küçükken istenen ama sahip olunamayan şeyler

ışıklı ayakkabı.

barbie evi.
kaç yaşına geldim hala içimde...

play station..
(kara kutu atariden öte gidemedik, neyse ki pcmiz oldu da arayı kapattık.)

bu soruya çilek odası demeyecek kız var mıdır?

arabalı yatak

bisikletim olmadı benim. olsa fena olmazdı. sürerdim işte, arkadaşlarımı önüme atardım, sevdiğim kızın yanından geçerken artistlik olsun diye kaydırırdım ama olmadı. kandırıldım be. babam büyük şehirdeyiz, araba çarpar, biraz daha büyü alırım söz dedi, almadı. biraz daha büyüdüm, hadi al dedim, kocaman adam oldun ne bisikleti dedi. bir bisikletim olsa fena olmazdı, dağ bayır gezerdim, köpeklerden kaçardım, düşer dizimi kanatırdım. ama olmadı. ne benim bisikletim oldu ne de dizim kanadı.

bisiklet. babamın almama sebebi ise yıllar önce yakından tanıdığı birinin oğluna küçük yaşta bisiklet kullanırken araba çarpması sonucu ölmesi. o yüzden hiç bisikletim olmadı. bir gülseren budayıcıoğlu hikayesi gibi.

barbie evi

okul servisini kullanamamak. yağmur çamur gidilen yollar ve özenilen arkadaşlar.bir karış karda tatil olmayan okullar da cabası tabi .

dağ bisikleti alınması için çok mücadele etmiştim, kaza yaparsın okuluna engel olur diye hiç bir zaman alınmadı. işe girince ilk yaptığım iş kendime bir bisiklet almak oldu.

kocam 13 yıl önce karpuz alsaydı kaçmazdım bahanesi ile yürüyen teyzeye selam ederken, labirent misali kıvrım kıvrım ev koridorumuzda bir gıdım akülü araba ile halı üstünde patinaj çektiremediğime yanarım.

dişi çıkan bebek

bilgisayar.

aslında bu direkt imkanlarla ilgili bir konu. allah razı olsun benim şuyum olmadı diyeceğim tek bir şey yok çünkü ailem her isteğimi ikiletmeden yerine getirdi. ( hem de hiç haketmemiş olsam bile )

neyse benim bir de abim var, ona küçükken istediği bir şey alınmamış, hanımıyla bunun dedikodusunu yapıyormuş öyle duyduk. neymiş immortel ne isterse aldılarda bana almadılar bıdı bıdı bıdı.

olm tüm cenabetlik sen de, nasıl bir bebeksen artık sen doğunca aileye yokluk çökmüş imkanlar kısıtlanmış.

ama ben doğunca öyle mi? özel üretim bir bebek olduğum için bereket kapıları açılmış vermişte vermiş çok şükür.

hep tekerlekli cantam olsun istemisimdir. babam da her seferinde ev kirlenir diyerek almadi.

uzaktan kumandalı araba. olsa, şimdi de oynarım.

barbie bebek.
ölüyordum barbie bebek aşkımdan. sonuç ne peki?
bir tane “safinaz” bebek alındı onunla geçti tüm çocukluğum. zaten en son saçlarını tamamen kesip, safinaz’dan da vazgeçmiştim.
binlerce barbie alacak param olsa da artık aynı hevesim yok.

bizimkiler pazarcılık yaparken bi gün ben de gittim babamın yanında. daha sabah saatleri öyle dolanırken çok hoş bi oyuncak gördüm, power rangerslardan kırmızı olan. hemen koştum babamın yanına dedim bana bundan al. dedi ki satalım bütün domatesleri akşam giderken alırım, sen gezme ama yardım et bana bağır domates 250.000 diye.

akşama kadar bağırmaktan sesim kısıldı, kollarım ağrıdı çalışacam da oyuncağı alacak parayı kazanacam diye. sonra bütün malı bitirdik tezgahta babama hadi almaya gidelim dedim yok dedi. böyle başımdan aşağı kaynar sular döküldü, başladım bağırmaya yerlerde yuvarlanmaya ağlamaya. alalım da alalım diye yeri göğü inletiyorum o ara. tabi bizim peder tam bir baba, sevgi dolu oğluna karşı. iki tane çaktı bana bindirdi arabaya götürdü.

kocaman boyum kadar bir et bebek. et bebek derlerdi çok gerçekçi bir oyuncak bebek işte. babamın arkadaşı emel teyze durumu olmayan bir ailenin çocuğuna almıştı yardım yaparken. bebeğe öyle içim giderek bakıyordum ki sana da alacağım söz dedi. 24 yıl geçti emel teyze hani verdiğin sözler hani bebeğim nerde!

kolsuz yelek.