nick belirtmeden ima yoluyla bir yazara yürümek

yazarın, açtığı başlıklar ve girdiği tanımlarla, bizzat o yazarın adını vermeden , ilgisini belli etme yöntemidir. eğer gönderme yapma konusunda beceri sahibi değilse o sırada ekran başında olan siz ve ben sevgili yazarlar ,alık alık bakıp geçeriz bu manyak ne demiş diye.
oysa göndermeler, imalar söz oyunları başarılıysa tadından yenmez.
bir örnek vermem gerekirse -ki kimseyi zan altında bırakmamak için kendime yürüyeceğim- şöyle olabilir.

kendine ait ne varsa bana vermesini çok istediğim insanlar var. (benimki çok belli oldu,nick versem daha iyiydi)

neyse ya böyle işte. bitti tanım.

bebeksi seviyoruz evet

(bkz: karda yürüyüp izini belli etmemek)

genel genel konuşup üstüne alınanlar arasından seçmeye çalışanların taktiği. bazen ben de deniyorum bunu ama konumuz şu an ben değilim.

ricaederim
benim
farkıma var
sanırım bana bişey demeye çalışıyor

ve artık kime yürüdüğünü tüm sözlüğün öğrenmesi gjfkgkgk. bu yüzden vakti zamanında çok nick verdim. hangisine yürüdüğümü sadece kendisi bilir. başkasının çözmesi zaman alır.

t: eğlenceli bir aktivite.

(bkz: bir yazara üstü kapalı saldırmak)

ima felan edemem.
kalbim ağrıyor...

ilgi çekme şeysi.

çok da şey etmemek gereken yürüyüş. sıkça ima yaparım, canım istediğinde. sonra canım istemez yani. n'olcak, n'aapalım.

(bkz: sen beni artılayınca ben de gelinlik siparişi verdim)

makarnam arbella makarnam arbella makarnam arbellaaaaa.

çok masraflı bir iş bu yürüme işi. ben de yürümelerime reklam aldım.

(bkz: karıya yürüyüp izini belli etmemek)

+rahat mısın? vereyim mi sırtına yastık
-olur ya, şu köşedeki yastığı versene.
gibi gibi.

ima ettiğin şahıs imayı görecekte çözecekte* ohooo heves meves kalmaz .dm den yürü ,nickaltından yürü olmadı ver nicki kurtul .

kör gözüm parmağına olmaz tabii. işimiz gücümüz var ama yine de ince görmek lazım.
hani motorlu gaspçılar vardı. yolda yürürken hızlıca çantanızı alıp kaçan. neyse ki dinazorlar gibi kökleri kurudu.

(bkz: yine ifşalandık)

ve yürünenden önce "meraklı melahat" radarına yakalanmak ve faş olmak.

açık açık açılmak yerine sezdiren insan halleridir. cesaretini toplamak için karşısındaki kişiden "ben he derim aslanım, sen yeter ki gel haneme (dm) orda konuşalım bunları." türünden ima yollu davetler geldiğinde bu iş başka bir seyre döner...

ciddiye binerse kimi koşa koşa gielir kimi de ürker yan çizer filan.

bir zamanlar benim de olmuştu böyle bir maceram. karşı tarafın güzelliğine, zekasına, insanlığına, bilgisine, kişiliğine duyduğum saygı büyüktü. büyüklüğünü gösterip adam yerine de koydu, "anlat derdini, konuş, severek dinlerim." de dedi.

işte o zaman farkettiğim şey çocukluk ettiğim oldu. meğer benim layık olduğum tek ve en mantıklı şey yalnızlık imiş.
nasıl korktuğumu kimseler bilemez.
akılsızlığımı affeyle demeye getirdim. çünkü düşününce ben ne onunla ne de başka biriyle olmak istemiyordum. hayatımda eksik olan şeyin bir insan olmadığı benim için gün yüzüne çıkmıştı.
ürperdim. onun -düşük dahi olsa- beklentilerini karşılamaktan çok uzak bir insan olmak hayattaki en büyük ezikliklerimden, utançlarımdan biri olabilirdi.

ve yolumun kimseyle birleşesi yoktu. yol benim can benim böylece giderim. dedim gittim.

anlayışına sığındığım o kişi beni mazur görüp, affetmişse içim çok huzur bulur..
çünkü çok kızdım ben bu sebepten kendime.
yolunda karşılacağı güzellikler o kadar bol olsun ki. dünyanın en mutlusu olsun inş.

bu hikayeden çıkarılması gereken ders, sonunu getirmeye yüreğiniz yoksa kimsenin vaktini almayın. sonra allah belanızı verir. evet. günah oğlum lan. günah..
günah hakikati olan bir kavramdır.

aleyna tilki buradaysa ben yürürüm, bir meşaz atsın yeter.
elimiz boş gelmeyecez hehalde..........................