tek başına yaşamanın dezavantajları

kese attıracak birinin olmaması

.

buzdolabı boş olur. fişten çek bari.

televizyon sürekli açık olur, evde bir ses olsun düşüncesiyle..

yalnız uyumak herhalde ama şehvetin tuzağına düşüp de aslında sevmediğin biriyle uyuduğunu anlayıp yabancılaşma tehlikesi de var. bir de kapıyı kitlemiyorum. kuyruğu aniden titretirsek çilingir açmakta zorlanmasın diye.

temizlik konusu biraz askıya alınabiliyor, ölür mölürsek çok ayıp olacak.

(bkz: komşulara karşı çok ayıp oldu)

yemek yerken soluk borunuza bir şey kaçsa o an yardım edecek kimse bulamamak.

gece vakti karanlıklara boğulmaktan korkarım. karanlık fobisi var bende. aşırı korktuğumda oda ve koridor ışıklarını açık bırakırım. karanlıkta koridordan yürümeye tırsarım, sanki duvarlarda gizlenmiş eller sağdan soldan beni çekiştirip içe doğru çekecekler. yine günlerden bir gece vakti gözümü bir açtım, her daim kapalı olan odamın kapısı o gün sonuna kadar açılmıştı, rüya filan da değildi. bu kapı niye açıldı diye kalkmaya çalışırken enseme olanca kuvvetiyle bir ağırlık çöktü, anlamam uzun sürmedi üzerimdekinin karabasan olduğunu, elimle uzanıp da yakalayamadım, ancak ayetül kürsi imdadıma yetişti de öyle kurtuldum ve sonra kendimden geçtim. bilim buna uyku felci diyor fakat bilim o gece her zaman kapalı olan kapımın niye açıldığını açıklayamıyor. paranormal bir olay yaşadım o gece.

yüzünde bişi kalsa kulağında boynunda görüp farkedecek kimse yok. o şekilde çıkıyorsun sokağa ve herkesin sana baktığını farkediyorsun. bi gaza geliyorsun önce, o gün yakışıklı hissediyorsun kendini ama sonra anlıyorsun ki yüzünde bişi var. o yüzden boy aynası her daim bulundurun girişte.

her işi kendiniz yaptığınızdan yorgunluk, kırgınlık, hastalık geldiğinde başa bazen savsaklayamıyorsunuz o işi. mesela bi gece önce kusacak kadar içmiş, akabinde de yatağa kustunuz diyelim. sarhoşken çok önemsemez uyursunuz da ayık kafayla çekilmiyor o koku ve görüntü.

girdiniz tuvalete sanki bir haftadır sıçmamış gibi bıraktınız emaneti diyelim elektrikler kesilse o an ya da suyun akmadığını görseniz büyük sıkıntı. hoş evde biri olsa da sıkıntı o durumda ama yalnızken biraz daha sıkıntı. başkasından utanmak bir şeyse kendinden utanmak büyük rezillik oluyo. yüzden her daim bi bidon su bulundurun siz tuvalette.

fazlaca içilen gecenin sabahında dolapta bulduğunuz etin ya da tavuğun bozuk mu sağlam mı olduğunu anlayabilmeniz çok zor oluyor. ağzınızın tadı zaten yok o an, yemek bozuk olsa zehirlenir geberip gidersin.

yaşınız ve hayat tarzınız yalnızlığınızla birleşince arkadaş çevreniz biraz daralıyor. kimse kocasını/karısını sizinle arkadaş olarak görmek istemiyor. istediğiniz kadar tek zararınız kendinize olsun, istediğiniz kadar brotherhood yasalarına bağlı olun farketmez.

ölün kokar.

yok, ev her zaman temiz kalıyor, senin düzenin bozulmuyor, yalnızlık kafaya tak edince çıkıp bi sosyalleşip canın istedimi gene kabuğuna çekilme şansın oluyor, mis gibi hayat işte neyine dezavantajı olacak

kıyafetlerimin fermuarlarını çekecek veya düğmelerini ilikleyecek birinin olmaması bazen can sıkıyor. sırf bu yüzden beğendiğim çoğu şeyi alamıyorum kim kapatacak bunun arkasını nasıl giyicem diye.

sessizlik ve sakinlik sonsuz boşluk ve huzur... fakat, akşam karanlık çöktükçe zihin kapısı kilit tutmuyor aşırı kalabalıklaşıyor.

kedileri bırakıp gidemiyorsun.. tek sıkıntı bu şimdilik.

tek başına yemek yemek ve hasta olmak. bunların dışındaki her şey idare edilir de bu ikisi cidden zor.