1.
bir orhan veli şiiri. orhan veli, yalnızlık yüzünden hayatının belli dönemlerinde bunalıma girmiş, bu sebeple de, yalnızlık konusunu ele aldığı şiirler yazmıştır. odamda şiiri de, orhan veli'nin yalnızlık yüzünden sıkıntıya girdiği bir dönemde yazmış olduğu şiirlerinden biridir.
ben miyim bu şeylerin sahibi?
kafamda bir çocuk var, meraksız.
iç âlemim oyuncaktan farksız;
odam, içime bir ayna gibi.
bir ışık oyunu var tavanda,
gölgeler seslerle birleşiyor,
ve bir karga beynimi deşiyor
azaplar kemirdiğim bu anda.
kardeşini öldürüyor kaabil,
içimde bir yalnızlık duygusu,
ölüm kadar uzun yaz uykusu,
sıkintı ile geçilen sahil.
bağlanıyor bir iple, bir sürü
düşünce köyleri birbirine,
çöküyor her şeyin üzerine
hülyam boyunca kurduğum köprü.
ve doluyor sessiz, ordularım,
durmadan dinlenmeden odama.
urbam içinde yatan adama
hayretle bakıyor dört duvarım.
kardeşini öldürüyor kaabil,
içimde bir yalnızlık duygusu,
ölüm kadar uzun yaz uykusu,
sıkintı ile geçilen sahil.
ve delirmenin tatlı vehmini
sessizlik odama dolduruyor.
kargam hâlâ başımda duruyor
bulmakçün beynin cehennemini.
düsüp yatağın dalgalarına
günlerce sürüyor bu yolculuk.
durmadan akıtıyor bir oluk
korkuyu sükütun mezarına.
kardeşini öldürüyor kaabil,
içimde bir yalnızlık duygusu,
ölüm kadar uzun yaz uykusu,
sıkintı ile geçilen sahil.
dünyaya tek gelen insan gibi
atılıyorum bir hint dağına.
giriyor kafamın darlığına
kimsesiz dünyaların sahibi.
gidip gidip gelmede ayni his
iskeleye ulaşmıyor çıma
dikiliyor ansızın karşıma
boynum kalınlıgındaki ceviz.
kardeşini öldürüyor kaabil,
içimde bir yalnızlık duygusu,
ölüm kadar uzun yaz uykusu,
sıkıntı ile geçilen sahil.
ben miyim bu şeylerin sahibi?
kafamda bir çocuk var, meraksız.
iç âlemim oyuncaktan farksız;
odam, içime bir ayna gibi.
bir ışık oyunu var tavanda,
gölgeler seslerle birleşiyor,
ve bir karga beynimi deşiyor
azaplar kemirdiğim bu anda.
kardeşini öldürüyor kaabil,
içimde bir yalnızlık duygusu,
ölüm kadar uzun yaz uykusu,
sıkintı ile geçilen sahil.
bağlanıyor bir iple, bir sürü
düşünce köyleri birbirine,
çöküyor her şeyin üzerine
hülyam boyunca kurduğum köprü.
ve doluyor sessiz, ordularım,
durmadan dinlenmeden odama.
urbam içinde yatan adama
hayretle bakıyor dört duvarım.
kardeşini öldürüyor kaabil,
içimde bir yalnızlık duygusu,
ölüm kadar uzun yaz uykusu,
sıkintı ile geçilen sahil.
ve delirmenin tatlı vehmini
sessizlik odama dolduruyor.
kargam hâlâ başımda duruyor
bulmakçün beynin cehennemini.
düsüp yatağın dalgalarına
günlerce sürüyor bu yolculuk.
durmadan akıtıyor bir oluk
korkuyu sükütun mezarına.
kardeşini öldürüyor kaabil,
içimde bir yalnızlık duygusu,
ölüm kadar uzun yaz uykusu,
sıkintı ile geçilen sahil.
dünyaya tek gelen insan gibi
atılıyorum bir hint dağına.
giriyor kafamın darlığına
kimsesiz dünyaların sahibi.
gidip gidip gelmede ayni his
iskeleye ulaşmıyor çıma
dikiliyor ansızın karşıma
boynum kalınlıgındaki ceviz.
kardeşini öldürüyor kaabil,
içimde bir yalnızlık duygusu,
ölüm kadar uzun yaz uykusu,
sıkıntı ile geçilen sahil.
devamını gör...
2.
odam da bir tane hali var üzerin de galata kulesi ve kız kulesinin resimleri var.
o kadar görkemli ki sanki halımdan çıkmış ve tavana kadar uzanan bir galata kulesi görüyorum.
odamın içi sularla kaplı tavandan aşağı sarkan kız kulesinin yansıması.
ben gerçekte hiç görmedim . bu iki kule hayalimde mi bu kadar görkemli yoksa gerçektende böyleler mi?
o kadar görkemli ki sanki halımdan çıkmış ve tavana kadar uzanan bir galata kulesi görüyorum.
odamın içi sularla kaplı tavandan aşağı sarkan kız kulesinin yansıması.
ben gerçekte hiç görmedim . bu iki kule hayalimde mi bu kadar görkemli yoksa gerçektende böyleler mi?
devamını gör...