terminalde vedalaşmak

bu ayrılığımda terminale kadar yormadım geride bıraktıklarımı. evde vedalaşıp çıktım. en iyiside bu sanırım. gereksiz bence. sevdiklerinin seni gidebileceği son yere kadar uğurlamak istemesi son derece normal ama yaş ilerledikçe bu durum gidene zor oluyor. bunu birçok kişi anlar heleki sık sık seyahate çıkanlar iyi bilirler. ertesi gün her şey normale dönecek olmasına rağmen kısa bir anda olsa boğazı düğümleniyor insanın. nedense soğuk oluyor terminal yaz günü bile üşüyor insan. en büyük teselli geri döneceğine dair bir umut olması.

(bkz: hüzün)

tekrar kavuşma sarılmasından başka ne olabilir? ayrıldığınız bir daha görüşmeyeceğiniz insan zaten terminale kadar gelmeyez, eğer biri sizi uğurlamaya geldiyse tekrar kavuşacağınız bir tarihiniz vardır.

tam bi' dram filmi.

aşti'ye geldim geçen şehrime dönmek için
uzun zamandır otobüs terminallerine gitmiyormuşum onu farkettim
ulan her köşede bi' dram filmi var / adam tutmuş bırakmıyor usta, kadının kafa hareketsiz bi' şekilde adamın gövdeye yapışmış

her birine tahmin yürütmeye çalışıyorum
-bunlar uzak mesafe ilişkisi
-bunlardan biri taşınıyor galiba, uzak mesafeye dönecek
-bir tarafta yeni üniversiteliler birbirilerine deli gibi sarılmışlar falan

canlarım ya
bu terminal, havaalanında vedalaşmak insana ekstra bi' film senaryosu kesiti katıyor galiba
geçmişe bakıp bi' düşünüyorum da
yok lan ben kimseyi terminale bırakmadım
ama hüzünlü olabilirdi evet.