vur

çok tehlikeli ve çok koruyucu bir kelime.

vur!

kendime kadar, yeterime kadar içmişim, kalkıp günahımı ödeyip yerime gitmeye çalışıyorum, biri sesleniyor, "doktor vur! "

elinde bir çay bardağı, içi rakı, su haznesi az, renginden belli kallavi bir yoğunluk. "olm olmaz lan, rakı üstüne bira ciladır ama bu yamultur adamı, başlarsam gerisi gelir", iki üç ses aynı anda boğuyor kelimelerimi cevap verme babında, "doktor vur, yarasın, bizdendir bu dokunmaz". sonra içlerinden en genci yaşının cesaretine sığınıyor, "sen böyle değildin be abi" diyor, kimse dünkü halinde değil ki diyorum, yaşça benden büyük olanlar onu alıp kenara çekiyorlar, bir kaşık yoğurt veriyorlar yangın yerlerime iyi gelir diye, gelmiyor.

oracığa oturup onlara, o şehrin belki de en kötü tanınan semtinin o tuhaf ve güzel insanlarına onu, kendimi anlatasım geliyor aniden, yerdeki karolara bakıyorum, bir oturup ağzımı bir açarsam susamam biliyorum, başka bir bardak uzanıyor sonra önüme, "vur doktor, geçsin!" diyor öğretmen olanı, komiser olanı onu destekliyor, televizyon açık, kimse bakmıyor, ben içiyorum, o beni bilmiyor.

böyle böyle akşam bitiyor, tüm tehlikeli kelimeler sahibine geri dönüyor, bana sadece onun adı kalıyor, ben günahımı ödeyip yerime dönme yoluna çıkıyorum.

şükür ki, bugün de kimse beni benim gözümden görmüyor.

gökhan tepe şarkısı.


sende başka birşey var,sende başka bir tat var
bebeğim;kokunda,havanda,kul olmalı yolunda
bende başka bir kalp var,aşka başka bir yol var
bebeğim;tenimde,kanımda,tek ol şu hayatımda.

vur yüreğim dağılsın,vur feleğim şaşırsın
sensizlik hükümse,kalemim kırılsın,vur.

yar güven bana,inan bana,yalanım varsa vur.

uzak durmadım maddeden, koynuma da sokmadım
sizi iki yüzlü sanardım, üçü gördüm, şoktayım
maradona gibiyiz biz, on numara adamız
dız model, yüksek hız, vız gelir havanız
şartlar el vermezse sokakta da yatarız
merak etme, şehrimizin parklarını tanırız.

refik durbaş şiiri: