sıkı tutun

lahmacuncudanterasagelenkurum tarafından bırakılan ukde .

hızı seven ya da o anda hızlı kullanacağı için araç kullanıcısının yanındaki kişiye yaptığı uyarı.
bazen hayatın akışında ki olumsuzluklarla karşılaştığımız da hayat için verilen tavsiyelerden biride olabiliyor.

hayko cepkin' e ait güzel parçalardan birisidir.

bi arkadaş vardı patlak amfisi olan tel kulaklığı takınca normal hoparlör sesi veriyordu.. onlarda takılırken o dandik amfide 2 şarkı dinliyorduk sürekli 1. marilyn manson - this is the new shit 2. de buydu. direkt o günlere ışınlıyor beni.. en sağlam hayko parçalarından biridir.

“kendimi buz gibi
çok sert zannederdim
meğer ne kolaymışım
hemen eriyiverdim”

ile

“bu benim gurur gecem
görsün cümle alem
yıkamaz kimse inan
kalbimdir benim kalem”

kısımlarını pek bir sevdiğim hayko cepkin klasiği.

open.spotify.com/track/5TVt...

eve dönerken işine, stresine, ekonomik bunalımına, yapayalnız ve güçsüz kalışımıza, siyasetsizliğe teker teker ama kallavi bir sövgüyle selam ederken kulağımda belirdi. şöyle bir gülümsetip ardından silkindirmiştir.

çok geç keşfetmeme rağmen en çok sevdiğim hayko cepkin şarkısıdır. sanırım bunun böyle olmasındaki en büyük etken sözlerindeki anlam derinliğidir ve hayatımın belli dönemlerinde sözlerindeki her şeyi yaşamış olmam. dediğim anlar oldu. dediği yerde hayatın içtiği değil silktiği dönemler oldu. ama en önemlisi kısmıdır benim için. geriye dönüp baktığımda hiç kimse hiçbir şey yıkamadı beni.
işte bu yüzden çok seviyorum bu şarkıyı.

1:24. saniyesinde giren brutal vokale kadar buz gibi biraya asılıp asılıp dikeldiğiniz yerde sallanmalık bir şarkıdır. ama işte o brutal girdikten sonra, tut tutabilirsen. gazlı şarkıdır. tüyleri diken diken eder…hayko’nun en sevdiklerimdendir…

gece 03:40…
az biraz hava alayım diye çıktın evden, atladın arabana. nereye varacağını bilmeden tatlı tatlı gidiyorsun yolda. açtın şarkıyı. girişte dediğim gibi, sallana sallana gidiyorsun yolunda. 1:24’te demin seni tatlı tatlı sallandıran hayko brutal olarak bir giriyor, bi’ kendine geliyorsun… silkelenip, oturuşunu değiştiriyorsun. üstündeki ölü toprağını attı o brutal o an. direksiyonu artık daha özgüvenli tutuyorsun.
“ulan” diyorsun,
“hayat kısa… “
“hayat, ahlanıp vahlanmak, serzenmek, yerinmek, gidenlerin arkasından ağlamak, onları özlemek için bile çok kısa…”
“ölüm var lan… dön bi’ bak ardına… yapamadıklarına üzülmeyi kes… neleri başardın sen, neler yaşadın, büyüdün, geliştin, durduğun yerde kalmadın. ilerledin. ne kadar ilerlediğinin ne önemi var? ilerledin işte lan!” diye sesli düşünürken içinden, brutal bitmeye yakın;

“bu benim gurur gecem! görsün cümle alem!” diye giriyor tekrar…

işte, bu tanım da uzatmaya yeminli olduğum el olsun, ihtiyacı olan herkese de uzanmış sayalım…

her şey dün gibi inan gelir geçer
bilemezsek kıymeti hayat bizi içer

bu aralar hayko cepkin'e sardım, bu gecenin şarkısı da sıkı tutun oldu. ne denir ki? klip başlı başına harika, özgün. zaten eskiler biraz böyleydi. özlem tekin zamanlarını hatırlattı bana, gerçekten ruhu olan insanların sanat yaptığı dönemleri. müziğin bir şey anlattığı, progresif olduğu dönemler.

(bkz: hayko cepkin'in en iyi şarkısı)