1.
türkçe'de kanser bilimi olarak ifade edilen, kanserin oluşumunu, tedavi yöntemlerini, kanserden korunma yöntemlerini inceleyen bir tıp dalıdır.
devamını gör...
2.
hastaneleri aşırı depresif olan tıp dalıdır.
özellikle çocuk bölümleri.
özellikle çocuk bölümleri.
devamını gör...
3.
son yıllarda da, nerdeyse önü en kalabalık poliklinik. ( tecrübeyle sabittir.)
devamını gör...
4.
insanların sevdiklerinin yavaş yavaş erimelerini seyrettikleri ve ölmelerini bekledikleri hastane bölümü. en kötüsü de elden bir şey gelmemesi. hasta üzülmesin diye ağlamıyormuş gibi gülümsemeye çalışmak, yalandan rol yapmak gerekir çoğu zaman.
devamını gör...
5.
5 senedir resmen hayatımın içinden geçen bölüm.
bitti diyorsun bitmiyor bi yeri iyileştiriyorlar başka bi yerden patlıyor
insallah son gidişlerim olacak artık.
bitti diyorsun bitmiyor bi yeri iyileştiriyorlar başka bi yerden patlıyor
insallah son gidişlerim olacak artık.
devamını gör...
6.
bir tahlil için uğramıştım. hayatımın en uzun 3 saatiydi sonuç beklemek. çıkınca kendime verdiğim sözlerin gereği epey değişiklik yapmıştım hayatımda.
devamını gör...
7.
benim için hastane ve bu bölümü travma olarak kalmıştır.
babamı kaybettiğimiz hastanenin önünden geçtiğim zaman ayaklarım terlemeye başlıyor, karnıma sert bir ağrı giriyor, çok garip bir olay.
onkoloji de vaktim her gittiğimizde yeni hastalık teşhisi konulmuş şok içerisindeki hasta ve yakınlarını izlemekle geçiyordu. hastane asansörüne bindiğimde perişan olmuş bir aileye denk geldiğimde anlıyordum -3.kat tuşuna basıp onkolojiye gideceklerini, resmen profilizasyon konusunda tecrübe ediniyorsun ister istemez.
onkoloji garip bir kat,
bir tarafta aşırı mutlu yaşlı kanser hastaları
bir tarafta bizim gibi belirsizliğin içerisinde tedirgin bir şekilde kemo sırası bekleyen aileler
muhabbet edip konuyu dağıtmaya çalışıyorduk, öyle geyik falan ama insanın içerisinde inanılmaz bir kara bulut oluyordu, atamıyordun, pederle araba muhabbeti çevirirdim, oradan buradan bi' şeyler anlatırdım ama boşa.
ha bi de yukarıda çocuk onkoloji başlığını görünce aklıma geldi
babam yatış aldığı zamanlarda hastane koridorunda hep kolunda serumlu çocuklar görüyordum, ellerinde balon var, koridorun sonuna kadar yürürüp geliyorlar, ben hep onları hasta yakınlarının çocukları sanıyordum. o çocukların da hasta olduğunu çok sonradan anladım, çocuklara nedense bu hastalığı yakıştıramıyorsun değişik bir olay.
babamı kaybettiğimiz hastanenin önünden geçtiğim zaman ayaklarım terlemeye başlıyor, karnıma sert bir ağrı giriyor, çok garip bir olay.
onkoloji de vaktim her gittiğimizde yeni hastalık teşhisi konulmuş şok içerisindeki hasta ve yakınlarını izlemekle geçiyordu. hastane asansörüne bindiğimde perişan olmuş bir aileye denk geldiğimde anlıyordum -3.kat tuşuna basıp onkolojiye gideceklerini, resmen profilizasyon konusunda tecrübe ediniyorsun ister istemez.
onkoloji garip bir kat,
bir tarafta aşırı mutlu yaşlı kanser hastaları
bir tarafta bizim gibi belirsizliğin içerisinde tedirgin bir şekilde kemo sırası bekleyen aileler
muhabbet edip konuyu dağıtmaya çalışıyorduk, öyle geyik falan ama insanın içerisinde inanılmaz bir kara bulut oluyordu, atamıyordun, pederle araba muhabbeti çevirirdim, oradan buradan bi' şeyler anlatırdım ama boşa.
ha bi de yukarıda çocuk onkoloji başlığını görünce aklıma geldi
babam yatış aldığı zamanlarda hastane koridorunda hep kolunda serumlu çocuklar görüyordum, ellerinde balon var, koridorun sonuna kadar yürürüp geliyorlar, ben hep onları hasta yakınlarının çocukları sanıyordum. o çocukların da hasta olduğunu çok sonradan anladım, çocuklara nedense bu hastalığı yakıştıramıyorsun değişik bir olay.
devamını gör...