uçmak varken neden kök salıyorsun

en son neydi kayıp ettiğin şey, bir obje mi, bir fırsat mı, yoksa bir insan mı?
peki en son sahip olduğun şey neydi?
insan gerçekten bir şeylere sahip olabilir mi? sahip olmadığı bir şeyi kayıp edebilir mi?
satın alma, kirala. sahip olma, zincirsiz yaşa.
duymuş muydun daha önce bunları. ben duymuştum.

şimdi soruyorum o zaman sana, neden sahip olmak, bağlanmak için uğraşıyorsun.

neden kuş olup uçmak varken ağaç olup kök salıyorsun.

*makinist ile son istasyon radyo yayınında kullanılacak başlıktır.

kök salmak güzel, kök salıp yeri geldiğinde gitmeyi bilmek de güzel. kanatları çıkarıp gökyüzüne uçmak sonra uygun bir tepeye döne döne inip, durmak. bazen de ah tamam işte buraya kök salayım dersin şartlar senin köklerini tutmaz. köklerin açıkta öylece kalıverirsin. o zaman işte yine kanatları takmak iyi gibi.

uçmak için önce kök salmak lazım.

ironi? gerçek dışı? saçma?
sanmıyorum,

uçabilecek kadar cesur insanlar öncelikle bir yere sıkı sıkı bağlı olmanın her halini bilmelidir, toprağa, bir insana, bir yeryüzü sabiti kokuya, bir veya binbir toprak acısına, yer çekimi yüzünden yere değdiğine şahit olduğu gözyaşına vs vs.

insanoğlu bunları tatmadan uçamaz. kanatlanamaz, süzülemez, mavi bilmez, mavinin kıymetini bilmez, anca uçar gibi yapar.

kökünü bilip, koparmayı da beceren uçar anca tadını bilerek, hakkını vererek.

gerisi yalan, bana göre, bak burada yandı devreler, olur o kadar, gittim.

çünkü "ben dünyaya karşı, durmak ile meşhurum". uçanlar bende soluklansa da olur.

kanatlarımı kırdılar.

"uçabildiğini kimseye söyleme.
öyle inanmazlarki düşersin."

yazarını bilen biliyor neden söyleyeyim?

#742784 kuş ölür sen uçuşu hatırla.

uçmanın amacı, bir yerden bir yere ulaşmak.
kök salmanın amacı sahiplenmek.

ben sahiplenmeyi seçerim. peki neden?
sahiplendiğimde ben olmadan da olacak bir düzen vardır. bir ağaç ölür, ama illa ki tohumları ile bir hayat vermiştir. günü geldiğinde, eserime bakarak rahatça bu dünyadan ayrılabilirim.

uçalım evet, peki uçamayacağın gün gelince. değil kök salmak, konamayacağın gün geldiğinde ne olacak?

bakış açısı. denk gele yaşamak benim mizacım değil. uçmuyorum ama yürümek de zevkli.

kök salmak güvenli bana göre. herkesin kendi özellikleriyle ilgili uçmak ya da kök salmak. neyi istiyorsa neyi seviyorsa..

"içimde binlerce kudretin yükseldiğini duyuyorum: kurnaz, şen, durgun, hüzünlüyüm, birinden diğerine dönüşüyorum. köklerim var ama akıyorum. baştan sona altın, akıyorum..."
hayatın kıyısında, jennifer niven
bu alıntıyı buraya bırakıyor ve ekliyorum; uçmak varken kök salmayı tercih ediyorsun ki uçanlara dal olabilesin, bir gün uçmaya başladığında doğru dalı bulabilmek için yanlış dallara basacaksın ama doğru ağacı, dalı, kökü bulacaksın. ondan her düşüşe inat uçmanın tadını çıkar, ağaç olduğunu hissettiğin zaman da köklerini keşfetmenin, toprağın daha derinine inmenin tadını çıkar.

bugüne kadar hep kök saldım ama aslında bir kuş olmak istiyorum. kuş olup uzaklaşmak , rüzgara çarpmak istiyorum. farklı farklı yerlere gitmek, keşfetmek istiyorum. ama ağaç olmayı da seviyorum. fakat ağaç olmak aynı döngüden kurtulamamak demek. yaprakları açıyorsun , kuruyorlar ve dökülüyorlar. sonra yeniden açıyorsun yeniden kuruyorlar, dökülüyorlar. fakat bu sırada gövden büyüyor , köklerin uzuyor ve gelişiyorsun. sanırım ben ne kök salmak istiyorum nede uçmak. hâlâ ne istediğimi bulamadım .
edit: galiba buldum. ben her yıl o ağacın üstüne kurulu evine giden kuş olmak istiyorum.

kök salıp gökyüzüne uzanmaya ne dersin diye sormak isterim ?

kök salıyorum çünkü köklerim sağlamlaştıkça dallarım göğe ulaşacak. ve ben nazım hikmet'i polislerden koruyan o ceviz ağacı olacağım.
"yapraklarım suda balık gibi, kıvıl kıvıl
yapraklarım ipek mendil gibi, tiril tiril..."

sürekli uçamazsın çünkü, yorulursun. yorulunca dinlenecek bildiğin bir yer olmadığı sürece, tedirgin birkaç zamandan sonra tekrar uçmak zorunda kalırsın. hiçbir yere ait olmadan ömrünün sonuna kadar, -bir süre sonra tercih dışı- uçmak zorunda kalırsın. ama bildiğin, sevdiğin, güvendiğin, var olduğunu hissettiğin bir yerde kök salınca, kendini yormadan zamanını yaşarsın. yalnız, kök saldım diye "artık uçamazsın" yanılgısına düşme. kanatların hep var. kök saldığın yer "artık" o bildiğin yer olmazsa bir gün, kullan o kanatlarını. hayat devam ettiği sürece, yaşadığın sürece durumların değişken olabileceğini unutma. durum değiştiği zaman, kendini yıpratma, kanatlan ve tekrar, güvenli, kök salabileceğin bir hayat yarat.

bir yanımız gök yüzü olmali ucsuz bucaksız maviliklerde özgürce kanat çıpabileceğimiz.
bir yanımız toprak olmali hünerli ellerin nasır tuttuğu emeğini toprakla yoğurduğu
birde sen olmalıydın yanımda.

ya kanatları yoksa?ya toprak çok bereketli ve kökleri çok sağlamsa?

benim sadık yarim kara kartaldır bu yüzden uçmayı seviyorum. *

my home was never on the ground

hava geniş bir mezarken toprak dar bir yaşami metafor ediyor olabilir

postmodern düşüncesini anımsattı bana. gerçekten, sabit bir merkeze konumlanmayan, yersiz-yurtsuz, köksüz ve hatta kimliksiz bir insan olmak varken, neye lazım kök salmak? birlikte uçabiliriz.