eylem yapan solcular nereye kayboldu sorunsalı

bir ara ülkede yagmur yagsa sokaga cikip eylem yapan solcu tayfa vardi bunlar nereye gitti. simdi ki özellikle ergen tayfa eylem yapmayi sosyal medyaya düsecek sekilde poz verip fotograf cekilmek falan saniyor.

halk biatı seçti.

1-suriye savaşı ile akpnin bu grupların üzerine daha sert gitmesi.
2- 15 temmuz darbe girişiminin çok sert biçimde bastırılması
3- çoğu ideolojik marksist bu grupların hepsinin desteklediği pkknın amerikan, alman ve israil istihbaratıyla ilişkilerinin ortaya çıkması.
ayrıca bu durumun türkiyedeki sol partilerin liderlerininde alman ve amerikan istihbaratının ajanları olduğunu ayan beyan ortaya çıkarması.
4- internet ve enformasyona erişimin kolaylığı
5-kavalanın içeri atılması
6-rusya savaşına kadar avrupalılar türkiyeyi en büyük düşman olarak görüp türkiyeyle mücadele etmelerine yardım edebileceğini düşündükleri herşeye para yağdırırken rusya savaşıyla birlikte
tehdit algılarının değişimi.

akepe il teşkilatlarını taşlayacak birilerinin olması lazım gibi geliyor bana. iktidar partisi aymazlaştı.

ama bu eylemci nesile bir şeyler olmuş sanki. pandemide gömüldüler belki de, bilemiyorum feridun...

onlar y kuşağı idi, biz z kuşağından bir şey beklemeyin.

bu sorunun cevabı aslında biraz da son yirmi otuz yılın toplumsal kırılmalarında gizli. türkiye’de sol kesim yıllarca halkın bilinçlenmesi, toplumsal adaletin sağlanması ve eşitlik için mücadele etti. eğitim, sağlık ve barınma gibi temel hakların kamusal hizmet olarak devlet tarafından karşılanmasını savundu. işçi hakları, sendikalaşma, ifade özgürlüğü, laiklik, bireysel haklar, üretim araçlarının denetlenmesi gibi birçok konuda ağır bedeller ödedi. gözaltılar, işkenceler, yasaklar, fişlemeler, hapisler yaşandı. buna rağmen geri çekilmedi. sokakta, üniversitede, fabrikada, meydanda mücadele etmeye devam etti.

fakat yıllar içinde ortaya çıkan tablo, birçok insan için ciddi bir hayal kırıklığı yarattı. özellikle gezi parkı süreci, bu kırılmanın en görünür noktalarından biri oldu. o günlerde sokakta olan, gaz yiyen, gözaltına alınan, hayatını kaybeden insanların önemli bir kısmı sadece kendi hayat tarzı için değil, daha özgür, daha adil bir ülke hayali için mücadele ettiğini düşünüyordu. ancak sonrasında toplumun geniş kesimlerinden beklenen dayanışmanın gelmediğini düşünen çok insan oldu. hatta bazıları yalnız bırakıldığını, hedef gösterildiğini ve suçlu ilan edildiğini hissetti.

bu yüzden bugün birçok eski eylemci ya da politik olarak aktif insanın içine kapandığını görmek şaşırtıcı değil. eskisi gibi sokakta olmak yerine artık herkes biraz da kendi kaderine sahip çıksın düşüncesine kayan ciddi bir kesim var. çünkü sürekli mücadele eden, bedel ödeyen, eleştirilen tarafın hep kendileri olduğunu düşünüyorlar. buna karşılık iktidara yönelik güçlü bir toplumsal itaat kültürü oluştuğunu, ekonomik krizden ya da adaletsizlikten şikayet eden insanların bile mevcut düzeni değiştirmek için yeterince sorumluluk almadığını savunuyorlar.

kırılma noktası sanırım şu; sol hareket uzun yıllar halk adına mücadele ettiğini düşündü fakat zamanla halkın önemli bir bölümünün bu mücadeleye mesafeli kaldığını gördü. bu da birçok insanda ciddi bir tükenmişlik ve küskünlük yarattı. çünkü insanlar sadece fedakarlık yaparak değil, karşılığında toplumsal bir dayanışma hissederek de mücadele edebilir. o dayanışma hissi kaybolduğunda geriye büyük bir yorgunluk kalıyor. eğer insanlar yaşadıkları düzenden gerçekten rahatsızsa, değişim talebinin de sadece belli bir kesimin omzuna bırakılmaması gerekiyor.

mesela bu konuya muhteşem bir örnek, 2007-2008 yıllarında manisa'nın şehzadeler ilçesine bağlı develi köyünde yaşanan çevre direnişidir. köylüler, akpli manisa belediyesinin köylerine yapmayı planladığı çöp depolama tesisine karşı büyük bir mücadele vermiş, bu süreçte sadece türkiye komünist partisinden (tkp) destek görmüşlerdir. ancak direnişin ardından yapılan seçimde köyden yine ezici çoğunlukla akp çıkmıştır.