kafede yalnız otururken karşı sandalyeye odaklanmak

orada oturduğunu hayal ettiğiniz kişiyle zihinsel bir sohbet gerçekleştirdiğiniz andır.

bazen de bir şey düşünürken konu konuyu açar ve sandalyeye kilitlendiğinizi bile çok sonra fark edersiniz.
"buraya mı bakıyormuşum"
sonra çevrede size bakan var mı falan diye hızlıca bir göz atış.

bu gece uzun uzun yapacağım eylem.

insan bir kez daha yalnız olduğunu hatırladığı için mümkün olmadığı müddetçe oturmam… :(

boşluğa bakmaktan daha az dikkat çekecek olan dalıp gitme durumu.

cok uzun zamandir her hangi bir kafeye gidip oturmadigimi fark ettim. en kisa zamanda gerceklestirecem bu basliktaki eylemi.

o, masadan az önce kalkmıştır. iki göz aralarında konuşur, bu gerçeği beyne iletebilecek cesaret ikisinde de yoktur. “bir dakika önceki görüntüyle kandıralım” der sağ göz. sol göz “tamam” der, “ama sabitlemeliyiz görüntüyü, yoksa gittiğini eninde sonunda öğrenecek...”.

gözlerin bu oyunuyla öylece bakar kalırsın aynı noktaya. o kadar güzeldir ki, görüntünün değişmediğine takılmaz, hatta memnun olursun. gözler tam güldüğü an ile kandırmıştır beynini, tekrar eden şekilde önce ağzına bakarsın sonra gözlerine, bu kısır ama muhteşem döngüde o dönüp yeniden karşına oturana kadar mest olursun.

işte o yalnız geçen süre aslında hayatındaki en dolu zaman dilimi olmuştur.

tyler durden'a bakıyor olmaktır.

yine gereksiz dramatize etmeler. tamam en yalnız sensin. sağa sola bak ne güzel karılar var. tek oturuyoruz diye inzivaya çekilmiş guru gibi davranmanın manası yok.

karşı sandalye boş olmasına rağmen hayal ettiğim kişiyle sohbet etmenin bana özgü olmadığını öğrendim artık sohbet ederken içim daha rahat olacak şu boş boş gülme sorununu çözersem her şey daha kolay olacak.