sigara dumanının içmeyen kişilerin üzerine gitmesi

pek bilinmeyen bir murphy kanunudur.
özellikle sabahın bu saatinde gerçekleşirse bu olay adam size vuracak gibi bakıyor. o duman kıvrıla kıvrıla içmeyenin yüzüne doğru süzülüyor.

bn bunda (bkz: çift yarık deneyi)'ne benzer bir durum seziyorum.dumanin bilinci varmis gibi özellikle icmeyene yöneliyor :/

her defasında aynı şeyi yaşıyorum.

evet, gerçekten ... philedelfia deneyi bile bence bu kadar gizemli değildur... isviçreli bilim insanları araştırsın bunu daaa please

algıda seçicilik örneğidir. sigara içmeyen kişi, doğal olarak sigara uyarıcısına karşı çok daha hassastır. ayrıca pek çoğu sigara dumanına olumsuz bir tutum geliştirmiştir ki kendince haklıdır da. aslında duman sigara içmeyen kişiyi seçmez. kişi o dumanı algıda seçer. bu tıpkı yemek yeme sırasında ağzını şapırdatan kişinin en çok mizofonik bireyler tarafından fark edilmesine ve en çok mizofonik bireylerin 'çevremdeki herkes bana garezine ağzını şapırtadıyor' demesine benzer.

namussuz sanki inat yapıyormuş gibi gider kızın oğlanın suratına suratına. ay sigarayı öyle surata doğru üflemek de yani ah seni... demektir durduk yere bir anda sevişmeyelim şimdi. şurada abdestimizle duruyoruz.

ben buna çok dikkat ederim. sigara içen insanın dahi üstüne gitmesini sevmem. sigara içerken şekilden şekile girerim toplu bir masada kimseye nefesimle dumanım gitmesin diye.

su hayatta vazgecemedigim bir sey varsa o da sigara; katlanamadigim sey ise sigara dumani. her iciste o duman israrla yuzume yuzume geliyor. yer degistiriyorum, meteoroloji sitesini kontrol edip ruzgari hesapliyorum ona gore sigara icmek pozisyon aliyorum ama yine yuzume geliyor serefsiz.