popülist olacağım derken kendisi olmaktan vazgeçen cins

bazı insanlar var; popülizme öyle tutkuyla sarılmış ki, kendi ruhunu bile like kasasına koymuş. beğeni butonuna bastıkça kimlik erozyona uğramış, fikirleri o kadar sulandırılmış ki artık düşünce değil, diyet yoğurdu gibi, tatsız, düşük kalorili, yiyen kişiye şüphe ile baktığım.....

bir zamanlar ben buyum diyordu. şimdi benim kitlen kim? diye soruyor.
bir zamanlar kendi olmanın ağırlığını taşıyordu. şimdi o ağırlığı trend topic listesine bırakmış.
ve bir sabah, kim olduğunu unuttuğunda bile story attım, yeter diyerek vicdanını filtrelemiş.

kitleye sevimli görünme hastalığı.......

bu cinsin genetik bozukluğu: herkesin hoşuna gideyim sendromu.
bir gün halk adamı veya kadını oluyor, ertesi gün elit beyinli über zeka
dün devrimciydi, bugün sponsorlu içerik üreticisi.
yarın muhtemelen kendi fikrinin nft’sini çıkarır. beyni yok fikri var misali.....

kitleye oynarken kendi iç sesini susturmuş. o ses bir zamanlar diyor ki:

ya bu yaptığın saçmalık.
ama sonra takipçi kaybederim diye o sesi engellemiş.



adam veya kadın halkla iç içe olacağım diye sabah metrobüse binip akşam urban deneyim diye yazı yazıyor.
bir elinde poğaça, diğerinde politik doğruculuk;

kahramanlık yaparken bile yorumlara kapalı.
kendini sade göstermeye çalışırken o kadar hesaplı ki, sade türk kahvesi bile kıskanıyor.

.
popülist olacağım derken ruhunu indirimde satmış.
ucuza gitti mi? diye soruyorsun,
trend oldu, diyor,
çünkü artık değeri gerçek değil, görünürlükle ölçülüyor.

bir zamanlar kendin ol sloganını savunuyordu,
şimdi herkes gibi ol kursları veriyor.

otantikliğimi kaybettim, ama algoritma beni seviyor....

sonuç?
kendisi olmaktan vazgeçen popülist, sonunda kendi gölgesine bile pr yapar hale gelir.
ve gölgesi bile sıkılır bu gösteriden.
ama sorun değil...
zira o, sıkılmanın bile hikayesini paylaşır......