1.
w.a.s.p.'ın 2004 yılında çıkan the neon god, pt. 1: the rise albümünün dokuzuncu parçası.
w.a.s.p.'ın o eski, gösterişli heavy metal günlerinden biraz daha uzaklaşıp karanlık ve hikaye anlatan bir döneme girdiği albümlerden biri bu. the neon god zaten iki parçalı bir konsept çalışma; the rise ve ardından gelen the demise aynı hikayenin iki tarafını anlatıyor. what i'll never find ise bu hikayenin içinde insanın aradığı ama belki de hiçbir zaman bulamayacağı şeyi sorguluyor. aşk mı? aitlik mi? huzur mu? yoksa insanın kendisi mi? şarkının güzelliği de cevabı vermemesinde. aksine, soruyu gittikçe ağırlaştırıyor. özellikle o uzun gitar bölümü girince parça sanki sözlerin anlatamadığı şeyi enstrümanlarla anlatmaya başlıyor. "acaba aradığım şey, hiçbir zaman bulamayacağım şey mi?"
bence şarkının bütün meselesi burada. insan bazen birini, bir yeri veya bir hayatı aradığını sanıyor. yıllar geçiyor, bulamadıkça aramaya devam ediyor. sonra bir noktada korkunç bir ihtimal beliriyor: "ya aradığım şey hiçbir zaman var olmadıysa?" 2004'te çıkmış bir w.a.s.p. parçası ama hissi eskimiyor. çünkü insanın içindeki o eksiklik, teknolojiden veya zamandan bağımsız. bazı şeyleri kaybettiğin için değil, hiç bulamadığın için özlüyorsun.
ve belki de en ağır yalnızlık bu. ne kaybettiğini biliyorsun, ama neyi aradığını bile bilmiyorsun...
w.a.s.p.'ın o eski, gösterişli heavy metal günlerinden biraz daha uzaklaşıp karanlık ve hikaye anlatan bir döneme girdiği albümlerden biri bu. the neon god zaten iki parçalı bir konsept çalışma; the rise ve ardından gelen the demise aynı hikayenin iki tarafını anlatıyor. what i'll never find ise bu hikayenin içinde insanın aradığı ama belki de hiçbir zaman bulamayacağı şeyi sorguluyor. aşk mı? aitlik mi? huzur mu? yoksa insanın kendisi mi? şarkının güzelliği de cevabı vermemesinde. aksine, soruyu gittikçe ağırlaştırıyor. özellikle o uzun gitar bölümü girince parça sanki sözlerin anlatamadığı şeyi enstrümanlarla anlatmaya başlıyor. "acaba aradığım şey, hiçbir zaman bulamayacağım şey mi?"
bence şarkının bütün meselesi burada. insan bazen birini, bir yeri veya bir hayatı aradığını sanıyor. yıllar geçiyor, bulamadıkça aramaya devam ediyor. sonra bir noktada korkunç bir ihtimal beliriyor: "ya aradığım şey hiçbir zaman var olmadıysa?" 2004'te çıkmış bir w.a.s.p. parçası ama hissi eskimiyor. çünkü insanın içindeki o eksiklik, teknolojiden veya zamandan bağımsız. bazı şeyleri kaybettiğin için değil, hiç bulamadığın için özlüyorsun.
ve belki de en ağır yalnızlık bu. ne kaybettiğini biliyorsun, ama neyi aradığını bile bilmiyorsun...
devamını gör...