başarıyorum, şiirlerin bendeki yansıması tam olarak buydu.

bazı şiirlerinden politik bir tat almak da mümkün olsa da dengeyi koruyor ve şiirine fazla dâhil etmiyor siyâsi çizgisini, ancak yine de hiç renk vermiyor da denilemez bence, diğer şiirleri ise aşklar ve ilişkiler üzerine ilerliyor, aşkı, sevgiyi, tutkuyu ve sadakâti, aldatılmışlık hissini, aşkla dolup taşan bir yüreğe sahip olmanın etkilerini yansıtıyor sanki leonard cohen.

hem ciddi hem de muzip bir insanın kaleminden döküldüğü hissedilen şiirler, şarkı sözleriydi benim için, kitabın en can alıcı cümlesi bence buydu;

unutamıyorum, unutamıyorum/
ama anımsayamıyorum neyi unutamadığımı... son zamanlarda okuduğum en etkili sözlerdendi.

okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

şarkılar ve şiirler sizinle olsun...

* anne adında bir kısa film başlığı daha olduğu için başlık sonuna filmin yılı eklenmiştir.

senaryosu emre kerimoğlu tarafından yazılmış ve ramazan göksal tarafından yönetilmiş kısa film;
necmettin kerimoğlu, murat aydın, hayriye kerimoğlu ve lokman karakaş gibi isimler rol almış iken film ise 2 ay önce yayınlanmıştır.



hem anılarla dolu hem de artık bomboş olan eski evlerini ziyaret eden bir baba ve oğulun anılarıyla yüzleşmesini, kaybedilen bir anneye ve eşe duyulan özlemi, insanın sevdiği birini kaybettikten sonraki yalnızlığını konu ediniyor.

bir ömrü etkisi altına alan anılar, artık hayatta olmayan anne kişisi, yitip gidenle birlikte yok olup giden neşe, her yerde anılarını görmek ve anıların verdiği acıyla mücadele etmek, anneye duyulan özlem, filmi özetleyebileceğim temalardandı benim için.

bu film bana uçuşan etekler kitabını hatırlattı, zirâ orada da bir baba ve oğulun yas süreci söz konusuydu, artık hayatta olmayan bir anne ve bir eş için...

görsel açıdan beğendiğim bir kısa film oldu,
konu açısından da etkileyiciydi, bazı sahnelerinde gözlerim yaşarmış olabilir,
en sevdikleri insanı ziyaret ettikleri sahnede olduğu gibi...

filmin en öğretici mesajı bence şuydu;

hayatta her şey her an olabilir, her an sevdiğin birini kaybedebilir, bu çığın altında kalabilirsin, bundan bir kaçış yoktur çünkü hayat bilinemeyendir, sevdiklerinle geçirdiğin her saniyenin dünyanın en pahalı mücevherlerinden daha değerli olduğunu bil, ayrılıkların, ölümlerin, yok oluşların bir çaresi yoktur, sevdiklerinin değerini onlar yaşarken anlamalısın, gidenler geri gelmiyor....

* kitaplarındaki ismi de bu şekilde yazıldığı için ismi aynen öyle yazılmıştır.

1955/ 2017 yılları arasında yaşayan fransız yazar ve senarist kimlikleriyle bilinir; vermiş olduğu eserlerin çeşitli edebiyat ödüllerine de değer görüldüğü bilinmekte iken kitapları sinemaya da uyarlanmış ve kendisi ise 61 yaşında hayatını kaybetmiştir.

dilimize çevrilen kitapları

sustalı
o'nun karısı
cuma akşamı

yokluğu geçerliliğini korusa da artık görme umudunun kalmadığı insanlardır.

çok genç yaşlarında iken bir trafik kazası sonucu hayatını kaybeden ajlan büyükburç ve mine çağlıyan ikilisinin 1993 yılında yayınlamış oldukları aşkolsun adlı albümde yer alan şarkı; şarkının söz ve müziğinin dilek çumralı imzası taşıdığı bilinmektedir.

geçenlerde dinledim bu albümü, içlerinde bana en çok dokunan şarkı bu oldu, huzur içinde uyu ajlan büyükburç...


şarkının en can alıcı sözü bence şuydu;

" tüm sevdiğim kişiler
birer birer yok olmuş
albümdeki o yüzler,
hepsi sararıp solmuş... "




albüm

" death will come when thou art dead. "
" gelir ölüm ancak sen ölünce. "

1792/ 1822 yılları arasında yaşayan ingiliz şair percy bysshe shelley imzalı 104 sayfalık eser; dilimize volkan hacıoğlu tarafından çevrilen eserin türkçe baskısının ise 2020 yılında yapıldığı bilgisi verilmiştir.

percy bysshe shelley'nin yalnızlığın ruhu adlı eserinden sonra kendisinin okuduğum son kitabı bu oldu, açıkçası kitaba dair beklentim daha üst düzeydeydi ama beklentimi zerre karşılamayan bir kitap olduğunu da söyleyemem.

percy bysshe shelley bu kitabındaki şiirlerinde daha toplumsal bir yerden yaklaşıyor bize, kendi iç dünyasını ve duygularını geri plana atıyor sıklıkla, yüreğinden ziyâde düşünce ve gözlemlerinin şiirsel yansımaları dikkat çekiyor ağırlıklı olarak, dönemin ingiltere'sini eleştiriyor bazı şiirlerinde, ülkesindeki bazı şeylerden hoşnut olmadığını düşündürüyor.

isyânkar ve kabına sığmaz bir bakış açısının hüküm sürdüğü görülüyor.

bunun yanı sıra yine de bazı şiirlerinde duygularını yansıtan dize ve şiirleri de karşımıza çıkıyor ara sıra, özlem, hayal kırıklığı, kopuşlar, bazı şiirlerinde hissettirdiği duygulardandı benim için.

bazı şiirlerde tanrısal bir tını da söz konusu gibi iken bazılarında ise epik bir tadın hüküm sürüyor olması bence şiirleri etkileyici kılan unsurlardandı.

en can alıcı bulduğum dize ise; "gelir ölüm ancak sen ölünce " dizesi oldu.

okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

tam adı william olaf stapledon olan ve 1886/ 1950 yılları arasında yaşayan ingiliz yazar, felsefeci kimlikleriyle bilinir; bilimkurgu türünde yer alan eserler verdiği bilinmekte iken kendisi ise 64 yaşında hayatını kaybetmiştir.

dilimize çevrilmiş pek çok sayıda kitabı vardır.



bazı kitapları

star maker
son ve ilk insanlar
yıldız yaratıcısı
yaşlı adam yeni dünyada
sirius
alevler

senaryosu özlem ayhan ve atalay çalışkan tarafından yazılıp atalay çalışkan tarafından yönetilen kısa film; özlem elmalı adlı oyuncu rol almış iken film ise 2015 yılında yayınlanmıştır.



kendini aramanın ve kendini tanımaya çalışmanın kayboluşla ilgisi üzerinde duruyor.

genç bir kızın ormanda koştuğu görülüyor,
belki de hayatından, dünyadan, acılarından, anılarından kaçmak istediği için kaybolmayı istiyor, insan kendini ne zaman bulur, ne zaman tanır ve ne zaman kaybeder, gibi soruları da beraberinde getiren bir kısa filmdi benim için.

genç kızın daha sonra karşısına biri çıkıyor,
o da kim? yoksa kendisi mi?

insan kendinden hiçbir zaman kaçamıyor, kaçamaz, değil mi...

nereye gidersen git, bulacağın kişi yine sensin, insan hikâyenin sonunda her zaman kendisine kalıyor, değil mi...

görsel açıdan zayıf bulduğum bir kısa film olsa da üzerine düşünmeye değer bir kısa filmdi, özellikle de genç kızın bulduğu insanın yine kendisi olması üzerine düşündüren bir konu gibiydi.

bu kısa filmin bende uyandırdığı en büyük soru şuydu;

insanın kendini tanıması ve bulması için illa kendini kaybetmesi mi gerekir?

kayboluş mümkün olmadan kendini tanımak ne kadar mümkün olabilir?

en acı duyguyu tatmadan kendine varabilir misin?

böyle mi olacaktı hissi.

1877/ 1958 yılları arasında yaşayan ingiliz ressam frank cadogan cowper imzası taşıyan ve kibir adı ile de paylaşılan resim; 1907 tarihli olduğu bilgisi verilmiştir.

resmin özgün adının vanity olduğu bilinmektedir.

analizden ziyade resimde yer alan bir detay üzerinden tek bir soru ile sizi baş başa bırakıp tanımı burada bitireceğim.

eğer hayatında hiç aynaya bakmasa ve kendini hiç görmeseydin, yine de bu kadar güçlü ya da bu kadar güçsüz hisseder miydin?



görsel kaynak

düşündüm de
en büyük hayret senmişsin.

ömer erdem
evvel

" eğer ağlamaya da gücüm kalmasaydı herhâlde ölürdüm. "

syf; 82

1907/ 1954 yılları arasında yaşayan ve zor bir hayat mücadelesi veren meksikalı ressam frida kahlo'nun aforizmalarının yer aldığı 128 sayfalık eser; türkçe baskısının 2020 yılında yapıldığı bilinmektedir.

frida kahlo'nun hayatındaki kırılma noktalarını hepimiz az çok biliriz, yaşadığı kaza, diego rivera ile olan evliliği, aldatılması, anne olmak isterken her seferinde bebeğini daha doğmadan kaybetmesi, bir süre yatağa mahkum yaşaması, hayata dair inancının sarsılması, o kazadan sonra geçirdiği fiziksel ve ruhsal dönüşüm, tüm bu olanlar onun yazdıklarını şekillendirmiş, aforizmalarına da yansımıştır, okurken de fark ediliyor keza.

asıl mesleği yazarlık olmadığı için edebî açıdan büyük beklentilere girmek belki mümkün olmayabilir ama bu yine onun kendine özgü bir dilinin olduğu gerçeğini değiştirmiyor elbette.

bu kitaptaki yazdıklarına baktığımızda ise onun karakterini etkileyen trajik silsileler de kendini hatırlatıyor, yaşadığı kazânın onu çok etkilediği, onun ruhundan bir şeyleri alıp götürdüğü de hissediliyor, diego rivera tarafından aldatılmış olduğu hissini de veriyor bazı satırlarda, onu artık sevmemeye başladığını hissettiriyor kimi sözünde.

bazı aforizmalarında siyasi kişiliğini yansıtan sözleri de yer alıyor ayrıca.

her şeye rağmen umudunu yitirmemeye çalıştığını hissettirir iken aynı zamanda kalbinin ne kadar kırılmış olduğunu, hayal kırıklıklarını, anne olamamanın acısını, aşkı ve ayrılığı, yalnızlığı, acı çekmeyi, resim ve sanata olan aşkını kendine özgü bir üslup ile yansıtıyor frida kahlo bizlere.

okurken seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.

" bazen çalmayan bir telefondur ya dünyanın gerçeği. "

1967 doğumlu türk şair ve yazar ömer erdem imzalı 200 sayfalık eser;
şiir türünde yer alan kitabımızın ilk olarak 2010 yılında yayınlandığı bilinmektedir.

şairin okuduğum ilk kitabı bu olsa da kendisini birkaç sene önce birhan keskin'i konuk ettiği bir programda tanımıştım, o programın linki de tanım sonunda verilecektir.

şimdi ise kitabımıza geçelim;

son zamanlarda okuduğum en etkileyici, en çarpıcı, en dokunaklı şiirlerin yer aldığı kitaptı benim için, insan bâzı dizelerin önünde ceketini iliklemek istiyor hani.

diğer şiir kitapları gibi kolay olmayacak bu kitaptaki şiirler üzerine konuşmak, bir çırpıda anlatılamayacak kadar derin şiirlere yer alıyor zirâ.

her şeyden biraz biraz almış sanki şair, her duygudan, her fark edişten, her anımsamadan, her yolculuktan, her yürekten, belki de bu yüzdendir şiirlerin zor olması ve bunca güzel olması.

yıkılışlar, tükenişler, yolunu gözlemeler, bağ kurmalar, kopuşlar, uzaklıklar ve yakınlıklar, ölümler ve anılar, yokluklar ve hatırlamalar, evvelindekiler, iz bırakanlar ve izi bile kalmayanlar, şiirlerin benim için ifade ettiği bazı konu, duygu ve durumlardandı.

okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

hayat kadar acımasızı var mıydı? *

dilek korkmaz tarafından yönetilen kısa film; oyuncu bilgisi verilmemiş iken 2014 yılında yayınlanmıştır.



okulunu bitirmiş ve soluğu annesinin mezarında alan genç bir kızın bu mutluluğunu artık hayatta olmayan bir sevdiği insanla paylaşma çabasını konu ediniyor.

mezuniyet forması üzerinde, cübbesi elinde, içi buruk, mutluluğunu paylaşmak istediği insan ise artık yok, mutluluğunu ya da kederini paylaşamamaktan daha acı ne vardır ki?

mesleğini eline almış olmanın gururuyla annesine geliyor, mezarına dökmek için su alıyor, annesinin mezarında ona içini döküyor biraz da, insan kaç yaşına gelirse gelsin annesinden vazgeçemiyor değil mi?

genç kız artık bir kameraman, bu eğitimi almış ve şimdi ise fotoğrafını çekebileceği bir annesi de yok, kimse kalmıyor değil mi?

benim için duygusal bir kısa filmdi,
film boyu çalan müzik etkileyiciydi, genç kızın artık hayatta olmayan bir insanla mutluluğunu paylaşmak istemesi ağır geldi.

bana düşündürdüğü ve hatırlattığı bazı şeyler vardı;

sevdiklerimiz artık hayatta ya da bizim hayatımızda olmasalar bile onlardan vazgeçemiyorduk, asla ve kat'a, zinhar yoktu vazgeçmek, unutmak, onlar fiziksel olarak yoktular sadece, anıları, ruhları, gülümsemeleri, her şeyleriyle hep bizimleydiler ve biz onlarla paylaşmak istiyorduk mutluluğumuzu, acımızı, kederimizi, her şeyimizi...

mutluluğunu paylaşamamaktan daha acısı var mıydı?

artık hayatta ya da hayatında olmayan bir insandan kopmak zordu, imkânsızdı,
hayat kadar acımasızı var mıydı?

iç dünyanıza atom bombası atılmış gibi olur.

telefonunda bir daha hiç "annem arıyor" yazısını göremez olursun, ona bir şey sormak istediğinde çaresizliğin ne demek olduğunu anlar, bu yıkımı bunca erken yaşadığın için hayata küfredersin.

artık hiçbir ölüm şaşırtamaz seni.
çünkü annenin ölümünden öte bir ölüm yoktur gayrı sana.

kar ya da yağmur yağdığında artık sadece ağlarsın çünkü onun şimdi toprağın altında olduğunu hatırlarsın, seni en çok mutlu eden insan artık yoktur.

teoman'ın şu şarkı sözünü hatırlarsın;

"hadi böyle yaşa, derken
kalbimize sormuş mu? "

" sesimi rüzgâr olarak sakla... "

garson adlı şiirinden.

1967 doğumlu türk şair olarak bilinir;
şair olmasının yanı sıra edebiyat fakültesi mezunu olduğu bilinmekte iken yayınlanmış çok sayıda eseri vardır.


bazı kitapları

olmayan şeyden konuşuyoruz seninle
dolayımlar
günler çözüldükçe
yakınlıklar
istanbul'a
evvel
kireç

garson şiiri

" mutluluk sendin... "

1948 doğumlu türk yazar ışıl özgentürk imzalı eser; öykü türünde yer almakta iken ilk olarak 1980 yılında yayınlandığı bilgisi verilmiştir.

ışıl özgentürk'ün hançer (kitap) adlı eserinden sonra okuduğum ikinci kitabı bu oldu.

çınaraltı değişti mi? adlı ilk öyküde mâziyi hatırlayan birinin monologları, iç dünyasını şekillendiren özlem duygusu, zamanın her şeyi, herkesi ve her yeri değiştirmesinin yarattığı yıkım etkisi derinden hissediliyor.

şaşmak adlı ikinci öyküde ise artık hiçbir şeye şaşırmadığı ve her şeyi kabullendiği sezilen bir kadının iç dünyası yansıyor, düşündürücü ve etkileyici bir öyküydü benim için.

türkü pencerenin dışında kaldı öyküsünde ise mutsuz bir ailenin sıradan bir akşamı anlatılıyor, yoksul bir aile, tek lüksleri televizyon, aile bireylerinin vâr olma çabası göze çarpıyor, benim için sıradan bir öyküydü.

vay televizyoncular gelmiş! adlı öyküde ise gülsüm adlı bir kadının trajik yaşamı, hayalleriyle vâr olma mücadelesi, istediği hayatı yaşayamamış olmasının verdiği eksiklik hissi seziliyor,
etkileyici bulduğum bir öykü olmasa da birkaç cümlesi oldukça iyiydi.

oğlak öyküsü ise bir oğlağın işçiler üzerindeki etkileri, varlığıyla onları birtakım sorgulamalara itmesi konu ediniliyor,
sıradan bir öyküydü.

söylenmemiş bir türkü öyküsünde ise belki de hiçbir zaman yaşanmayacak bir aşkın hayalleri, aşık olan adamın iç dünyası karşımıza çıkıyor, şaşırtan bir öyküydü.

eski bir dost öyküsünde ise geçmişi bir anda önüne çıkan, eski bir dostunu gören ve bir karar vermesi istenen adamın yaşadığı ikilemler aktarılıyor, kararlar ve kararsızlıkların hayatımız üzerindeki etkisi üzerine düşündüren bir öyküydü.

seni yitirdim öyküsünde ise sınıf farklılıklarının bir aşkı nasıl yıkıma uğrattığı, iki aşığın hikâyesiyle aktarılıyor, zengin kız fakir oğlan aşkı uzun sürmeyecektir, birisi diğerini mutlak şekilde yitirecektir, aslında ikisi de birbirini kaybeder, hayatta da bu böyledir, en etkileyici bulduğum öykü bu oldu.

yazarın anlatım tarzını iyi bulduğum öykülerdi, hayatı keskin algılayan bir insanın algıladıklarını öyküselleştirme biçimi bence iyiydi, en çok seni yitirdim ve çınaraltı değişti mi? öykülerini yüreğe dokunur etkide buldum.

okurken seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum çünkü yokuşu tırmanır hayat...

" yaşamak mı,
artık pek aldırdığım yoktu. "

1944 doğumlu türk yazar necati tosuner imzalı eser; öykü türünde yer alır iken 1972 yılında yayınlandığı bilinmektedir.

necati tosuner ne yazık ki kısa bir zaman önce hayatını kaybetti, bizlere bırakmış olduğu eserleri için kendisine minnettârız.

yazarın özgürlük masalı adlı eserinden sonra kendisinden okuduğum ikinci kitap bu oldu, diğer kitaplarını da okuyacağıma eminim.

kitabımızdaki bazı öykülerin isimleri ise şöyle; iki gün, kambur, sonun öncesi, edi ile büdü, tavşancıl, çok şey.

iki gün adlı ilk öyküde remzi adlı genç bir memurun evlenme hayalleri, topallığının aşık olmaya ve evlenmeye engel oluşu, "farklı" olan insanın toplumun nezdindeki konumu gibi durumlar konu ediniliyor, benzememenin yarattığı yalnızlığı hissettiren bir öyküydü, bazı cümleleri etkileyici olan bir öyküydü benim için.

ikinci öykü olan pastırmalı yumurtanın çokça dokunduğu gecenin hikâyesi öyküde ise bir adamın trajik sonu onun son anlarıyla birlikte kendi ağzından aktarılıyor, bazı cümlelerini iyi bulmakla birlikte, pek benimseyemediğim bir öykü oldu.

kitaba adını veren kambur öyküsü ise kambur olan ve meliha adlı bir genç kıza aşık olan gencin iç dünyasındaki umutsuzluk, yalnızlık, kabul görmeme korkusu, dış görünüşün kader üzerindeki etkisi konu ediniliyor, bu öykü bence yazarın yaşamından izler taşır nitelikteydi, kambur olmak, yalnızlık çekmek, dış görünüşünün bedelini ödemek, üzücü şeylerdi.

edi ile büdü öyküsü ise ilişkiler ve duygular üzerine düşündüren bir öyküydü benim için.

diyeşet adlı öyküde ise sepet örerek yaşayan birinin hayallerine tutunuşu, sevdalanmakla ilgili düşünceleri, yaşamından kısa bir kesit karşımıza çıkıyor.

yırtılmış bir mektup içindir öyküsü ise tek taraflı bir aşkın ızdırâbını derinden hissettiriyor, sevdiği tarafından sevilmeyen, hatta nefret edilen bir insanın kederi ve burukluğu daima hissediliyor.

şimdi ise kitapla ilgili kişisel izlenimlerime geçmek istiyorum;

sıklıkla yazarın kişisel hayatından izler taşıyan öyküler olduğunu düşünüyorum,
topal olmak, kamburluk, yalnızlık, evliliğe, sevilmeye, aşık olunmaya değer görülmemek, yazarın da öykülerde karşımıza çıktığı gibi, az çok yaşadığı, bildiği, tanıdığı duygu ve durumlardandı bence.

yazarın anlatımını etkileyici bulduğum bir kitaptı, yaşamı etkileyen duyguların hissettirilmesi etkileyiciydi.

okurken seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.

senaryosu aly muritiba ve marisa merlo tarafından yazılan, aly muritiba tarafından yönetilen 2011 yapımlı brezilya çıkışlı kısa film;

oyuncu kadrosunda ise, andrew knoll, eloina duvoisin ferreira, louise forghieri ve ludmilla nascarella gibi isimler yer almıştır.


oldukça izbe bir hapishanede yatmakta olan otuzlu yaşlarındaki metruti adlı adamın annesi lindalva'nın oğluna gizlice telefona götürme çabasını konu ediniyor.

aslında alt metninde ise ön yargıların hayatımızdaki etkisini de yansıtıyor, hapiste yatmakta olan oğluna gizlice telefon götürmesinin nedeni belki de sanıldığı gibi oğlunun suç işlemesine zemin hazırlamak değildir, oğlu o telefondan çok sevdiği birini arayacaktır belki de, en mutlu gününde sesini duymak ve sesini duyurmak istemiş de olabilir.

o gün görüş günüdür ve anne lindalva oğluna yemekler hazırlar, yola çıkar ve hapishaneye varır, oğlunu görmüş, hasret gidermiştir, detaylı aramalardan geçmiş, bütün giysilerini çıkarması istenmiş, o da bunları yerine getirmiştir, oğlunun yegane isteğini yerine getirmek için mücadele vermektedir.

benim için bazı açılardan duygusal bir kısa filmdi, oyunculuklar etkili düzeydeydi, sâhici ve çarpıcı bir gerçekçilikle karşımızdaydılar.

filmin öğretisi ise şu oldu;

en sevdiğin insandan asla vazgeçmezsin, onu aramaktan, izini sürmekten, onu sevmekten, onun sesinden, yüzünden, kalbinden.