ruhun acıkması

ruh da tıpkı beden gibi acıkır,susar,yorulur ve yıpranır.ruh açlığı bedeninki gibi hemen geçmez.ruhlari manevi gıdalarla doyurmak gerekir.

belki benim ruhum acıkıyor, ondan yemek yiyorum. aslında aç değilim ve yemeyi bir alışkanlık hale getirdim. bu bir ya da iki yıllık bir süreç benim için. bugün diyet başlığında fark ettim ki bir çok insan bu konuda dert yanıyor. 2-3 kilo, belki 5 kilo; kimine göre 10 kilo bir türlü verilemiyor. azimle yemeye devam ediliyor. bizi bu çukurdan kim kurtaracak? eskiden iradem derdim, şimdi ruhun acıkması başlığına yazıyorum.

bir sonraki başlığımız, ben de fit olmak istiyorum olacak..

kardeşlerim, abilerim, ablalarım; elimizden tutun, başaralım be..
olmadı yine yazarız; aç aç ruhum aç! hadi buzdolabını aç!

az önce kokoreçli bir tanım favladım.
ruhum falan değil direkt ben acıktım ya öf.

yediğimiz içtiğimiz hep sentetik modifiye tohumlardan üretildiği için yesek bile pek de yemiş gibi olamıyoruz.

ruh değil acıkan periler. gece geliyorlar aç aç akşama kadar taş taşıdılar sanki.

diyete başlayıp onulmaz bir yemek yeme arzusuna kapılıp azmedip bu başlığı bulup ihaleyi ruha yıkmak nerden baksan 1200 kalori falan yakmıştır bence

kan şekeri testine davetiyedir*