ikimizin yıkımı

hazel stone, ıan parker farklı düşünse de olduğu hayattan hiç hazetmiyordu... lakin annesi üvey babasına aşıktı ve annesi hamileydi... uyuşturucu satıcısı olan üvey babası evden kovup annesi de yüzüstü bırakınca hazel için yalnız ve zor bir hayat başlayacaktı... çiftliğe ise girdiğinde de o derme çatma barakada kaldığında da... ıan, koca pençe yüzünden bu kızla başı dertteydi... en ağır işleri yüklese de sorgusuz sualsiz yerine getiriyordu, barakada da kaldığını görünce kalbindeki kin azalıyor ve kendisini başka duygulara bırakıyordu...

hazel ıan'ı anlıyordu lakin onun pislik davranışlarını haklı bulmuyordu... hayatını idame ettirmeye ve hayalleri için çalışmaya mecburdu... bu çiftlik geçici bir sığınaktan sıcacık yuvaya dönerken yanında ise ıan ve ailesi, arkadaşları olacaktır... ıan'ın müziğini duydukça onun ilham perisi olmaya, ilham perisi oldukça duygular kendilerini yavaş yavaş aşka bırakacaktı... çetrefilli bir ilişkiydi ve geleceği belirsiz, lakin onlar için hayat çoktan yollarını birleştirmişti...

yazarın ilk kitabı yüz karası'nı okurken ondan daha güzel bir hikayesi olamaz diye düşünüyordum ama ikimizin yıkımı bu ön yargımı şiddetli bir şekilde kırdı... kitabımız; hem müzik, hem aile, hem aşk hepsiyle birlikte ahenkli bir uyum sağlarken insanı kendina bağlayan bir okuma serüvenine çıkartıyor... hazel'ın o dirayetli duruşunu çok sevdim, annesi için fedakarlık yapması ve bunun için çalışmasını ama sonrasında yaşadıkları da beni kendi hayatımdaki birçok geçmiş olayı da düşündürdü... bu yüzden tıpkı yüz karası gibi bu hikayeyi de kendime oldukça yakın buldum... yetişkin içeriği rahatsız etmemekle birlikte bu konuda diğer kitabı geçtiğini söyleyebilirim... dramı da kuvvetli olduğundan ağlatmasa da kalp acıtıyor diyebilirim... yetişkin okurlar mendillerini hazırlasın yine de...

okuyun efendim, teşekkürler...