ulukışla

nigde ilinin bir ilçesidir.faruk nafiz camlibelin han duvarları şiirinde adı geçer:

gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
ulukışla yolundan orta anadolu'ya.

kuzey kıbrıs'ta mağusa'ya bir köyün adı.

yaz-kış efil efil esen bir ilçedir kendisi, mersin'den ankara'ya giderken mecburi geçiş yaptığımız niğde ilçesi, büyük ihtimalle şimdi buz gibidir.

toroslar'a yakın, doğa olarak çevresi güzel ve dağ manzaraları etkileyici, eski demiryolu kültürü ve anadolu eski yol kasabası ruhu taşıyor, en önemlisi de adana-pozantı geçiş güzergahında bulunuyor. büyükşehir dinamizmi hissedilmez, hareket arayan biri için fazla sakin olabilir ama sessizlik ve sadelik isteyen birine de huzurlu gelebilir. özellikle ulukışla tren garı, eski anadolu demiryolu atmosferini hâlâ biraz taşır. o yüzden niğde'nin bu farklı ilçesi, bazı insanlara nostaljik gelir.

kıbrıs'ta meserya ovasının ortasında bir köy olan "ulukışla"da mecburi hizmetimi yaparken oraya gelen bir askerin memleketi idi; niğde/ulukışla.

ulukışla'dan ulukışla'ya gelen bu adam iki ay sonra "şizofreni" tanısıyla askerden men edilerek evine gönderilmişti.

mağusa limanında bilinci bulanık bir şekilde gemilere binmeye çalışırken göz altına alınmış ve hiç bir şekilde sözel iletişim kurulamamıştı adamla. o zaman kısaca "uçmuş la bu" demiştik.

aklıma han duvarları şiiri geldi. öyle derler ya. faruk nafiz ulukışla dan kayseri’ye olan yolculuğunu anlatır diye.