yalnızlığı ulaşılmazlıkmış gibi göstermek

savunma mekanizması olabilir.

şöyle ki, birey dışarıdan gelecek her hareketi tehlikeli olarak algılamaya başlamışsa süperego devreye giriyor ve kendisini ulaşılmaz göstermenin en iyi refleks olduğuna inandırıyor.

ama beyin bunu yanlış anlayıp sosyal fobiye dönüştürüyor.

baston elinde bunayıp gidiyorsun sonra deniz baykal gibi. extrem bi olayı yok.

degerli hissetme ugrasinin turlu yollarindan biri. superegonun degil egonun isi. kiliflarimiz, onlar hep sirt cantamizda.

(bkz: ıssız adamcılık oynamak)

valla yalnızlığa bildiğin düşülüyor ve hakkaten ilahi bir çekim kuvvetiyle çıkabiliyorsun ordan. e ben düştüm diyemiceğine göre aklı sıra ters köşe yapan kişi halidir. he bi de sözde bohem olcak işte.