my child lebensborn

duygusal iniş ve çıkışlarla dolu, gerçek hayattan hikâyeler barındıran hikâye tabanlı bir oyun. naziler'in çöktüğü ve norveç'ten çekildiği sıralarda, nazi askerlerinin yerel halktan doğma çocuklarından birini evlat edindiğimiz bir oyun. oyunun başlangıcında bir seçenek sunuluyor, yetimhaneden ya bir kız ya da bir erkek çocuk evlat ediniyoruz. ben şahsen kız çocuk hassasiyetimden ötürü erkek bir çocuk evlat edindim. ismi de klaus. bu garibim yavrunun karnını doyuruyoruz, temizliyoruz, yırtılan, eskiyen kıyafetlerini onarıyoruz. çocuk, yerel halkın nazilere düşmanlığından nasibini alıyor tabii ki. ilk başlarda güllük gülistanlık ilerler iken sözlü bir şekilde şiddet görüyor çocuğumuz. okulunda ki arkadaşların ve öğretmenleri tarafından da sözlü-fiziksel şiddete uğruyor, neden böyle davrandıklarını sürekli sorguluyor, asıl ailesinin kim olduğunu araştırmamızı istiyor. ilk başta annesine bir mektup yolluyoruz ve olumsuz bir geri dönüş aldıktan sonra büyükanne ve teyzesine mektupla ulaşıyoruz. evlerine bir davet alıyoruz ve gittiğimize bin pişman olup, onca yolu geri dönüyoruz. işin en kötü tarafıysa çocuğumuz bir öğretmenin iğfâline uğruyor. elim ayağım sinirden titredi o derece. küçük çocuk korkudan anlatamıyor bile ama onu yıkamamıza, sevmemize izin vermiyor... en sonunda artık babasinin adresini buluyoruz ve onun yardımıyla bulunduğumuz yerden taşınıyoruz. hikâyenin geri kalanı tam bir sır. işin kötü tarafı tamamen gerçek hikâyelere dayanıyor. alman olan akrabaları onu norveçli olduğu için sevmiyor, norveçliler ise alman olduğu için.. yani 2 arada 1 derede sürüp giden bir çocukluk. işte uygar avrupa.