ölmek yazarlar için ne ifade ediyor sorusu

montaigne der ki;
"hayatın içindeyken ölümün de içindesiniz."

yeniden dogmak.

aşağılık bir hayattan kurtuluş.

hiçlik, cennet bahçeleri falan yazmak isterdim ama doğmadan önce ne vardı hiçlik öldükten sonra bir şey olacağını nereden biliyoruz ki.

"ölüme inanan insan namussuzluk yapamaz" derdi aziz nesin.

şimdi atayistinin de ne olduğu belli, dindarının da...

#1214364

ölümsüzlüğün başlangıcı.

bir deneyimdir bence, bildiğimiz kadarıyla 1 kere yaşayacağımız bir deneyim.

deneyimlenemeyen şeyler bizim için bir anlam ifade edemez.

hissetmemenin, düşünmemenin ve özlememenin tek yolu olduğu âşikâr.

ölmek demek bütün şansının bitmesi demek bence. yani artık bitti ve asıl sezon yeni başlıyor. dersine iyi çalışmalıydın.

end. finito. gg. road to the unknow..

sanane dedirtir. bu soruyu soran sahis benim icin ölümün ne ifade ettigini ogrense ne kazanacak. hayir oldurecek mi beni. saka saka. oyle 1 saka yaptigim soru, demek ki uzerinden saka yapilabilecek bi soruymus.

arkamda kızgın bir kadın bırakıp gitmeyi.

sıkıntı mevzular usta

bir hâlden bir hâle geçmek.

karanlık, boşluk ve yok olmanın engellenemez, fark edilmez, hissedilmez, muhteşem ötesi hafifliği.

ne kadar anlamsız olduğumu...
bir gün ölücem. ve güneş bir daha benim için doğmayacak. mevsimler benim için yer değiştirmeyecek, akıp giden hayatın seyrine dalmak olsun, kalbimde hissettiğim, yaşattığım duygular olsun...
herkes için kıymetlidir bunlar...

ama öylece bizimle birlikte bir meçhule karışıp gidecekler.

ölümsüzlüğü ifade ediyor. (dönüşüm, yok olmak demek değildir.)

yeni bir başlangıçla varoluş sancısız var olmak.

doğrusu benim için fazla bir şey ifade etmiyor. bu formda yaptıklarımı yapamayacağım. ama parçalanıp dönüşerek oluşacak belki yüzlerce formda başka yaşamların parçası veya kendisi olduğumda yapacaklarımı da şimdi yapamadığımı düşününce fazla bir kayıp gibi durmuyor. kendilerinden önce öleceğim yakınlarım belki geçici bir süre üzülecekler. ama nasılsa bir süre sonra da alışıp unutacaklar. ve bu, tüm ölenler ve yakınları için geçerli. düşünmeye değecek bir şey değil, gerçekçiyim. sırf ben öldüğüm için yaşamı altüst olabilecek kimse yok. yetişkin oğlum da eşim de bensiz ve sorunsuz bir yaşam sürebilecek koşullardalar. sonuçta ölüm kaçınılmaz. sıralı ya da sırasız hepimiz yakalanacağız, bu gerçeği, ve bununla bir gün karşılaşacağımızı konuşmuş olmasak da hepimiz biliyoruz. rakı dostlarımdan da üzülenler olacak, ama zaten hepimiz bunu biliyor ve çoğu kez ilk kadehi henüz yoklama eksiği yaşamamış oluşumuza kaldırıyoruz.
özetle, ölüm beni korkutamaz, korkutmadı. onu şımartacak bir anlamı da yok benim için. gerek süre gerek kalite yönünden fazlasıyla payıını almış şanslılar arasında sayılabilirim.
yakınlarımın yaşam konforunu etkileyecek sorunlar çıkarmadan ölmeyi tercih ederim. bunu da başaracağımı sanıyorum. (benim de keyifle paylaşıp katılmadığım türden bir yaşam dileğim yok.şansımın, kalbimin ve ciğerlerimin bana yardımcı olacağından kuşkum yok.)
umrumda değilsin ölüm. güneşin benim için doğup batmadığını, dünyanın benim için yaratılmadığını öğreneli çok yıllar oldu.