keşke bir vazo olarak doğmuş olsaydım dediğiniz anlar

iş dolayısıyla bazen o kadar çok yoruluyorum ki işlek bir yerde kaldırıma çöküp kalıyorum ve keşke bu dünyaya vazo olarak gelseydim diyorum. ne güzel sabit dururdum.
ama şöyle de bir durum var, biri gelir kırar paramparça yapar sonra da çöpe atardı diyeceğim de gerçi ben zaten paramparça olmuşum.

bir vazo, vazodur. ondan kimse bir şey beklemez, yaratılışın başlangıcını düşünmez, mükemmeldir çünkü vazodur ve vazo olmanın bir ağırlığı yoktur. değişemez, kendini değiştiremez. bu kadar belirsizlik arasında debelenip duran insandan çok daha mutludur, eğleniyordur diye düşündüğümden her an dediğim portakal kabuğu. bu, benim için bir metafor. mesela led lamba da olabilirdim. ışık vermek olurdu işim ve o işe de yarardım. ya da bir sac olurdum, ya da klimanın bir plastiği. ama insanım. insan tam olarak ne yapmalı, ne işe yarar insan, erdem nerede... şimdi gel de kendini asma. iyisi mi ben bi' çay demleyeyim.

(bkz: keşke ben bir toprak olsaydım)

vazo olsaydık kalbimizde olur muydu, sahi eşyaların kalbi var mıdır
karşınızdaki kişinin size olan bakışına bağli. ya bir insan olarak görüyordur ya da bir vazo .

neden sehpa ayağı değilim diye üzülürdü bazı insanlar.

ben bir kek miyim diyen çocuğun akraba kitlesiyle yazıştığımızı hissettiren başlık.

bizim üst nesil de kendini tırnak makasındaki zincir yerine koyuyordu. en azından güzel bir tarafa doğru gidiyoruz. vazo, çiçek, kelebek…

nasıl yani, zaten vazo değil miyiz?

yav yine rahat vermezlerdi enik piçin biri topla şut atardı evin içerisinde sen top gel bana carb beni düşür şangırt. erkek evlat değil mi, ne hayır beklersin ki, kız olsa bana çiçek neyin koyardı, -kız başka ağbi.

uyuşturucuyu daha az kullanman gereken anlardır.

tam şu anlar. dondu ayaklarım, ıslandı. vazo olsam üşümezdim.

çiçeğimi gördüğüm ilk andır. *