kiev'e giren rusya vs bağdat'a giren abd

ekşi'deki bir entryden esinlenerek açtığım başlık. emperyalizmin tarafı, rengi, cinsi farketmiyor. her ikisi de girdikleri ülkeye kan, gözyaşı ve ölüm getiriyor. tam bağımsızlık dediğimiz olgu dünyanın en önemli ilkesidir. hakikaten mustafa kemal paşa'nın vizyonuna hayran olmamak elde değil.

''istiklâl-i tam, bizim bugün deruhte ettiğimiz vazifenin ruh-u aslısıdır. bu vazife bütün millete ve tarihe karsı deruhte edilmiştir. bu vazifeyi deruhte ederken, kabiliyeti tatbikiyesi hakkında şüphe yok ki çok düşündük. fakat netice olarak hasal ettiğimiz kanaat ve iman, bunda muvaffak olabileceğimize dairdir. biz böyle bir ise başlamış adamlarız. biz yaşamak isteyen, haysiyet ve şerefiyle yaşamak isteyen bir milletiz. istiklâl-i tam denildiği zaman tabii ki siyasi, mali iktisadi adli, askeri, her hususta istiklâl-i tam demektir. bu saydıklarımın herhangi birinde istiklalden mahrumiyet millet ve memleketin hakiki manasıyla bütün istiklalin mahrumiyeti demektir.''

ölüm ve sıtma metaforunun karşılığı olan karşılaştırma.
ırak ile ukrayna birbirinden çok farklı ülkelerdir. ırak, ne yazık ki gelişime ve medeniyete kapalı, geçmişinde kendi halkına karşı kimyasal silah kullanarak korkunç bir şekilde ölmelerine sebebiyet veren ve komşu ülkeleri tehdit ve işgal etmeye çalışan bir diktatör tarafından yönetiliyordu.
bu demek değildir ki "ırak işgali doğruydu" ama saddam diktatörlüğünü demir yumrukla değil de akılcı bir politikayla devam ettirmeyi seçmiş olsaydı bugün hala hayatta olacak ve milyonlarca ıraklı ölmeyecekti. diktatör inadı kendi sonunu getirdiği gibi ırak'ı da paçavraya çevirdi.
ukrayna ise batıya entegre olmaya çalışan, komşularını tehdit etmeyen fakir ama buna rağmen medeniyet ve kültürel olarak bizden fersah fersah ileride olan bir ülke.
işin bir de inanç ve ten rengi faktörü var ki yukarıdaki bileşenler de üzerine eklenince son 20 yılda şahit olduğumuz reaksiyonlar veriliyor.