son singapur vapuru yazar profili

senaryosu aly muritiba ve marisa merlo tarafından yazılan, aly muritiba tarafından yönetilen 2011 yapımlı brezilya çıkışlı kısa film;

oyuncu kadrosunda ise, andrew knoll, eloina duvoisin ferreira, louise forghieri ve ludmilla nascarella gibi isimler yer almıştır.


oldukça izbe bir hapishanede yatmakta olan otuzlu yaşlarındaki metruti adlı adamın annesi lindalva'nın oğluna gizlice telefona götürme çabasını konu ediniyor.

aslında alt metninde ise ön yargıların hayatımızdaki etkisini de yansıtıyor, hapiste yatmakta olan oğluna gizlice telefon götürmesinin nedeni belki de sanıldığı gibi oğlunun suç işlemesine zemin hazırlamak değildir, oğlu o telefondan çok sevdiği birini arayacaktır belki de, en mutlu gününde sesini duymak ve sesini duyurmak istemiş de olabilir.

o gün görüş günüdür ve anne lindalva oğluna yemekler hazırlar, yola çıkar ve hapishaneye varır, oğlunu görmüş, hasret gidermiştir, detaylı aramalardan geçmiş, bütün giysilerini çıkarması istenmiş, o da bunları yerine getirmiştir, oğlunun yegane isteğini yerine getirmek için mücadele vermektedir.

benim için bazı açılardan duygusal bir kısa filmdi, oyunculuklar etkili düzeydeydi, sâhici ve çarpıcı bir gerçekçilikle karşımızdaydılar.

filmin öğretisi ise şu oldu;

en sevdiğin insandan asla vazgeçmezsin, onu aramaktan, izini sürmekten, onu sevmekten, onun sesinden, yüzünden, kalbinden.

anathema şarkısı olarak bilinir;
grubun 2010 yılında yayınlamış olduğu we're here because we're here adlı albümde yer aldığı bilinmektedir.

şarkının vincent cavanagh ve danny cavanagh tarafından yazılıp bestelendiğine dair bilgiler yer almıştır.

önemlidir, önemini yitirince anlarsın.

1959 doğumlu türk yazar ve psikiyatrist olarak bilinir; hacettepe üniversitesi - tıp fakültesi mezunu olduğu bilinmekte iken psikanaliz alanındaki çalışmaları, eserleri ile de etkin olarak rol almış ve 67 yaşında hayatını kaybetmiştir.


bazı kitapları

rüyada uyanmak
freud ve lacan
vazgeçemediklerinin toplamıdır insan

senaryosu mehmet ali kıcım tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; sultan altıok ve ahmet altıok gibi isimler rol almış iken film ise 2020 yılında yayınlanmıştır.


kocasına elma soyan bir kadının kocası tarafından uğradığı fiziksel şiddeti konu edinmesinin yanı sıra, gerçek sevginin emek istediğini de alt metninde vurgulayan bir kısa filmdi.

hiçbir şeyden memnun olmayan adam, kendisine elma soyulmasından bile bir nem kapacaktır, içinde sevgi olmayanın vurmak için bahanesi çok olur, tıpkı filmde gördüğümüz gibi, bazen sana çay kaşığıyla bile verilmeyen başkasına kamyonla verilir,
film bunu işlemiyor ama bunu da hatırlatıyor insana.

kadının vücudundaki morluklar göze çarpıyor ara sıra, yanındaki davarın eseri olmuş olmalı, sonrasında ise bir vazodaki çiçeklerin yapraklarının günbegün döküldüğü görülüyor, o çiçek belki de mutsuz olan kadının ruhuna bir göndermeydi, her gün biraz daha azalan, solan, kırılan, yorgun.

bana düşündürdüğü en önemli nokta şu oldu;

bir insana iyi davranmadıktan sonra ona aldığın hiçbir hediyenin önemi yoktur, önemli olan aldığın hediyeler değil, onun için verdiğin mücadele, gösterdiğin sevgi, döktüğün gözyaşıdır.

sevgi emek ister, gerçekten seven de seni asla bırakmayandır, seni unutan birinin seni sevdiğini sanma sakın, öyle bir dünya yoktur, hiç olmamıştır.

bir insanın sana söylediği güzel sözlere aldanma, onu tanımak istiyorsan sana nasıl davrandığına bak, ancak böyle tanıyabilirsin belki de onu...

her vazo bir gün kırılıyor değil mi?

1930/ 2009 yılları arasında yaşayan ve çin halk cumhuriyeti'nde dünyaya gelen ingiliz asıllı yazar olarak bilinir; eserlerinin bazılarının sinemaya da uyarlandığı bilinmekte iken kendisi ise 78 yaşında hayatını kaybetmiştir.



bazı kitapları

merhaba amerika
kristal dünya
kadınların şefkati
beton ada
milenyum insanları

anılarım artık suda.

şule gürbüz
ağrıyınca kar yağıyor

sensiz geçirdiğimiz ilk bayramdı, sen yoksun, anneannem yok, babaannem yok, dedelerim yok. keşke ben de olmasam.

yokluğunuzu en derinden hissettiğim bu günde canıma okunmuş gibi hissettim,
insan en sevdiğini toprağa koymadan hayatı anlayamazmış aslında, anneannemi kaybettiğimizde senin ne hissettiğini şimdi daha iyi anlıyorum ve senin böyle bir acı çekmiş olman daha da acı veriyor, seni anlamak için seni kaybetmek mi zorundaydım?

sana geleceğim, o mezarlığın kapısından içeri adım attığım an, sanki birisi başımdan bir kova kızgın yağ dökmüş gibi hissediyorum.

sana geleceğim ama seni orada bırakıp geri dönmek zor olacak,
ne kolay ki?

" hayat her şeyin tersini görebilecek kadar uzundur... "

constantin pilavios tarafından yönetilen 2007 yapımlı yunanistan çıkışlı kısa film; bu bir baba, oğul ve serçenin hikâyesi bu, olaylar ise what is that? sorusu üzerine şekil alıyor.



evlerinin bahçesinde oturmakta ve güneşlenmekte olan bir baba ile oğlu sanki yıllar önceki bir anıyı yeniden yaşıyorlar, bu sefer taraflar değişmiş, baba soru soruyor, oğlu cevap vermek durumunda kalıyor, tıpkı yıllar önce, çocukluğunda, onun sorduğu ve babasının cevapladığı gibi...

derken yanlarındaki bitkilere, çiçeklere bir serçe konuyor, babasının sorduğu tek bir soru var; what is that? (bu nedir?)

oğlu defalarca onun bir serçe olduğunu söylüyor, gazete okurken konsantrasyonu bir serçe yüzünden bölünmüş, babasının hep aynı soruyu sormasından dolayı öfke duyduğu belli oluyor ve babasına bağırıyor.

babası ise kırılmış bir biçimde eve gidip günlüğünü getiriyor, açtığı sayfayı oğlunun sesli olarak okumasını istiyor, okuyor...

" oğlum bana bugün bir serçeyi sordu,
21 kez serçe olduğunu söyledim...
her cevapta oğluma sarıldım... "

satırlar sonrasında duygusal anlar yaşanıyor ve filmimizin sonlarına doğru geliyoruz.

iyi ebeveyn olmanın önemini ve iyi evlat olmanın gerekliliğini vurgulayan, hatırlatan, etkileyen bir kısa filmdi.

görsel açıdan beğendiğim bir kısa film oldu,
babanın duygusal oyunculuğu da bence etkileyiciydi.

ana fikir ise benim için şöyleydi;

hayatlarımız her şeyin tersini görebilecek kadar uzundur, sen çocukken anne babana sorular sorar, büyüdüğünde ise onlar alzheimer olurlar ve bu kez de onlar sana soru sorarlar, sen bıkarsın belki cevap vermekten ama onlar sana çocukken özenle bakmış, büyütmüş, bir gün of dememişlerdir.

anne babamızın kıymetini bilmek zorundayız.

bir gün hayattan gittiklerinde feleğimiz şaşar ve bayramlar dahi onlar olmadan gelip geçer, ölüm artık onlara hediye almamızı imkansızlıştıracak kadar acımasız davranmıştır, davranabilir, bu yüzden anne ve babanızın kıymetini yaşarken bilmelisiniz.

ne toprak aldığını geri verir, ne de zamanı geri alabilirsin.

keşke hayatta olaydı da sırtımda taşıyaydım dersiniz.

dünyanın en zengin insanı elon musk değildir, annesi, babası, eşi, çocukları, sevdikleri hayatta olanlardır benim için.
çünkü paha biçilemez bir zenginliktir ailenin, sevdiklerinin hayatta olması...

dünya acımasız bir yerdir,
what is that?

izlemek için

senaryosu cansu çufalı tarafından yazılmış ve yağız buğra özcan tarafından yönetilmiş kısa film; cansu çufalı, yağız buğra özcan, kazım kavukçuoğlu rol almış iken film ise 2011 yılında yayınlanmıştır.



bir mutlu aile tablosunun nasıl da paramparça olabileceğini konu edinir iken, sevdiğin bir insanı kaybettikten sonra eskisi gibi olabilmenin mümkün olup olmayacağını da sorgulatıyor.

evli bir çiftin çocuk sahibi olacaklarını öğrenmeleri ile filmimiz başlıyor, bu durum bana çok eski bir soruyu hatırlatıyor;
birini kazanmanın verdiği mutluluk mu daha büyüktür yoksa onu kaybetmenin verdiği acı mı daha büyük?

mutluluğu belki tarif edebilirsin ama hissettiğin acıyı betimleyemezsin, anlatamazsın, sen bana acının resmini yapabilir misin abidin?

daha sonra aradan 5 yıl geçiyor ve çiftin çocukları da büyümüş, bir gün hayatlarının en acı, en korkunç gününü yaşıyorlar, bir daha hiçbiri eskisi gibi olamıyor, anne aklını yitiriyor, babanın gözlerinde ışık kalmamış,
paramparçalar şimdi.

benim için duygusal sayılabilecek bir kısa filmdi, görsel açıdan zayıf olsa da değindiği konu açısından izlemeye değer bir kısa film oldu.

düşündürdüğü en büyük soru şuydu;

en sevdiğin, sevdiğin bir insanı yitirdikten sonra tekrar onunla olduğun zamanlardaki gibi gülebilir misin, onun derdini bin devâya değişmez misin, o acıyla, o özlemle nasıl yaşarsın, nasıl yıkılmazsın?

kalbine gömdüklerinin mezarı da olmuyor değil mi...

" unutarak beni, hatırlar beni... "

1894/ 1962 yılları arasında yaşayan amerikalı şair, yazar ve ressam edward estlin cummings imzalı 206 sayfalık eser; türkçe'ye suphi aytimur tarafından çevrilmiş iken türkçe baskısının ise 1993 yılında yapıldığı bilgisi verilmiştir.

aslında bir roman okuyordum ama bu kitaptaki şiirlere olan merakıma yenik düşüp bu kitabı bitirmek istedim, bunun sayfa sayısı ondan daha fazla olduğu halde,
no problem. ^^

son zamanlarda okuduğum en etkili şiir kitaplarından biriydi, imgeler, güçlü tasvirler, hepsi, hepsi çok iyiydi, sanki felsefeyle içli dışlı olan birinin ruhunun iz düşümü niteliğinde şiirlerdi benim için.

felsefik bir tadın hüküm sürüyor olmasını sevdim, şiirlere farklı bir ışıltı, dinamizm ve canlılık katmış gibiydi.

yansıtmak istediği duyguları sanki zıddıyla aktarır gibiydi edward estlin cummings, varlık, yokluk, ölümsüzlük ve ölüm, zaman ve sonsuzluk, aşk ve kopuş, örneğinde olabileceği gibi.

hayatın gizi, âşık olmak, birinin gözlerini kendi gözlerinmiş gibi sakınmak ve sevmek, her şeye rağmen bazı insanların ne yapsak da geçici olmalarının farkındalığı üzerine hissedilenler, unutulmuşluk hissini tatmış olmak, insanın denize baktığında ancak kendini bulabileceği ihtimâli ya da gerçeği,
insanların çekip gitmeleri sonrası yaşanılan burukluk, zamansızlık ve sonsuzluk, bazı şiirleri özetleyebileceğim temalar arasındaydı.

okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

beklentinin ölümü.

bir soru; yetindiğin en acı şey neydi?

senaryosu mehmet ali kıcım tarafından yazılmış ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; 2020 yılında yayınlanmıştır.


kadrosunda ise şehri çelebi, cevdet çelebi, murat çelebi, şule turan, yusuf turan ve muhammet emin karaca gibi isimler rol almıştır.

filmimiz trajik hayatların yetinmek ve yetinememek üzerine olan mücadelelerini konu ediniyor.

küçük yaşta babasını trafik kazasında yitiren, annesi yeniden evlenmiş, kendisi ise yetimhaneye verilmiş bir genç ile başlıyor filmimiz, annesini ömründe kaç kez gördüğünü bilecek kadar az yaşamış annesinin varlığını, annesinin yeni bir hayat kurmuş olmasına saygı duyuyor olsa da içten içe kırgın ve kızgın olduğu görülüyor,
neticede annesi diğer çocuklarına ihtimam gösterir iken onu ise yetimhaneye vermiş...

bir aile çıkıyor karşımıza, küçük çocuklarının yanında kavga eden, elinde olan ile yetinmek zorunda kalan ama yine de yetinemeyen, durumu değiştirmek isteyen, yetinmekle yetinememek arasında kalan.

daha sonra bu ailenin karın tadını çıkarmak için dışarı çıktığı görülüyor, karı koca konuşurken çocuk ise biraz ötede duruyor, karşısına ise yetimhaneye verilen o genç çıkıyor, küçük çocuğun iç dünyasında biraz olsun değişiklik yaratabildiyse ne mutlu ona.

filmimizde herkesin yetinmek ve yetinememek arasında kaldığı görülüyor,
yetimhaneye verilen genç, kendisine reva görülen hayatın gerçekleri altında eziliyor,
yetinemiyor ama elinden gelen bir şey de yok.

tartışan ailede ise çiftlerin yetinmeyi bilmedikleri bazı konular ve duygular olduğu görülüyor.

bazı repliklerini etkileyici bulduğum bir kısa filmdi, yetimhanedeki genç, insanın en mutlu günüyle en mutsuz gününün aynı gün olabilmesi üzerine düşündürüyor.

ana fikir ise belki de şöyleydi;

yetinmediğin zaman bazen elindekini de yitirirsin ve bunun telafisi olmayabilir, hayat herkese âdil davranmaz, sana yetinmeyi öğretir...

bir şarkı sözü ile tanımıma burada bir son veriyorum.

yetinmeyi bilir misin,
sana verdiği kadarıyla hayatın?

1970 doğumlu türk yazar; yazar olmasının yanı sıra çevirmenlik, radyo programcılığı ve serbest gazetecilik gibi alanlarda da rol aldığı bilinmektedir.


bazı kitapları

valizdeki mektup
ağıtın sonu
bir kadını görmek
arı fısıltıları
peri
dejavu

senaryosu ayşe şasa ve erdoğan tünaş tarafından yazılmış iken atıf yılmaz tarafından yönetilen 1973 yapımlı türk dram filmi; başrolde ise fatma girik ve kadir inanır rol almıştır.

yardımcı rollerde ise, ihsan yüce, suzan avcı, ahmet danyal topatan, sabahat izgü, muazzez kurdoğlu gibi isimler yer almıştır.

babasıyla balıkçılık yaparak geçimlerini sağlayan ve kamburu olan 22 yaşındaki azize'nin rüyalarında gördüğü adamla gerçekten tanışmasını, aşklarını, bu aşk için yaptığı fedakârlıkları konu ediniyor.

azize güzeller güzeli bir genç kızdır, kambur olduğu için köy halkı tarafından sözel ve fiziksel şiddete de mâruz kalır, herkes için yalnızca bir kambur ve uğursuzdur, onu babasından ve tasula abla 'dan başka seven yoktur henüz.

derken rüyalarında hep aynı genci görür,
onun tarafından sevilmek ister, bir gün onu gerçekten tanıyacağından habersizdir,
bir gün rüyalarındaki gençle gerçekten tanışır, genç adam kördür, kemancıdır ve annesinden başka kimsesi yoktur.

kısa sürede birbirlerine aşık olurlar,
ali aşık olduğu kadını hiç görmez, onu tanıdıktan ve âşık olduktan sonra göremiyor oluşu ona ölümden beter gelir,
azize ise aşık olduğu adam onun kamburunu görmüyor diye teselli olur ama içten içe aşık olduğu adamın onu görmesini de çok ister.

eğer kamburunu görürse onu sevmeyecek olmasından korkar ama yine de güzelliğini görsün ister, aşık olduğun insanın seni görmemesi ne acıdır, bunu bize azize hissettirir.

köy halkının zorbalıklarına daha fazla katlanamayacak olan azize, ali ve annesiyle yaşamaya başlar, ali için bir umut vardır, ona birisi gözlerini verirse gözleri görebilecektir.

acaba bu fedakârlığı onun için kim yapacaktır?

âşık olduğun insan tarafından görülmek için onu görmekten vazgeçer miydin?

şimdi ise film ile ilgili kişisel fikirlerime geçmek istiyorum;

benim için duygusal ve etkileyici bir filmdi,
farklılıklarından ötürü insan olarak görülmeyen, değer verilmeyen, şiddete uğrayan iki insanın trajik yaşamının aşk neticesinde değişimini de gözler önüne seren bir filmdi.

fatma girik ve kadir inanır oldukça etkileyici oyunculuklarla insanı duygudan duyguya sürüklüyor, diğer oyuncuların zaman içerisindeki değişimleri de bence etkileyiciydi.

senaryosu sümeyye inal tarafından yazılmış ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; amine inal, fethi recep inal ve fethiye inal gibi isimler rol almış, 2024 yılında yayınlanmıştır.



doğrular ve yanlışlar, tercihler ve kararlar, olumsuz örnek oluşturan davranışların küçük bir çocuk üzerindeki etkisi, sürü psikolojisine uyup yitip giden erdemleri konu ediniyor.

annesiyle oturmakta olan küçük bir kız oldukça mutlu gözüküyor olsa da bu mutluluğu birazdan eksilecektir, çevre koruma bilincinden yoksun olanların çöplerini çöp kutusuna değil de ağacın önüne attıklarını görünce morali bozulacaktır.

herkes ama herkes çöpünü hemen oradaki çöp kutusuna değil de en yakın ağacın önüne atmayı tercih etmiştir, küçük kızın annesi bile.

küçük kız bu durumdan rahatsızlık duysa da insanlara doğruyu hatırlatacak güçten yoksundur, kime nasıl etki edebilir ki?

herkes çöpünü nasılsa oraya atıyor diye annesi de elindeki çöpü oraya atmayı uygun görür, küçük kız da annesini örnek alacaktır ne yazık ki...

konusu sıradan gibi olsa da ciddi bir konuya parmak basan bir kısa filmdi bence, yanlışa sesini çıkarmamak ve doğrudan vazgeçmek,
herkesin doğrusunu mutlak doğru kabul etmek, sorgulamamak, zor olanı değil de kolay geleni tercih etmek, olumsuz örnek olmak, filmin değindiği temalardandı denilebilir.

ana fikir ise belki de şuydu;

herkesin doğrusunu bırak,
kendi vicdânının sesini dinle.

vicdanının yitip gitmesine izin verme...

1962 doğumlu türk yazar olarak tanınır;
yazar olmasının yanı sıra hentbola ilgi duyduğu ve bir süre hukuk eğitimi aldığı bilinmektedir.

yayınlanmış çok sayıda eseri bulunmaktadır.


bazı kitapları

nefha
benyusuf
kün
ateş canına yapışsın
bakele
son şura
lucky (kitap)
zindankale

1924/ 2016 yılları arasında yaşayan fransız yazar olarak bilinir; felsefe okuduğu bilinen yazarın eserleri ise önemli edebiyat ödüllerine değer görülmüş ve kendisi ise 91 yaşında hayatını kaybetmiştir.

dilimize çevrilmiş kitapları da bulunmaktadır.



bazı kitapları

cuma ya da pasifik arafı
kaynak ve çalı ya da eleazar
kızılağaçlar kralı
düşüncelerin aynası
meteorlar
dışsal günlük

" yaşamı hangi aynada gördüm? "

şükran kurdakul
ökselerin yöresinde