sevilmediğini ve hiç sevilmeyeceğini kabul ettiğin o an

hayat böyledir, bazen en zor şeyleri kabullenmek zorunda kalıyoruz. fakat kabullenmeden sonra gelen rahatlama tadından yenmiyor.

psikoterapik bir sürece ihtiyacın olduğunu keşfettiğin o an.

sevilmediğini anlarda belki bir umut sever diye bekler insan
ama hiçbir zaman sevilmeyeceğini anlamak, o kafaya ilk dank ediş anı çok acı, sonrası düşünceler

bunu farketmemek için ne kadar zamandır kendini kandırdığı, sevilmek için çabaları aslında kendini azar azar tüketmek olduğu, ne kadar süredir bu yalanla kendini avuttuğu bunlar döner durur kafasında

en sonunda, bu yapbozun parçaları tamamlanırken insan kendinden umudu keser.