son singapur vapuru yazar profili

"yaşam herkese her şeyi verir
ama çoğu bunu bilmez."

sf/ 108

1899/ 1986 yılları arasında yaşayan arjantinli yazar, şair ve büyük edebiyatçı jorge luis borges imzalı 143 sayfalık eser; öykü türünde yer alan ve özgün adı el libro de arena olan eserin 1975 yılında yayınlandığı bilinmektedir.

kitabımızın oldukça kapsamlı olan ön sözü james woodall tarafından kaleme alınmış ve kitap dilimize ise yıldız ersoy canpolat tarafından çevrilmiştir.

açıkçası ön sözü bile son zamanlarda okuduğum en etkili metinlerdendi, bir insanın iç dünyasını ve vâroluşunu bu kadar iyi görebilmiş olmak pek kolay bir iş değildir çünkü, ön sözümüz dahi bir alkışı hak ediyor.

şimdi ise kitaba geçelim;

öteki adlı ilk öyküde büyüleyici gerçekçilik akımının izleri görülüyor, gerçek miydi yoksa rüya mı, eski bir anı mı, bu tam olarak neydi? sorusuyla baş başa bırakıyor borges bizi, öyküden biraz bahsetmek gerekirse; 1969 yılında yaşanmış ve 1972 yılında kaleme dökülmüş bir anı olarak karşımıza çıkıyor, borges dışarda otururken yanına birisi gelip oturuyor ve adının jorge luis borges olduğunu söylüyor, o kişi bence öteki benliğiydi yazarın, hem bir yabancı, hem de çok iyi tanıdığı...

benim için etkileyici bir öyküydü,
rüya ve gerçeklik üzerine düşündüren bir yapıdaydı bence biraz da.

ulrike adlı ikinci öyküde ise aşk, ölüm, duygusal bağ, ilişkiler üzerine düşündürüyor borges, bazı cümleleri son derece etkileyiciydi, javier otarola adlı kişinin ulrike adlı genç kızla olan duygusal bağı yansıtılıyor, sadece bir ya da iki kez gördüğün kişinin insanda bıraktığı kalıcı iz üzerine düşündürüyor,
etkileyici bir öykü oldu benim için.

kongre ve there are more things öykülerini biraz karmaşık buldum, açıkçası fazla etkileyici bulmadığım öykülerdi.

armağanlar gecesi öyküsü ise benim için bazı açılardan düşündürücüydü, bilmek ve bilmemek, anımsamak ve siliniş, aşk ve ölüm gibi kavramlar üzerine düşündüren bir öyküydü.

şimdi ise kitaba adını veren son öykü kum kitabı hakkında konuşalım;

kum gibi, ne başı ne sonu olmayan, yok olmayan, sonsuz bir kitap düşünelim...

kitaptaki bütün öykülerin alâmetifarikası belki de budur, ne başı ne sonu belli değil gibi, sanki bir rüyayı hissettirmek istemiş gibi, büyülü gerçekçilik akımının izlerini taşıdığını düşündüğüm bir kitap oldu kesinlikle benim için.

favori öykülerim, öteki, ulrike ve kum kitabı öyküleri oldu.

borges, hayal ve hakikât, zaman ve sonsuzluk, yaşam ve ölüm, aşk ve kopuş, gerçeklik ve algı, ütopya ve mekân üzerine düşündürüyor bizleri sıklıkla, kum gibi başı ve sonu belli olmayan duygulara, anlara itiyor bizi.

okurken seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.

senaryosu tolga taş tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen 13 dakikalık kısa film; oyuncu kadrosunda, aziz ali uyar, şahin kavsara, furkan kasalak, berkecan karatepe gibi isimler yer almakta iken geçtiğimiz ocak ayında yayınlanmıştır.



bedelini alın teriyle ödemediğin hiçbir şey tam anlamıyla sana ait değildir, emek vermeden sahip olduğun hiçbir şey sana gerçek bir mutluluk veremez ana fikrinin çıkarılabileceği bir kısa filmdi.

müzik mağazasında görmüş olduğu müzik kutusuna sahip olmak isteyen bir çocuğun hayalleri üzerinden insanın kendi hayallerini sorgulamasını sağlayan bir kısa filmdi benim için.

çocuğun evsiz olduğu ve dilenmekten başka çaresinin olmadığı görülüyor, o müzik kutusunu sık sık ziyâret ediyor, hayaline dokunuyor ama ona erişemiyor, bu durum da insanın hayallerinin aynı anda hem ne kadar yakın hem de ne kadar uzak olabildiğini hatırlatıyor, üstelik hissettiriyor.

mutluluğunu o müzik kutusunun varlığı üzerine temellendirmiş olduğunu hissettiriyor, o müzik kutusu bence bir metafordu da, gerçekleşmesi imkânsız görünen bir hayalin simgesi niteliğindeydi bence biraz da, olmasa da yaşayabileceğin ama yokluğu seni üzen bir insan, bir varlık olabilirdi, yitirmek istemediğin herhangi bir insan ya da nesne.

çocuğun bu müzik kutusuna emek vermeden sahip olmak istemediği görülüyor, ona sahip olmak için mendil satıyor, bir gün hırsızlık yapmayı bile aklından geçiriyor, az daha müzik kutusunu alıp mağazadan çıkacaktı ama vicdanı onu durduruyor.

sonrasında ise müzik kutusu hayalinin gerçek olup olmadığını görmemiz ile filmin sonuna doğru yaklaşıyoruz...

konu açısından fazla kapsamlı bir kısa film değildi belki ama hayal ve emek üzerine düşündüren bir yanı da yok değildi neticede.

ana fikir ise bence şöyleydi;

emek vermeden sahip olduğun hiçbir şeyin bir değeri yoktur, olamaz, yalnızca uğruna bedel ödediğin, emek verdiğin şeyler sana ait olabilir, hayal kurmak çok güzeldir ama her hayal gerçekleşemez dünyada, gerçekleşmemesi dünyanı yıkmasın.

hayallerin hayal olarak kalmaması için emek vermekten başka çare yok...

bir kız ismi olmasının yanı sıra burak berke erdem tarafından senaryosu yazılan ve yönetilen kısa film; kadrosunda ise hilal çelebi, fatma okuyan, yağmur ergu, ömer dağtekin, erman adsız, siyami çetin gibi isimler rol almış iken film ise 2019 yılında yayınlanmıştır.



film hakkında yazmadan evvel eflin isminin anlamına baktım ve anlam konusunda neredeyse mutâbık olunan anlam şu; "cennetin kapısı,
cennete açılan kapı "

bu anlamı filmin içeriğiyle bağdaştırma çabasına giriştiğimde ise filme bu adın öylesine verilmemiş olduğu görülüyor.

bir iç savaştan kaçıp izmir'e göç eden çekirdek ailenin hayatta kalma mücadelesi göze çarpıyor, bırakmak zorunda kaldıkları toprak belki de onların cennetiydi ama savaş bu cenneti cehenneme çevirdi, yeniden cenneti bulma ümidiyle gitmek zorunda kaldılar, eflini, mecâzen cennete açılan yolu bulabilmek için...

filmin başlarında küçük bir kız çocuğunun resim yaptığı ve annesiyle mutlu olduğu görülüyor, radyodan ise kara haberler duyuluyor, daha sonra ailece gitmek zorunda oldukları görülüyor, gittikleri yerde tutunabilecekler mi, her şey daha güzel olacak mı, insanın cenneti nerededir, gibi sorular üzerine düşündürüyor.

daha sonra ise annenin ve küçük kızının dilenmek zorunda kaldığını görüyoruz, küçük kızın mutlu olduğu coğrafyada onu mutlu eden en büyük şey resim yapmaktı belki de, onun bu arzusundan içinde olduğu koşullar ne olursa olsun vazgeçmediğini görmemiz ile filmimiz farklı bir boyut kazanıyor.

insanı en çok mutlu eden şeyin onun cenneti olma ihtimâli üzerinde durmamak galiba olanaksız.

filmimizin can alıcı diğer noktasına değinmek gerekirse, küçük kızın paylaşımcı yanı fedâkâr olabilmenin önemini hatırlatıyor, sahip olduğun değerli bir şeyden, ona ihtiyacı olan başka bir insan olduğu zaman, vazgeçebilecek misin? film bize kendimize bu soruyu sormamızı istiyor belki de.

konu açısından özgün sayılabilecek nitelikte bulduğum bir kısa filmdi.

insanı gittiği yerde nelerin beklediğini bilmenin bazen olanaksız olduğunu düşündüren bir kısa filmdi biraz da, yeni hayaller umuduyla göçmüş bir ailenin hayatından trajik bir yansıma niteliğindeydi.

ana fikir ise bence şöyleydi;

hayallerin, içine doğduğun coğrafyaya göre şekil almak zorunda değil, gerçekler değişebilir, koşullar değişebilir, en büyüleyici ve en korkunç kısmı ise, sen değişebilirsin ama hayallerinden vazgeçmek zorunda da değilsin.

cennet'e açılan kapı güzel hayallerde saklı olabilir...

hayallerin sahip olduğun en değerli hazinendir...

senaryosu ibrahim amara tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; kadrosunda ise bura hanzorlu, elif tiryaki, adnan assadi, mehmet bal gibi isimler rol almış iken film ise 9 gün önce yayınlanmıştır.



filmimiz bize ihtimâller, gerçekler ve kader ile ilgili düşündürücü bir hikâye sunuyor, ihtimâller gerçekleşmemiş olsaydı şimdi nasıl bir hayatımız olurdu sorusu üzerine etkileyici bir film olduğu görülüyor.

konusu kader ve zamanla ilgili olan kısa filmleri galiba biraz fazla seviyorum ve bu kısa film de onlardan biri oldu benim için, insan kaçınılmaz olarak kendi ihtimâllerini, tesadüflerini ve kaderini düşünüyor çünkü izlerken.

matt haig imzalı gece yarısı kütüphanesi kitabını da hatırlatıyor bu konudaki şeyler, insanın seçimleri, kararları ve vazgeçişleri hayatını, diğer hayatları nasıl da etkiliyor, insan bazen yaşaması mümkün iken yaşayamadığı hayatı ne kadar düşünüyor, özlüyor veya arıyor.

birden fazla hayat yaşama şansın olsaydı hayatında neleri değiştirirdin, mutlu olur muydun, gibi sorular üzerine düşündürüyor.

tesadüfen tanışan bir genç kız ile bir genç adamın kesişen yollarının bir rüya mı yoksa bir anı mı yoksa ihtimâl mi olduğunu sorgulatıyor filmimiz.

tanışmaları onlarda bir kapı aralıyor sohbet ederken, ihtimâller mümkün olmasaydı hiçbir zaman tanışamayacaklarını fark ediyorlar ve bütün bu serüvenin bir rüya mı yoksa bir gerçeklik mi olduğu sorusuyla baş başa bırakıyor film bizi.

konu açısından etkileyici sayılabilecek bir kısa filmdi benim için.

insanın kaderini ihtimâller mi belirler yoksa vazgeçişleri mi? sorusu üzerine düşündürüyor...

diego salac imzası taşıdığı bilgisi verilen ve " insanlar gider, anılar kalır " sözü ile paylaşılan görsel çalışma;
sanat eseri kategorisinde değerlendirilemese de üzerinde düşünmeye değer bir görsel olduğuna bahse girerim.

bu çalışmayı ilk görüşüm değil, başlıktaki tanımlarıma göz atarken yeniden denk geldim ve bu resim insana bir şeyler düşündürüyor, sevdiklerine dair, kaybedeceğini düşünmez iken kaybettiklerine dair, yitip giden sevdiklerine dair, ölümlerle ya da ayrılıklara yitirdiği insanlara dair...

baktığında o insanın yerinde onun yokluğunu görmek tahammül edilebilir bir şey değildir...

resimdeki göze baktığımızda kılcal damarların anıları betimleme çabasında olduğu görülüyor, insanın baktığı her yerde anılarının olduğunu hatırlatır iken şu sorular üzerinde düşünmeye sevk ediyor;

eğer hayat bizden sevdiklerimizi almasaydı onların bizim için ne kadar değerli olduklarını bilebilir miydik yine de?

anıların insana acı verme nedeni o anıların bir daha yaşanmayacak olması mıdır?

geri dönmemek o insandan beklemediğin tek şey miydi?


görsel kaynak

kabullenmek.

bugün doğum günün eşsiz insan.

bilirsin, artık yaşamayanın doğum gününü kutlamak istemek kadar zoru yoktur, kutlamak istersin ama o artık yoktur. kaybetmek insana her zaman güzel bir rüyadan uyanmak kadar acı veriyor.

ama bil ki ölürse tenler ölür,
canlar ölesi değil...

doğum günün kutlu olsun güzel insan...

" dehayı herkesten talep etmelisin ama onu kimseden beklememelisin. "

1772/ 1829 yılları arasında yaşayan alman filozof, yazar, şair ve eleştirmen karl wilhelm friedrich schlegel imzalı 90 sayfalık eser; özgün adı kritische fragmente olan kitabı dilimize ise kerem duymuş çevirmiş, türkçe baskısı 2018 yılında yapılmıştır.

kitabımızın alt başlığındaki adı ise eleştirel fragmanlar/ felsefi aforizmalar olarak karşımıza çıkmaktadır.

* karakter sayısı uzun olabilir ihtimâli nedeniyle kitabın başlığı daha sade bir biçimde açılmak durumunda kalınılmıştır.

nâçizâne okuduğum diğer aforizma türünde yer alan eserlerden biraz farklı bir kitaptı benim için, daha katmanlı, daha felsefik, duygudan ziyâde rasyonelliğin hüküm sürdüğü bir anlatım söz konusuydu, hayattan ziyâde felsefenin ve edebiyatın odak noktasında olduğu bir kitaptı benim için, yine de hayatı yansıtan aforizmaların daha fazla olmasını dilerdim.

yazarın bu kitabında üzerine düşündüğü bâzı konu ve kavramlara örnek vermek gerekirse; sanat, sanatçı, şiir ve bütünlük, gerçek şiir, edebiyat, sanatta eleştiri, tin, ironi ve paradoks, sanat ve doğa kavramları bence örnek verilmeye uygun olabilir.

bunun yanı sıra edebiyatı ilgilendirdiği gibi edebiyattan bağımsız da düşünülebilecek birkaç konu üzerine fikirle de karşımıza çıkıyor schlegel, kitabımız aforizmalar üzerine odaklanmış olsa da aforizma formundan ziyâde deneme tadı almak da fazlasıyla mümkündü, hem yazıların uzunluğu açısından, hem de konunun ele alınma biçimi bakımından böyle düşünmek de oldukça imkân dâhilinde bence.

sanatçı, sanat, metin, şiir, okur, yapıt- yazar ilgisi, eleştiri, sanatçı için yaratım ve yıkım süreçleri gibi konular üzerine ufuk açıcı bir kitaptı benim için.

okurken seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.

1936/ 2011 yılları arasında yaşayan türk şarkıcı ve aynı zamanda oktay sinanoğlu'nun bacısı * esin afşar şarkısı olup aslında behçet aysan tarafından kaleme alınan şiirdir.

sanatçının 1987 yılında yayınlamış olduğu ruhi su'ya türkü adlı albümde yer aldığı bilinmekte iken müziğinin erkan oban imzası taşıdığına dair bilgiler verilmiştir.

gerek sözleri gerekse de müziği ile başlı başına bir müzikâl şölen olduğu görülmektedir.






bir eflatun ölüm şiiri

senaryosu nilgün bıyıklı tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen 8 dakikalık kısa film; kadrosunda ise yönetmenin kendisinin yanı sıra, yusuf içen ve aynur akyol gibi isimler rol almış iken film ise 2016 yılında yayınlanmıştır.



babaannesiyle yaşamını sürdüren yusuf adlı küçük bir çocuğun tarla kuşuna olan sevgisinin yanı sıra, arkadaş grubuna alınmak için verdiği mücadele de konu ediniliyor.

babaannesinin kur'an-ı kerim okuduğunu görmemiz ile film başlıyor, torununu uyandırdıktan sonra küçük çocuk yatağının hemen yanında duran kafesteki tarla kuşu ile ilgileniyor, onu kaybetmemek için kuş sesi çıkarmaya çalışıyor, ona benzerse onu yitirmeyeceğini düşünüyor belki de, küçük kuşa yalnız olduğunu hissettirmek için yapıyor da olabilir.

daha sonra onun okuluna gittiği ve derslerine girdiği görülüyor, teneffüslerde ise top oynayan çocuklara bakıp gıpta ediyor, ayakkabısı kötü durumda olduğu için oyuna alınmadığını hissediyor ve ayakkabılarını ilginç bir şekilde onarma yolunu buluyor.

ayakkabılarındaki değişiklik öğretmeninin dikkatini çekiyor ve öğretmeni nedenini merak ediyor.

daha sonra öğrencisinin gururunu kırmamak ve onu sessizlikle kaybetmemek için öğretmen de bir yol buluyor, bulduğu yol ise insanı etkileyebiliyor.

şimdi ise filmle ilgili kişisel fikirlerime geçiyorum;

konusunun çok derin olduğunu söylemek belki zor ama bazı konularda insanın kendine sorular sormasını sağlayan bir kısa filmdi, sevdiğimiz bir insanı kaybetmemek için neyi ne kadar fedâ etmeliyiz? sorusu bu sorulara bir örnek verilebilir benim için.

tarla kuşu imgesinin filmde yeterince yansıtılamadığını düşünüyorum, evet bir tarla kuşu vardı ama bazı şeyler birbiriyle daha fazla ilintili olmalıydı.

öğretmenin oyunculuğunu etkileyici buldum, öğretmen ayrıca filmin yönetmenidir de ayrıca.

ana fikir ise bence şöyleydi;

birini kaybetmemek için ona benzemeye başlarsan en sonunda senden geriye bir şey kalmayabilir, karşındaki insan seni sevsin diye onun istediği gibi olmak zorunda değilsin, kendin olmaktan hiçbir zaman vazgeçme...

senaryosu hasan ali ceylan tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; oyuncu kadrosunda mücahit ekmekçi, yağmur güney, ege çınar ve fatih uslu gibi isimler rol almış iken film ise 2025 yılında yayınlanmıştır.


taşrâdan kente okul hayatı için göç etmiş halil adlı genç bir üniversite öğrencisinin içinde olduğu kültür karmaşası ve hayatındaki bu kırılma noktasına karşı yaşadığı uyum - uyumsuzluk süreci konu ediniliyor.

filmimizin alt metninde ise aslında kimseye benzememenin yarattığı derin yalnızlık duygusu yer alıyor.

genç adamın köyden hacettepe üniversitesi'nde okumak üzere gelişi ile filmimiz başlıyor, çevresine uyum sağlamakta zorlanıyor, herkes gibi olamıyor, diğer hayatlar ve diğer insanların hayatlarındaki tercihleri olağan karşılaması zor olabiliyor, uyum sağlaması kolay olmayacak gibi görünüyor.

yeni edindiği arkadaşları viski içerken o bu durumdan hoşlanmıyor, bir kızın başka bir kız ile sevgili olmasını absürt karşılıyor, hayatın gerçeklerine adapte olmakta güçlük çekiyor ve yadırgadığı her şey onun yalnızlığına sebep oluyor...

bu kısa film bana nedense makas eller filmini hatırlattı, konu açısından benzerlikler taşıdığını düşünüyorum, bence şu açıdan benzerlik taşıyor; herkesten farklıysan kimseye dokunamazsın, makas eller gibi...

eğer farklıysan yabancılık çekersin, kendine, insanlara, dünyaya, hayata ve vâr olan her şeye...

uyum sağlayamamanın bedeli yalnızlık mıdır?

filmimiz bu soru üzerine düşündürüyor.

konu açısından şapkadan tavşan çıkarmasa da üzerine düşünmeye değer bir kısa film olduğu görülmektedir.

" eğer farklıysan yalnızlığa mâhkum oluyordun " diyen aldous huxley haklı mıydı acaba?



edit; film adı düzeltildi.

" anlatamamak değil ölüm,
ölüm artık anlaşılamamak... "

sf / 22

1922/ 1975 yılları arasında yaşayan italyan yönetmen, senarist ve şair pier paolo pasolini imzalı 31 sayfalık eser; kitabın ilk olarak 1957 yılında yayınlandığı bilgisi verilmiş iken dilimize ise rekin teksoy tarafından çevrilmiş ve türkçe baskısı ise 1993 yılında yapılmıştır.

kitabımız adından da tahmin edileceği üzere antonio gramsci'ye adanmış ve viareggio ödülü sahibi olmuştur.

son zamanlarda okuduğum en özgün şiirlerin yer aldığı eserdi, bâzı dizelerinin etkisinde kalmamak imkânsız gibiydi, özellikle de, "ölüm, artık anlaşılamamak" dizesi bence kitabın en can alıcı dizesiydi.

hayatın sarsıcı ve kimi zaman rahatsız edici raddeye varan gerçekliğini kendine özgü bir şiir formuyla yansıtıyor pier paolo pasolini, ölümü, ürpertiyi, yazgıyı, içinde olduğu hissiyatı derinden hissettiren bir şiir hüküm sürüyor.

bir ideolojinin şiirsel yansıması niteliğinde bir eser olduğu da bence söylenebilir.

bunun yanı sıra marilyn monroe için yazılmış bir şiir de var içeriğinde, benim için etkileyici ve özgün bir şiirdi nitekim o da.

tümüyle antonio gramsci ve ideolojisi, varlığı, yaşamı, hâtırası yörüngesinde şekil alan şiirler olduğunu belki kendi adıma söylemem zor, buna rağmen beklentimi karşılayan bir kitap olduğunu söylemem mümkün olacaktır.

okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

empati ve zaman.

senaryosu ege arzuman, letaif-i söz, mehmet ali can yılmaz, aleyna yalçın, zelal oğuz ve elif tuana akpınar tarafından yazılmış iken yönetmen koltuğunda ise esmanur şahin'in oturduğu kısa film;
kısa bir süre önce yayınlanmıştır.

oyuncu kadrosunda ise yönetmenin kendisi, aysu deniz, münevver mina yentürk, yusuf emre balçık gibi isimler yer almaktadır.

filmimiz bize kendini sevmenin önemi üzerine farklı bir hikâye sunuyor iken aynı zamanda standart estetik algıları, ölçütleri üzerine düşünmeye sevk ediyor.

oyunculuk hayalleri kuran 2 genç kız arkadaşın sohbetleri ile filmimiz başlar, genç kızlardan biri hayallerini kendi dış görünüşü ekseninde inşa eder, güzel olmakla her şeyin mümkün olacağını sanır, güzellik, yakışıklılık ve kısacası dış görünüş gibi etmenler oyunculuk mesleği için kâfi değildir.

bir yapımcıyla ortak tanıdığı olduğu için oyunculuk hayallerine kavuşması zor değildir, rolü alır ve diğer karakteri doğrudan olmasa da dolaylı yoldan küçümsemeye başlar, onun güzel olmadığını iddia etmek ister gibidir, diğer arkadaşı için oyunculuğun kendisi önemli iken kendisi için ise dış görünüş önemlidir.

başvuru yaptığı hiçbir oyunculuk ajansına başvurusu kabul edilmeyen genç kızın değişim süreci başlar, güzel olduğu halde kendinde kusur avına çıkar, zayıf olduğu halde internetten zayıflama hapları sipariş verir, burnunu beğenmez, kilosunu beğenmez, yüzünü beğenmemeye başlar.

kendini sevmek için insanın ille de iyi bir dış görünüşe mi sahip olması gerekir?

sonrasında ise bir cast ajansına yaptığı başvuru için olumlu geri dönüş alır ama işler beklediği gibi gitmeyebilir...

bu kırılma noktası ise onun kendini sevmeye başlamasına vesile olacaktır.

zaten güzel bir genç kızdır ama insanın kendini sevmesi için iyi bir dış görünüş gerekmez, güzel olduğu için değil, her şeyiyle bir bütün olduğu için, kendini her şeyinle sevebilmek gerektiği için kendini sevmeye karar verir ve filmin sonlarına doğru yaklaşılır...

oyunculuk için, sevilmek için iyi bir dış görünüş zorunlu değildir arkadaşlar...

sevilmek için kendinden ödün vermek, bir şeylerden, seni sen yapandan feragat etmek zorunda değilsin, unutma ki senin kusur olarak adlandırdığın bir başka insanın hayali olabilir, sen zayıf olmak istersin, başkası ise kilo almak ister ama alamaz, burnunu kemerli bulabilirsin, karakteristik bir burnun olsun, kime ne zararı var?

ayaklarını büyük bulabilirsin, bir başkasının ayağı bile yoktur belki...

konuyu sadece dış görünüş ile sınırlandırmak gerekmez elbette, seni sen yapan şey kelimelerindir, ruhundur, merhametindir, gülüşündür, kısacası vâroluşundur...

kelimelerinden de vazgeçme, bir başkasında o kelimenin ne kadar iz bırakacağını bilemezsin...

film hakkında yazacaklarım galiba bu kadar.

kendini sev çünkü senden bir tane daha yok...

verdiğin mücadeleyi, buraya kadar nasıl geldiğini, hangi acıdan sağ çıktığını ancak sen bilirsin, bu yüzden kendinle gurur duy...

1960 doğumlu meksikalı yazar olarak tanınır iken aynı zamanda teoloji ve senaryo yazarlığı gibi alanlarda eğitim aldığı bilinmektedir.

genç yaşlarından itibaren eserler vermeye devam eden yazarın bir eli yoktur ve bu durum onun yazı yazmasına engel olamamıştır.

dilimize çevrilmiş kitapları da bulunmakta iken yazarın hayatına devam ettiği söylenmektedir.


türkçeye çevrilen kitapları

kahraman köpekler
büyük cam
güzellik salonu
çin daması

1985 doğumlu ispanyol yazar şair olarak bilinir; kitaplarının pek çok dile çevrildiği bilinmekte iken dilimize çevrilmiş mucizeler adında bir kitabı da vardır.

senaryosu cennet filiz tarafından yazılan ve aynı isim tarafından yönetilen kısa film; kadrosunda idil mina yıldırım, andıcan numanoğlu, dise atalan, yağmur ekmen gibi oyuncular rol almış iken film ise 2026 yapımlı olarak karşımıza çıkmaktadır.



bazen insana en büyük zararı en yakınının, en sevdiğinin verebileceği üzerine farklı bir hikâye sunuyor.

damla yirmili yaşlarının başlarında bir genç kız, üniversite öğrencisi olduğu görülüyor, arkadaş grubu var ve normal bir hayat sürdürüyor, bir gün bir genç onu takip etmeye başlıyor, internetten tanıştığı bu sanal arkadaş aslında onun en yakını olabilir, ona zarar vermeyi amaçlamış, varlığını saplantı hâline getirmiş ve "cehenneme kadar seninle geleceğim" benzeri şeyler söylüyor.

genç kıza farklı bir isim kullanarak ulaşıyor ve genç kız bu durumdan, onun sürekli ilgi bekleyen yanından, özgürlüğüne ket vuran tavrından ve iyi niyetini suistimâl etmesinden rahatsızlık duyup onu engelliyor, onu saplantı hâline getiren bu kişinin onu sevdiğine inanmıyor, bunun bir sevgi değil takıntı olduğunu biliyor.

genç kız onu her adımda takip eden bu kişinin gerçek kimliğini öğreniyor ve filmimiz onların yüzleşmesiyle sona doğru yaklaşıyor.

görsel açıdan iyi bulduğum bir kısa filmdi,
açılar ve çekim teknikleri, renkler bence iyiydi.

konusunu olağanüstü bulmasam da kendini izleten bir kısa film oldu.

ana fikir ise bence şöyleydi;

bazen insana hiç kimse zarar veremez, özellikle de en yakınındaki kadar...

hiç kimse seni sana özür borcu olan biri kadar yakından izlemez...

" söz gecikir gecikmez ölecektim.. "

kısa bir süre önce hayatını kaybeden 1965 doğumlu türk şair elif sofya imzalı 102 sayfalık eser olup 2014 yılında yayınlanmıştır.

elif sofya'yı pençe (kitap) ve hayhuy (kitap) adlı eserleriyle tanımıştım, beklenmedik ölümü tüm sevenlerini olduğu gibi beni de üzdü, inanmak zordu ama hayat buydu.

şimdi ise kitabımıza geçelim;

bu kitabı ikinci okuyuşum oldu bu,
şairin hayatını kaybettiğini öğrendikten sonra okumuştum ilk, bugün yeniden okumak istedim.

elif sofya hayatı kendine özgü bir şiirsel yaklaşım ile yansıtıyor bize, kendine özgü bir algılama söz konusu olduğu için üslubu da kendine özgü oluyor nihâyetinde,
bu kitabındaki şiirlerinde de kendine özgü bir şiir lisânının olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.

huzursuzluğu, ayrılığı, giderek yabancılaşmayı, bağların koptuğu zamanlarda hissedilen yıkımı, ansızın gelen çıldırma hissini, doğayı, yaşamın vahşi olduğu zamanları kendine özgü bir şiir ile bizlere sunuyor ve dik âlâ mefhumunu şiirle hissettirmeyi amaçlamış izlenimi veriyor bazı şiirleri.

ölümü, artık adsız olmayı, gidişi, ruhsal soğukluğu, yabancılaşmayı, göğsünde bir taş, boğazında bir yumru ile yaşamanın acısını derinden hissettiren şiirler olduğunu kendi adıma söylemem mümkün olacaktır.

okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

huzurla uyu elif sofya...