son singapur vapuru yazar profili

senaryosu ilknur yoldar ve rümeysa erol tarafından yazılan ve aynı isimler tarafından yönetilen kısa film;
mustafa öcal, damla kızılkaya, rümeysa erol ve alaattin erdem sarı gibi isimler rol almış iken 2024 yılında yayınlanmıştır.



lahza; zamanın bölünemeyecek denli kısa bir parçası ve an gibi anlamlara gelmekte iken film de her lâhzası belirsizlikle geçen bir gencin içinde olduğu duruma odaklanıyor.

maddi açıdan zor bir dönemden geçtiği ve neredeyse meteliksiz olduğu görülüyor, kız arkadaşıyla arasında tartışma yaşanıyor, annesi onun bu durumundan memnun değil gibi gözüküyor, genç adam ise aldığı her nefeste, her lâhzada sanki bir dönüşüm yaşıyor, sorumlulukları ve sırtındaki yük her an artıyor, ailesine, kız arkadaşına, kendisine dair sorumlulukları var, zaman geçip gidiyor ve o zamanda sıkışıp kalmış izlenimi veriyor.

deniz kenarına gidiyor bazen, uzaklara dalıyor ve belirli aralıklarla yerden taşlar toplayıp yanına alıyor, o taşlar aslında sırtındaki yüke ve insan olmanın ağırlığına bir gönderme niteliğindeydi.

taşların boyutlarının değişmesi ise, insanın yaş aldıkça sorumluluklarının boyutunun da değiştiği gerçeğini yansıtır gibiydi.

her lâhzada yükün de ağır gelmeye başlayabilirdi, gökyüzü bazen ciğerine doluyormuşçasına, nefes almak bile zor gelebilirdi.

genç adama ailesinin ve sevdiklerinin anlayış göstermeleri ile filmimizin sonlarına doğru yaklaşıyoruz.

görsel açıdan beğendiğim bir kısa filmdi,
konusu üzerine düşünmeye değerdi,
bana düşündürdüğü en etkili şey şu oldu;

en zor zamanlarında kim seninle kalacak, kim seni ne olursa olsun yarı yolda bırakmaz, kim seni değişmiş olsan bile sevmeye devam eder, bilebilir misin?

en zor zamanlarında seninle olan,
seni gerçekten sevendir.

" bana sabırlar dilerdin,
sen pes ettin benden erken. "

ogün sanlısoy
kaybettik severken

1925/ 2005 yılları arasında yaşayan türk şair, yazar ve öğretmen olarak bilinir; bir süre öğretmenlik yaptığı bilinmekte iken aynı zamanda edebiyatın farklı alanlarında eserler vermeye devam etmiş ve 80 yaşında hayatını kaybetmiştir.

bazı kitapları

müfide güzin anadol bütün şiirleri
adaşım

yokluğunda kılıçla ikiye bölünmüş gibiyim.

alışamam, bilirsin.

seni sonsuz özledim...

" zaman bizi bizden alıp götürür. "

varlık yayınları tarafından yayınlanan 127 sayfalık eser olup şiir türünde yer almakta iken yaşar nabi nayır tarafınca hazırlanmış ve 1950 yılında yayınlanmıştır.

yeni şiirler 1952 ve yeni şiirler 1958 için de nâçizâne yazmıştım, şimdi ise kitabımıza geçelim;

kitabımızda 103 şairin 136 şiiri bulunmakta iken, şiiri yer alan bazı isimler ise şöyle; ziya osman saba, özdemir asaf, müfide anadol, behçet necatigil, ümit yaşar oğuzcan, kenan harun ve daha onlarca şair daha...

hayatın ve hayatta olan biten her şeyin değişimini gözler önüne seren, şaşırtan, etkileyen, düşündüren, insana kendine ya da artık burada olmayana dair bir şeyler hatırlatan, güçlü sayılabilecek şiirlerdi.

her şeyin bir anı olarak kalması, anıların bile bir zamandan sonra silinmeye yüz tutuşu, ah etmek ve dönmeyecek olanı beklemek arasında kalmak, ahvâlinin belirsizliği karşısında duyulan endişe, zamanın insanın elinden her şeyi mutlak şekilde alıyor olması, ayrı düşüğün insanın şimdiki hâline duyulan merak, bağlanmak ve yitirmek, acı çekmek...

iz bırakanı silmenin zorluğu, istesen de olduramadığın şeylerin ağırlığı, aşklardan geriye bazen sadece fotoğrafların, resimlerin kalıyor olduğu gerçeği ve yalnızlığın dâimi oluşunun verdiği keder, burukluk, bazı şiirlerin yansıttığı duygu, durum ve temalardandı denilebilir.

kitabın en can alıcı dizelerinden birkaçı ise bence, hatırlamaya çalıştım bütün unuttuklarımı ve düşünmek ağlamaktan da beter dizeleriydi.

okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

" asıl sorun yaşamaktır,
diye ağzından kaçırdı... "

1931/ 1983 yılları arasında yaşayan ve o yılın son gününde hayatını kaybeden türk yazar sevim burak imzalı eser; öykü türünde yer almakta iken 1965 yılında yayınlanmıştır.

kitabımızda toplam 6 öykü yer alıyor,
isimleri ise şöyle;

sedef kakmalı ev, pencere, yanık saraylar, büyük kuş, ay ya rab yehova ve ölüm saati

sedef kakmalı ev adlı ilk öyküde nurperi adlı bir kadının uzun yıllar evli kaldığı ziya bey'in ölümünde neler hissettiği ve iç dünyası yansıyor, cenaze alayını ve tabutu izlerken fazla acı çekmediği ve durgun bir ruh halinde olduğu hissediliyor, belki de sevgisi çoktan bittiği için onun ölümü onu etkilemeyecektir.

pencere adlı öyküde ise olası bir intiharın kişiler arasında yarattığı duygu ve gerilim anlatılıyor, karşı apartmandaki bir kadının balkondan düşme garantili eylemlerinin intihar planları olduğunu düşünüyor onu uzaktan izleyen diğer kişi,
kurtarmak istemiyor, aksine bu davranışı gerçek bir davranış olarak algılıyor, gözlemliyor ve gittikçe ona benziyor,
farklı ve etkileyici sayılabilecek bir öyküydü.

kitaba adını veren yanık saraylar öyküsünde ise sarayda yaşayan bir genç kızın içinde olduğu durum anlatılıyor,
o sarayda yaşıyor olsa da orada doğmamış ve bebekken bakılması için o aileye verilmiş,
fulya teyze ile olan bağı ve yaşadıkları ile öykü devam ediyor,
bazı cümlelerin oldukça iyi olduğu bir öyküydü.

büyük kuş öyküsü ise ayrılışlar, ilişkiler üzerine düşündüren bir öyküydü,
okurken metinden kopmak mümkün, anlamlandırmak zor olabilir, yazarın anlatım tarzından kaynaklı bir durum, pek benimseyemediğim bir öyküydü.

şimdi ise kitapla ilgili kişisel fikirlerime geçmek istiyorum;

yazarın anlatımı kurgudan muaf izlenimi verir gibiydi, akışkan bir tarzı vardı, hissettirmeyi ya da fark ettirmeyi amaçlayan öykülerdi benim için, yazarın konuya değil de duygulara odaklanması belki de yüzdendir, bu sadece benim kapıldığım izlenim, beklentimi tam anlamıyla karşılayam bir kitap olduğunu söyleyemem ama hiç etkileyici bir yanı yoktu da diyemem.

en etkileyici bulduğum öykü pencere öyküsü oldu.

okurken seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.

1915/ 1998 yılları arasında yaşayan amerikalı şarkıcı ve oyuncu frank sinatra şarkısı olarak bilinir; şarkının sanatçının 1973 yılında yayınladığı ol' blue eyes is back albümünde yer aldığı bilinmektedir.

senaryosu defne burnaz tarafından yazılmış ve harun osman timur tarafından yönetilen kısa film; gökhan tercanlı, veysel vezail ve berat yıldız gibi isimler rol almış iken film ise kısa bir zaman önce yayınlanmıştır.

suç ve ceza, vicdan ve içsel hesaplaşmalar üzerine düşündüren bir kısa film olduğu görülmektedir.

iki adamın günün ilk ışıklarıyla yola çıkmaları ile film başlar, bir ayçiçeği tarlasına gitme niyetindedirler, arabalarında bir kişi daha vardır, büyük bir çöp poşetine sarıp sarmalanmış, öldürmek istedikleri ama kimin öldüreceğine karar veremedikleri biridir.

derken alana gelirler ve o kişiyi de götürürler, hareket etmesinden dolayı hâlâ hayatta olduğu anlaşılmaktadır, ikisi de onu öldürmeye hazır değildir, silahı kimin sıkacağına karar veremezler, diyalog olmamasına rağmen içsel hesaplaşmalar içerisinde oldukları bakışlarından anlaşılmaktadır, vicdanları devreye girmiş gibidir.

bir çocuk onları uzaktan görür ve işler tamamen değişir.

o çocuğun zihninde böylesine travmatik bir iz bırakmak istemezler, gaddar olarak hatırlanmak istemezler, belki de istedikleri öldürmek değil, korkutmaktı, başardılar...

insanın vicdanını yitirmediği sürece her zaman bir umut olduğunu hatırlatan bir kısa filmdi, görsel açıdan iyi bir kısa film olduğunu da söylemek mümkün.

filmin adının lodos olmasının konusuyla ilgisi belki de şuradaydı;

aldıkları karar lodos rüzgarı gibiydi, sert veya keskin, sonrasında bu rüzgar değişti, kararları değişti, merhamet devreye girdi, vicdan ve onları izleyen çocuğun varlığı onları etkiledi, lodos yerini melteme bıraktı.

düşündürdüğü sorulardan biri de şuydu;

öldürmek mi daha zordur, yaşatmak mı?

yaşatmak daha zordur,
yaşatmak daha değerlidir...

çünkü yaşamak daha zordur...

sound açısından yavaş ilerleyen ama insanı etkileyen ve yüreğe dokunan şarkılar olarak tanımlanabilir.

kendi adıma örnek vermem gerekirse;

kimin yokluğu en çok acı veriyorsa onu.

kimin mezarına gitmeye cesaretin yoksa onu diriltirsin.

" açıklanamaz bir şekilde öykünün çoktan yazıldığı­nı, bittiğini de hissediyorum.

tıpkı yaşamlarımız gibi... "

disiplinli güzel günler

senaryosu hazal demir tarafından yazılan ve caner akkaya tarafından yönetilen kısa film; kadrosunda ise aslıhan altunel, berke sanlı, doruk cihan gıdık ve esra tekin gibi isimler rol almış iken film 2012 yılında yayınlanmıştır.


hayatımıza giren insanların yalnızca bir tesadüf eseri mi yoksa kaderin bir hediyesi mi olduğu sorusu üzerine düşündürüyor.

bankta oturmakta ve denizi seyretmekte olan genç bir kadının hüzünlü ve durgun olduğu görülüyor, o sırada deniz kenarında yürümekte olan genç bir adam genç kadının yanına oturuyor, tanışmaları kader mi yoksa tesadüf mü, bilinebilir mi?

genç adam, kadına kendi simitinden bir parça koparıp veriyor, kadın ise simitini martılarla paylaşıyor, geri döndüğünde ise genç adamın birkaç saniye içinde oradan ayrıldığı ve gitmeden önce bir not bıraktığı görülüyor.

umarım tekrar karşılaşırız yazıyor notunda, tekrar karşılaşmaları ya mümkün ya da imkânsız, bazen bir yüzü ölene kadar göremeyebilirsin, eğer sen onun için bir yazgı değil sadece bir tesadüf isen.

hayatın onları yeniden bir araya getirmeleri güçlü bir ihtimâl gibi görünüyor, belki kavuşacaklar, aşık olacaklar, belki de ebediyen yollar ayrılacaktır, hayatta ilişkilere dair sistemin böyle yürüdüğü gibi.

film hakkında kişisel fikirlerime geçmem gerekirse;

düşündürdüğü bazı şeyler vardı, tanıdığımız bir insanın, insanların, hayatımızda ne gibi bir iz bırakacağını, yokluklarının bizi ne hale getireceğini başta bilemezdik, tesadüfen tanıştığın bir insan sana cennet de olabilirdi, cehennem de, her şeyi anlamlı kılabilirdi, her şeyi anlamsızlaştırabilirdi, bu tamamen ona olan sevgimize ve onun yokluğuna bağlı değişirdi.

bir insanı ilk tanıdığın zamanlarda, onun senin hayatında bu kadar büyük bir iz bırakacağını bilebilir miydin?

ya da o, senin onun hayatında bu kadar büyük bir iz bırakacağını bilebilir miydi?

tesadüflere inanmak istemediğin oldu mu hiç?

1944 doğumlu türk yazar olarak bilinir;
genellikle öykü ve roman türünde eserler vermiştir.

oldukça üretken bir yazın hayatının ardından iki gün önce 81 yaşında hayatını kaybetmiştir.



eserleri önemli edebiyat ödüllerine değer görülmüş iken bazı kitapları ise şöyledir;

özgürlük masalı
güneş giderken
bir tutkunun dile getirilme biçimi
çırpınışlar
sisli
sen ve kendin
daldaki kuş

" ama her acımanın içinde, bir kötü "kader"in kendine rastlamayışının sevinci vardır... "

birkaç gün önce hayatını kaybeden 1944 doğumlu türk yazar necati tosuner imzalı 76 sayfalık eser olup öykü türünde yer almakta iken 1965 yılında yayınlanmıştır.

yazarın okuduğum ilk kitabı bu oldu, ne yazık ki kendisini hayatını kaybetmesiyle tanıdım ve bazen bazı insanları onlar öldükten sonra tanımak ne acı.

kitabımızın içeriğinde toplam 9 öykü bulunmakta iken bazı öykülerin isimleri ise şöyledir;

yalnızlığa övgü, özgürlük masalı, göl kıyısı, gökten bir uçurtma düştü, bir ebemkuşağı peşinde, vb.

yalnızlığa övgü adlı ilk öyküde yalnızlığından memnun gibi görünen ama içten içe yalnızlığına kırgınlık duyan bir insanın iç dünyasına bir bakış atıyoruz.

kitapla aynı adı taşıyan özgürlük masalı öyküsünde ise iki gencin âşık olma isteğiyle yaşamaları, dostlukları, dipsiz yalnızlıkları, özgürlük hayalleri anlatılıyor,
benim için etkileyici bir öyküydü, bazı cümleleri oldukça iyiydi.

martılar gülüşürken öyküsü de yine yalnızlığa değiniyor genç bir kızın içinde olduğu yalnızlığı anlatır iken, birini beklediği, beklediğinin dönmeyeceğini hissettiriyor öykü, dönmeyeceğini anladıktan sonra yalnızlığa ve dönmeyecek oluşuna alışmayı vurgular nitelikte bir öykü olduğu görülüyor.

göl kıyısı öyküsünde ise kısa boylu olmanın dezavantajları karşımıza çıkıyor,
dış görünüşün kadere etkisi üzerine düşündüren bir öyküydü, dış görünüş her şey değildir ama her şeyi etkiler, ana fikrinin çıkarılabileceği bir öyküydü, yazarın kendi hayatından izler taşıyan bir öykü olduğu da söylenebilir, kısa boylu veya kambur olduğu için öyle düşünmek de mümkün.

insan sayılmak öyküsü bence kitabın en can alıcı, en acı, en trajik öyküsüydü,
bu öyküde dış görünüşü herkesten farklı bir insanın kaderine râzı olmakla isyan etmek arasında kalışı, fiziksel farklılığının toplumda "sakatlık, zavallılık " olarak algılanışının açtığı kapanmaz yaralar konu ediniliyor.

dış görünüşünden dolayı acınılan, istediği kızla evlenemeyen, insanlar tarafından hep ibret olarak gösterilen, kendi iç dünyasında yaşamak zorunda kalmış bir insanın acısı derinden hissediliyor, yazarın bence kendisini anlattığı bir öyküydü bu, kambur olmanın felaket olarak nitelendirilmesinden bıkmış, dış görünüşten ibâret olmadığını anlatamamaktan yorgun olduğu görülüyor,
dış görünüşün hayattaki önemine parmak basan bir öyküydü.

bir ebemkuşağı peşinde öyküsü ise ihtimâller üzerine düşündüren bir öyküydü,
sonu beklediğim gibiydi ve tam da düşündüğüm gibi bir öyküydü, yanılsamalar üzerine kurulu olabileceğini fark etmiştim.

doyuş öyküsünde ise hayallerinden birini gerçekleştirme fırsatı elde eden bir adamın geçici mutluluğu konu ediniliyor, bu mutluluk geçici çünkü para ile satın alınan bir mutluluk bu, hayali ise bir kadın tarafından sevilme, arzulanma, birlikte olmak gibi hayaller, emeller, arada bir bağ olmadığı için herkesin kendi yoluna devam etmesi ile öykünün sonuna doğru yaklaşılıyor.

şimdi ise kitap hakkında kişisel fikirlerime geçmek istiyorum;

yazarın anlatımı etkileyiciydi, yüreğe dokunan bir tarafı vardı ve yalnızlığı, arayışı, ölmek isteyecek kadar bezmiş olmayı, yorgunluğu, sevme ve sevilme isteğiyle yaşamayı, insanın hâllerini derinden hissettiren öykülerdi.

en etkileyici bulduğum öyküler ise; özgürlük masalı, son öykü olan ben suçsuz, insan sayılmak öyküleri oldu.

kitaptan seçtiğim bazı cümleler ile yazıma burada bir son veriyorum.

" bilir misin,
beni ağlatan bir halin var. "

varlık yayınları tarafından yayınlanan 118 sayfalık eser; onlarca şairin şiirlerini kapsamakta iken 1952 yılında yayınlanmıştır.

kitapta toplam 92 şairin ve 120 şiiri bulunmaktadır.

fazıl hüsnü dağlarca, cahit külebi, müfide anadol, fakir baykurt, turgut uyar, filiz eren, ali püskülloğlu ve nihat genç ve daha pek çok şair kitap boyu karşımıza çıkmaktadır.

aynı yayınevinin yayınlamış olduğu yeni şiirler 1958 adlı eserden sonra serinin okuduğum son kitabı bu oldu.

bazı şairlerin 2 şiirine yer verilmiş olsa da ekseriyetle her şairden 1 şiir seçilmiş, diğer kitapta olduğu gibi, her şiir bambaşka bir yürekten döküldüğü için kitaptaki tüm şiirleri tek bir çatı altında toplamak belki kolay olmayabilir ama hepsi benzer temalarda, benzer duygularda ilerliyor.

şiirlerin ortak duygusu bence acı, aşk, kahır ve özlemdi.

sevmiş olmayı, sevmiş olduğunun ıraklığını,
birinin yokluğunun sonucunda oluşan yalnızlığında kendine bile yabancılaşmayı, ona bel bağlamayı, öleceksen de bu ölümün onun elinden olmasını istemenin kararlılığını, bazı hesaplaşmaların bu dünyada mümkün olamayacak olmasının verdiği derin acıyı, sevgilerin, ümitlerin ve hayallerin mâzide kalıyor olmasının yaşattığı yıkım hâlini derinden hissettiren şiirlerdi benim için.

acının, uzaklığın, aşkın, ayrılığın, bağlanmanın, ayrı düşmelerin, hayatın yıkıcı zamanlarının yansıtılma biçimlerinin iyi olduğu şiirlerdi.

severek okuduğum ve bazı dizelerinde etkilendiğim bir kitaptı.

okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

friedrich nietzsche imzalı seçilmiş düşünceler adlı eserden en etkileyici bulduğum cümlelerden birini bırakmak istediğimdir.

" bir nesneyi hem sevebilen,
hem onunla alay edebilen kimse,
dehâya erişmiş demektir... "

nesne yerine insanı esas alarak düşünüldüğü zaman daha etkileyici geliyor.

" mutluluk daha sonrası içindi,
öteki dünyadaydı. "

sf/ 92

okurken bazı satırlarında burnumun direğinin sızladığı jean louis fournier imzalı eser; özgün adı ma mère du nord olan kitap 2015 yılında yayınlanmıştır.

eser, dilimize ise aysel bora tarafından çevrilmiştir.

yazarın asla kimseyi öldürmedi benim babam, nereye gidiyoruz baba, bekleyecek vaktim kalmadı artık, tek yalnız ben değilim (kitap) ve dul (kitap) eserlerinden sonra okuduğum son kitabı bu oldu.

yazarı kişisel hayatından önemli ölçüde izler barındıran bu kitaplarından dolayı biraz olsun tanıdığıma inanıyorum, doktor ve alkolik babası, iki engelli çocuğu, ölen eşini ve şimdi de annesini biraz olsun tanıyor, hissediyorum.

kuzeyli annem derken aslında annesinin kuzeyli olmasından ziyade, soğuk, katı, ciddi ve mesafeli bir insan olduğunu vurguluyor yazar, bunu belirtmekte fayda var.

anne ve babasının tanışma zamanlarından, annesinin öldüğü zamana kadar olan zamanı, anıları, annesini, ailesini, alkolik ve doktor olan babasını, kendisini, hayatın trajik yanlarını mizah sosuna batırarak anlatıyor her zamanki gibi.

annesi bu doktor gence kolayca ısınmış ve evleniyorlar, yazar dünyaya geliyor, kardeşleri, yıllar sonra da kız kardeşi catherine doğuyor, babasının 2 farklı kişiliği olduğu görülüyor, bazen bir fırtına gibi, bazen bir güneş, annesi ise yanlış bir evlilik yaptığını geç anlıyor, bu evliliğe çocukları için katlanıyor.

annesi hem çok saf, hem de kendine özgün bir kadın, kendini geliştirmiş bir insan olduğu hissediliyor, kuzeyli olsa da çocuklarını seviyor, bazen ise kocasının ölümünü dilediği zamanları oluyor,
tanrı dileğini duymuş olmalı...

kuzeyli annenin yaşlanması ile kitabımızın sonlarına doğru yaklaşıyoruz.

şimdi ise kitap hakkında kişisel fikirlerime geçmek istiyorum;

yas tutma eyleminin bir ömür sürebileceğini düşündüren bir kitaptı benim için, üzerinden kaç yıl geçerse geçsin acı eskimezdi, insana hiçbir şey en sevdiği insanın mezarı kadar acı veremezdi...

4 ay önce annemi kaybettiğim için okurken beni etkileyen bir kitaptı, insan annesinin, babasının, sevdiği bir insanın ya da canlının değerini onu yitirdikten sonra anlayabiliyor, yaşarken de anlamış olsan da bu yok oluş daima canını yakıyor, özellikle de keşkeler, yarım kalan hayaller, kitabı okurken bu hisse de kapılabiliyor insan.

yazarın anlatımını her zamanki gibi iyi ve etkileyici buldum, acı çekerken güldürmeyi de ihmâl etmiyor yine de, annesini ne kadar özlediğini anlatmak için yazmış aslında bu kitabı, sonsuz bir sevginin edebî yansıması niteliğinde bir eser olduğu da söylenebilir biraz da.

yazar bu kitabını annesi için yazmış iken ben de bu tanımı canım anneme ithaf ediyorum,
sen kuzeyli değildin, ellerin, gülüşün güneşten de sıcaktı canım annem...

seni ne kadar özlediğimi bilemezsin...

1969 doğumlu irlandalı yazar, senarist ve edebiyat tarihçisi olarak bilinir; kanada'da yaşadığı söylenmekte iken kitapları ise önemli edebiyat ödüllerine değer görülmüştür.

dilimize çevrilen kitapları

oda
mucize

senaryosu barış can sağır ve sedat kaya tarafından yazılmış, bilal kaya tarafından yönetilen kısa film; umut hızal, burcu kırman rol almış, 2014 yılında yayınlanmıştır.


terk edilmiş ve aşk acısı çekmekte olan bir adamın bu acıyla yaşama biçiminin yanı sıra, hayatına girmek isteyenleri de reddetmesi, bir aşka takılı kaldığı için yaşayacağı olası diğer bütün aşklardan da vazgeçmesini konu ediniyor.

adamın derin bir acının içinde olduğu görülüyor, uykular haram olmuş izlenimi veriyor, yatarken duvara vurması ise bir çare aradığını düşündürüyor, böyle bitmemeliydi hissiyle boğuşuyor gibi.

sonrasında aşk acısı çeken pek çok insan gibi kendisini sigaraya ve dertli şarkılara verdiğini görüyoruz, sonra ise onu yeniden sevmesini istediği kadına mektuplar yazıyor, hiçbirini okutamayacak olsa da ona yazmaktan, onu anlatmaktan, onu sevmekten vazgeçmiyor, o artık onu sevmese bile...

yazdığı mektupları aşağıya atıyor, oradan geçen genç bir kız bulup okuyor ve bu adama aşık oluyor, yazdıklarının yüreğine işlediğini, ona aşık olduğunu söylüyor, bir gün adamın karşısına çıkıp bunları dile getiriyor, adamın ise fazla umrunda değil çünkü o başkasını seviyor, o aşk yeniden yeni onu bulur ihtimâli yüzünden de diğer aşklara kalbini kapatıyor.

yeni gördüğü bu genç kızı sevmek isteseydi,
aşka küsmeseydi, aşktan vazgeçmeseydi hayatı bambaşka bir hayata dönüşebilir miydi, film bu soru üzerine düşündürüyor.

aşka küsersen aşksız kalırsın, bir insana küsersen o insanın her duygusundan mahrum kalırsın, küsmek ve vazgeçmek aslında kendini de mahrum bırakmaktır ana fikrinin çıkarılabileceği bir kısa filmdi.

" ama vakti saati gelince onun sonsuz, uçsuz bucaksız olduğunu ve hiçbir şeyin sonsuzluk kadar korkunç olmadığını anlayacaksın. "

1844/ 1900 yılları arasında yaşayan alman filozof ve yazar friedrich nietzsche imzalı eser; kitapta eserin türkçe baskısının 1966 yılında yapıldığı bilgisi verilmiştir.

deneme türünde yer alan kitabımız dilimize ise samih tiryakioğlu tarafından çevrilmiştir.

kitaba dair tek olumsuz eleştirim, çok ama çok fazla imlâ hatasının olması idi, bazı kelimelerde anlam bütünlüğü zedelenecek kadar eksik harf vardı, bazı kelimeleri kendim tahmin ederek tamamlamaya gayret ettim.

şimdi ise kitaba geçmekte fayda var;

kitabımız deneme türünde yer alıyor olsa da içeriğinde salt denemeleri değil, aforizmaları da yer alıyor.

denemelerin temelinde ise derin bir farkındalığın ve gözlem gücünün yattığı açıkça görülmektedir, ele aldığı konuları derinlemesine irdelemiyor bu kitabında, konunun özünü ve can alıcı kısmını yansıtıyor sıklıkla.

duygular, düşünceler, zenginlik ve yoksulluk, hayatta her şeyin sanıldığı gibi olmaması, erkek ve kadın ilişkileri, mutluluk, zaman, tanrı ve sonsuzluk, yaratma, yitirme, hiçlik ve insan ruhunun dehlizleri, kitabın ele aldığı temalardandı diyebilirim.

ele aldığı konuları oldukça rasyonel bir biçimde aktarıyor friedrich nietzsche; anlatımında ise duygudan ziyade sezgi ve mantık ön planda, ele aldığı konuları aktarır iken kendisini fazlaca dâhil etmeden anlatmaya özen gösteriyor, bu durum objektif olduğunu da düşündürür iken, kibrinin de emâresi gibi aslında biraz da.

okurken seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.