1.
(bkz: la genese)
"yaratılış" anlamına gelen osman hamdi bey tablosu.
arif ergin'in bu tablodan esinlenerek kurgulayıp yayınladığı kitabın adıdır aynı zamanda.
öncelikle ana karakterlerin hiçbirine sempati besleyemedim ve bu ilk defa başıma geliyor.
--- spoiler ---
hakan'ın insanların başını sürekli belaya sokup,ardından "benim yüzümden" diyerek ağlaması ancak yardım istemeyi asla bırakmaması sinir bozucuydu.ahu ve derya'nın dış görünüşleri dışında(top model gibilermiş)karakterleri hakkında doğru düzgün hiçbir şey bilmememiz"ee güzeller işte daha ne olsun"demekti kanımca.özellikle derya gibi realist,akademik yönünün ağır bastığını dile getirip duran bir kadının,başı belada olan bir adama yardım etme motivasyonunu çok yüzeysel buldum.ilk başlarda kendisini hakan'ın danıştığı konularda yetersiz bulan derya,birden bire ezberden sunum yapabiliyordu.verilen bilgileri okumak keyifliydi(kitabın en sevdiğim bölümleri) ancak olay örgüsüne katma biçimi başarısızdı.olayların gerçekte çok kısa bir zaman diliminde yaşanması ancak okuduklarımı bahsedilen süreye sığdıramamam gibi problemler barındırıyordu.(benden kaynaklanıyor da olabilir)çok kısa sürede yapılabilen kaynak taramaları,konuları yeri geldiğinde birbirine bağlamak adına,uygunsuz zamanlarda gerçekleştirilen bilgi bombardımanları saç baş yolduracak cinstendi.
--- spoiler ---
arif ergin bu kitabında döngüsel bir olay örgüsü oluşturmuş ki başarılı olduğu kısımdı fakat karakterleri derinleştirememiş.türüne göre kötü bir kitap mı? asla değil.bir dahaki kitabında dilini zenginleştirip,sadece kurguya odaklanmak gibi bir hata yapmayacağını düşünüyorum.kesinlikle her şeye rağmen umut vadediyor.
"yaratılış" anlamına gelen osman hamdi bey tablosu.
arif ergin'in bu tablodan esinlenerek kurgulayıp yayınladığı kitabın adıdır aynı zamanda.
öncelikle ana karakterlerin hiçbirine sempati besleyemedim ve bu ilk defa başıma geliyor.
--- spoiler ---
hakan'ın insanların başını sürekli belaya sokup,ardından "benim yüzümden" diyerek ağlaması ancak yardım istemeyi asla bırakmaması sinir bozucuydu.ahu ve derya'nın dış görünüşleri dışında(top model gibilermiş)karakterleri hakkında doğru düzgün hiçbir şey bilmememiz"ee güzeller işte daha ne olsun"demekti kanımca.özellikle derya gibi realist,akademik yönünün ağır bastığını dile getirip duran bir kadının,başı belada olan bir adama yardım etme motivasyonunu çok yüzeysel buldum.ilk başlarda kendisini hakan'ın danıştığı konularda yetersiz bulan derya,birden bire ezberden sunum yapabiliyordu.verilen bilgileri okumak keyifliydi(kitabın en sevdiğim bölümleri) ancak olay örgüsüne katma biçimi başarısızdı.olayların gerçekte çok kısa bir zaman diliminde yaşanması ancak okuduklarımı bahsedilen süreye sığdıramamam gibi problemler barındırıyordu.(benden kaynaklanıyor da olabilir)çok kısa sürede yapılabilen kaynak taramaları,konuları yeri geldiğinde birbirine bağlamak adına,uygunsuz zamanlarda gerçekleştirilen bilgi bombardımanları saç baş yolduracak cinstendi.
--- spoiler ---
arif ergin bu kitabında döngüsel bir olay örgüsü oluşturmuş ki başarılı olduğu kısımdı fakat karakterleri derinleştirememiş.türüne göre kötü bir kitap mı? asla değil.bir dahaki kitabında dilini zenginleştirip,sadece kurguya odaklanmak gibi bir hata yapmayacağını düşünüyorum.kesinlikle her şeye rağmen umut vadediyor.
devamını gör...