lukas notaras

ii. murad’ın elçiliğini de yapan bizansın son mega dükü. 4. haçlı seferlerinde istanbul’un güzelliklerini gören hristiyan askerler türklerle savaşmaktan vazgeçip istanbul’u yağmalayınca “bizans’ta latin külahı görmektense osmanlı sarığı görmeyi yeğlerim” sözünün sahibi.
(bkz: halfdan buradaydı)

bizans ortodoks olduğundan katolik vatikan’dan türklere karşı defalarca yardım istese de istediği desteği alamadı.

emrindeki yaklaşık 10.000 askerle istanbul’u savunmaya çalıştı. fetihten sonra idam edildi.

peki bizanslılar gerçekten osmanlı sarığını tercih ediyor muydu? aslında bizim fetih dediğimiz hadise, yoğun bir biçimde ancak, tarihi yarımada kesiminde cereyan etmiştir. merkeze uzak köylerde bırakın direnişi, savaşa ilgi bile yoktur. zaten bu dönemde türkler’le yüzyıllardır süren bir ticaret ilişkisi olan bizanslılar’ın yönetici zümre dışındaki kesimi için esas problem türkler değildir.

mesela fetih’ten 50 yıl öncesine gidelim. 1402 ankara savaşı’ndan kaçan türk birlikleri eğer ücret ödeyip bizanslı denizciler tarafından rumeli’ye kaçamasalardı bütün ordu imha olacaktı. bizanslılar bu konuda hiç de jeopolitik bir bilinç göstermemişlerdir. hatırlanırsa ankara savaşı sonrasında türkler’in en teşkilatlı gücü, musa çelebi’nin rumeli hakimiyeti altında bulunmaktadır. nedeni tam olarak buydu.

latinler ise büyük bir istilacılıkla istanbul’u mahvetmişlerdir. dolayısıyla başlıktaki önerme bana göre doğrudur.