hayatsız yazarları dışarı çıkarma etkinliği

hayatlı yazarlardan beklenen sorumluluk.
tabi lokantaya, bara kafeye götürüp gezdirme gibi değil de parka götürüp kumda oynatma, kaydıraktan kaydırtma gibi ücretsiz aktiviteler faydalı olabilir.

kendi ebeveyninin gezdirmediğini ben niye gezdireyim ya?

hayatlıymış gibi davrananlar da gülsün geçsin.

kimse hayatsız değildir. burada 3 temel sorun ortaya çıkıyor:

1. dışarıda özgürce eğlenebilecek alan kaldı mı? ( artık her yer insan dolu. trafikten- insan kalabalığından bir yerde kahve bile içemiyorsunuz)

2. hiçbir şeyi düşünmeden eğlenebilecek bütçe var mı? ( çünkü 1 gün eğlenmek için ayın sonuna kadar kendinizi kısıtlamanız gerekecekse ne anlamı var?)

3. böylesine içtenlikle anılar biriktirebileceğiniz gerçek ve samimi insanlarınız var mı?

3 seçeneğe de evet diyebilen herkes dışarıda hatta yurt dışında tatillerde zaten. geriye kalanlarda mecburiyetten evinde. bunu dramatize etmeye veya kişisel vizyonsuzluğa dönüştürmeye gerek yok. herkesin maddi bütçesi yüksek olsaydı, eğlence sektörü zaten patlardı. eğlenmek zevk meselesidir. para olduğu sürece, herkes kendisine hitap eden aktiviteyi bulur.

bu yüzden olayları çarpıtmaya gerek yok.