insanın kendi ile olan mücadelesi

belki hiç bitmeyecek bir mevzu. bir kavga. genellikle bile bile yapılan hatalar körükler bu kavgayı. bile bile hata yapıp her seferinde kendisiyle kavga edebilir insan. hatta bazen bu o kadar büyük boyutlara ulaşır ki kişi kendinden nefret edebilir. bir adım geride durup fotoğraf çekmek lazım. sonra zaten aynı yanlışı yine yapacağız.

yine ben tanım girmişim 5-10 gün önce. bitmiyor. bu yaşıma geldim. halen mücadelem sürüyor. aynaya bakınca eriyen bir sadık görüyorum artık. kendi kendimin gözlerimin önünde erimesine acımıyorum fakat sorumlu olduklarımın yanında olamama hissi beni bitiriyor. yine mücadele ediyorum. yorgunum deyip işin için sıyrılamıyorum da.

bitmiyor...
hayat bu işte iyisiyle, kötüsüyle.. ister kabul et ister etme elindeki malzeme bu.
önemli olan nasıl ele aldığın, ne anladığın falan falan....
bakış açın ile bir şeylerin altından kalkabiliyorsun. ben bu aşamada çoğu kez kendimi yarı yolda bırakıyorum. bir yere kadar o gazla gidiyorum, aferin kız diyorum ama bir yere kadar gidebiliyorum işte bir yerden sonra film kopuyor. eziyeti, başarısızlığı, kötüyü görmeye başlıyorum isyanlarımla karşılaşıyorum. tam anlamıyla mücadele edemiyorum burada hep kendime yüklenirim. yolun bir yarısında ha gayret diye yol alan bu kız, bir diğer yarısında hüzne boğuluyor. hep kendi ile cebelleşiyor. birbirinden farklı o iki kişi hayat boyu hep kendiyle uğraşıyor. duyguları, düşünceleri sabitleyemiyor. filmi sürekli başa sarıyor.

zorunlu mücadeleye devam..

kendimizi affedersek, ne kalır geriye?

sen bi de karşı tarafı gör

anlatılmak istenen, kendini geliştirme süreç ve çabası ise olması gerekendir. ama tabii sindirerek sürdürülmesi gerekir ki, kesintiye uğramasın. aksi halde hem kendimizle, hem başkalarıyla sorun yaşatacak sonuçları olur.
önce kendinizi iyi ve objektif tanıyarak yola çıkın.. sonrası gelir..

kafa göz giriyoruz birbirimize.

şu ana kadar kendimden başka hiçbir konuyla mücadele etmediğim için ve kendimi bildim bileli kendimle mücadele halinde olduğum için artık bu konuda ustalaştığımı düşünüyorum.

mücadele ettikçe de kendimden daha da tiskiniyorum, tiskindikçe daha da mücadele ediyorum.
sonuç olarak ikimiz de ağır hasar görmüş halde bu mücadeleyi kaybediyoruz.

kendimi tanımasam aslında mücadele edebileceğim konu da bulamazdım, kendimi tanıdıkça daha da kendisini zorbalasam da yine de olumlu yanından bakacak olursak-> mücadele ettikçe kendimi daha iyi tanıyorum

olumsuz yanı-> tanıdıkça daha da mücadele ediyorum

aynı döngüde sürünüyoruz öyle.
yine de mücadele etmeyi sevdiğim bir kişilik çünkü birbirimizin hassas noktalarını bildiğimiz için en kırıcı silahlarımızı kullanabiliyoruz.

her gün kendimi hapsettiğim hücrenin kapısına yeni bir kilit vuruyor, beton üstüne bir kat daha atıyorum.
tabana çukuru biraz daha derin, tavana bir kat daha beton atıyorum.
bir gün, güneş sızar umut ederim, bir gün yağmur damlar diye ümit ederim diye korkudan, o hücreyi kıyametten uzak cennetten yoksun ve ateşten soğuk ve hatta soğuktan daha da karanlık.
sadece her gün zinciri yeniden ateşten dövüyorum, o zincir kopar da o kapı gıcırdarsa yanarım ve yakarım korkusundan.