yanılmak

yanılmak, insanın kendine açtığı en sessiz yaradır. gerçek ile hayalin arasındaki o ince çizgide, kalbin yanlış ritimlerle çarpmasıdır bazen bir aynaya bakar gibi yanılırız gördüğümüz suret, olmak istediğimizdir aslında. ama yanılgılar da öğretir karanlığı tanımadan ışığın kıymeti anlaşılmaz. her yanlış adım, bizi hakikate biraz daha yaklaştıran görünmez bir pusuladır ve belki de en büyük yanılgı, hiç yanılmam sanmaktır bence hepimizin başına gelir bir şeyin doğru olduğunu zannederken aslında tamamen yanlış olduğunu fark ettiğimizde olur kendi adıma söyleyeyim genelde bilgim eksik olduğu ya da dikkatimi tam veremediğimde böyle oluyor hani bazen o kadar emin olurum ki işte bu doğru diyerek ilerlerim ama sonunda fark ederim ki aslında bir şeyler eksik ya da yanlış yanılmak demek yanlış bir karar vermek yanlış bir şey söylemek demek ama bu aslında kötü bir şey değil bence her yanılma bir ders gibi hatalarımız insan olmanın gereği sonuçta hepimiz zaman zaman yanılırız önemli olan o yanılmalardan bir şeyler öğrenebilmek yoksa hep aynı hatayı tekrarlamaya başlarız tabii bazen yanıldığını anlamak zor olabilir insan bir konuda ne kadar doğru bildiğini düşünse de aslında bir adım geriye çekilip bakınca her şeyin farklı olduğunu görebilir ama işte bu da bizi daha güçlü kılar yanılmak aslında büyümenin gelişmenin bir parçasıdır yani yanılmak korkutucu olabilir ama öğrenmek ve gelişmek için de çok önemli bir şey bence kimse mükemmel değil en büyük hatayı yapanlar bile sonunda en büyük dersleri alır yeter ki hata yaptığında tamam bu yanlış diyebilecek kadar cesur olalım o zaman ilerlemek daha kolay olur

hep en yakındaki kapının arkasında veya dolabın içinde saklanan korkutucu yaratık.

oradaysa bile farkına varmazsınız, ta ki yaratık sizi yiyene kadar. o zaman da zaten çok geç olmuştur.